Uzasadnienie
`Sygn. akt II SA/Bk 1151/13
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...]października 2013r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] września 2013 r. odmawiające wydania W. C. zaświadczenia według dołączonego wzoru.
Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach stanu faktycznego:
Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. W. C. zwrócił się do Prezydenta Miasta Ł. o wydanie zaświadczenie według załączonego wzoru:
"Zaświadcza się, że Pan W. C., zam. ul. A. [...], Ł. – jest nadal właścicielem /posiadaczem/ 7-letniego psa asystującego M. do własnych celów, zarejestrowanego w Urzędzie Miejskim w Ł. pod nr ewidencyjnym – [...] Ł.."
Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia[...] września 2013 r., na podstawie art. 219 kpa w związku z art. 218 § 1 kpa, odmówił wydania W. C. zaświadczenia o w/w treści. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ stwierdził, że nie dysponuje danymi niezbędnymi do wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Powyższy fakt, w ocenie organu I instancji, mogą potwierdzić jedynie uprawnione do tego podmioty zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 kwietnia 2010 r. (Dz.U. z 2010 r., nr 64, poz. 399) w sprawie wydawania certyfikatów potwierdzających status psa asystującego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł W. C., nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem. W uzasadnieniu swego stanowiska powołał się na naruszenie art. 77 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 85 § 1 kpa w zw. z art. 11 kpa poprzez rażące przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i niezgodność ustaleń faktycznych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 217 § 1 i § 2 kpa wyjaśniając, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie w dwóch przypadkach: 1) jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Odnosząc powyższe regulacje prawne na grunt rozpatrywanej sprawy organ II instancji stwierdził, że Prezydent Miasta Ł. nie dysponował dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, stąd też zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W tych okolicznościach nawet bez potrzeby badania interesu prawnego lub przepisu prawa organ administracji publicznej, w formie postanowienia, odmawia wydania zaświadczenia żądanej treści.
SKO wskazało, że z dokumentów posiadanych przez organ I instancji, w tym ewidencji podatkowych i rejestrów wynika, że W. C. posiada psa zgłoszonego pod numerem ewidencyjnym [...], od którego na podstawie art. 18 a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ podatkowy nie pobiera opłaty od posiadania psów. Zgodnie z tym przepisem opłaty od posiadania psów nie pobiera się od osób zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – z tytułu posiadania jednego psa. Organ II instancji przy tym podkreślił, iż na podstawie powyższych informacji wnioskodawca otrzymał stosowne zaświadczenie. Organ podatkowy nie posiada natomiast danych o wieku psa, jak się wabi i że pies jest psem asystujący, gdyż organ tego rodzaju nie prowadzi ewidencji. Podsumowując Kolegium za zasadne uznało odmowę wydania W. C. zaświadczenia o żądanej przez niego treści.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył W. C., wnosząc o jego uchylenie w całości. W ocenie skarżącego organ II instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę stwierdzenia, że zaświadczenie o żądanej treści nie może być przez organ wydane, przez co naruszył przepisy kpa, w tym art. 217 kpa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a okoliczności podniesione w skardze nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontrolowanego w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia była odmowa wydania W. C. zaświadczenia według załączonego wzoru:
"Zaświadcza się, że Pan W. C., zam. ul. A. [...], Ł. – jest nadal właścicielem /posiadaczem/ 7-letniego psa asystującego M. do własnych celów, zarejestrowanego w Urzędzie Miejskim w Ł. pod nr ewidencyjnym – [...] Ł.." Odmowę wydania zaświadczenia organ uzasadnił brakiem danych niezbędnych do wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Zgodnie z treścią art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej kpa, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli (§ 2):
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Jak wynika z powyższych przepisów wydanie zaświadczenia ma na celu urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego, istniejącego w dniu jego wydania. Przepis art. 217 § 2 kpa konkretyzuje dwa przypadki, w których właściwy organ administracji państwowej zobowiązany jest do wydania zaświadczenia, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymagany jest przez przepis prawa lub, gdy o jego wydanie ubiega się osoba ze względu na jej interes prawny. Na podstawie art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia organ administracji publicznej może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).
Ze sformułowania przepisu art. 218 § 1 kpa wynika, że organ administracyjny obowiązany jest do potwierdzenia faktów albo stanu prawnego tylko, jeżeli wynikają one z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W sytuacji zaś, gdy fakty te lub stan prawny, których potwierdzenia domaga się wnioskodawca, nie są w posiadaniu organu, do którego wniesiono podanie lub nie pozwalają one wydać wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej przez niego treści, organ winien odmówić wydania zaświadczenia. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, w myśl art. 219 kpa.
Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądowym, które zgodnie przyjmuje, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie jest odzwierciedleniem tego, co zawarte jest w źródłach (rejestrach, ewidencji, danych), na których bazuje organ wydający zaświadczenie. Zatem w sytuacji, gdy wnioskujący o wydanie zaświadczenia żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu organu, organ ma obowiązek wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści (tak m.in. NSA w wyroku z 20 stycznia 2006 r., I FSK 528/05, WSA w Gliwicach z 27 listopada 2013r. I SA/Gl 151/13, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 marca 2006 r., I SA/Wa 1356/04, WSA w Lublinie w wyroku z dnia 2 października 2012 r., I SA/Lu 488/12 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że odmowę wydania zaświadczenia o w/w treści, organ motywował właśnie faktem, że dane niezbędne do wydania zaświadczenia nie znajdują się w jego dyspozycji. Stanowisko to, w ocenie Sądu, jest prawidłowe. Jak wynika, bowiem z prawidłowo powołanej ewidencji podatkowej i rejestrów znajdujących się w posiadaniu Prezydenta Miasta Ł. W. C. zam. [...] Ł., ul. A. [...] figuruje w ewidencji osób zwolnionych z opłaty od posiadania psów – z tytułu posiadania jednego psa, zgłoszonego pod nr ewidencyjnym [...], na podstawie art. 18 a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem opłaty od posiadania psów nie pobiera się od osób zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – z tytułu posiadania jednego psa.
Mając powyższe na uwadze trafnie podkreślił organ II instancji, iż na podstawie powyższych informacji wnioskodawca otrzymał stosowne zaświadczenie w dniu 9 września 2013 r. Prezydent Miasta Ł. natomiast nie posiadał danych o wieku psa, jak się wabi i że pies jest psem asystujący, gdyż organ tego rodzaju nie prowadzi ewidencji, tym samym nie mógł wydać W. C. zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Zaświadczenie bowiem, o jakim mowa w art. 217 kpa, organ administracji publicznej może wydać jedynie w oparciu o dane (ewidencje, rejestry), którymi sam dysponuje, a nie w oparciu o twierdzenia wnioskodawcy.
Konkludując, skoro organ pierwszej instancji bezsprzecznie nie dysponował danymi do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie niż odmowa wydania takiego zaświadczenia.
Wobec powyższego, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym - na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2001r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.
O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 j.t.). Obejmują one opłatę ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 23% stawki w kwocie 55,20 zł.