Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie masztu kratownicowego do pomiaru siły i kierunku wiatru o wysokości 120 m, na działce nr [...], obręb Ś. P., gmina S. Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
W dniu [...] lutego 2013 r. G. Sp. z o.o. w W. wystąpiła do Burmistrza S. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na części działki nr [...] położonej w miejscowości Ś. P., polegającej na budowie masztu kratownicowego do pomiaru siły i kierunku wiatru o wysokości 120 m.
Przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Burmistrz S. wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. wystąpił do Starosty W. w trybie art. 106 k.p.a. o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Starosta W. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych.
SKO w Ł., po rozpoznaniu zażalenia G. Sp. z o.o. w W., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Starosta W. ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych.
SKO w Ł., po rozpoznaniu zażalenia G. Sp. z o.o. w W., postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Burmistrz S. odmówił ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji zaś wskazał, że projekt decyzji nie uzyskał wymaganego uzgodnienia Starosty W., który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem SKO w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], odmówił stosownego uzgodnienia.
Na skutek rozpoznania odwołania wniesionego od ww. decyzji przez G. Sp. z o.o. w W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]października 2013 r. nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że bezspornym w sprawie jest, że na terenie objętym wnioskiem inwestora nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skoro planowana inwestycja pociąga za sobą skutek w postaci zmiany zagospodarowania terenu objętego wnioskiem, a zatem realizacja inwestycji wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotem niniejszego postępowania było zbadanie, czy zamierzenie inwestycyjne odpowiada łącznie warunkom określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Wniosek nie mógł być uwzględniony, gdyż nie spełniono wymogu z art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy planistycznej. Projekt decyzji nie uzyskał bowiem wymaganego uzgodnienia Starosty W., który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem SKO w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], odmówił stosownego uzgodnienia.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem G. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając mu:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolność w ustaleniach faktycznych, wyrażającą się w błędnym przyjęciu, iż opisana we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inwestycja, polegająca na budowie masztu kratownicowego do pomiaru siły i kierunku wiatru na całej działce nr [...], wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze w trybie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (podczas gdy jest to inwestycja punktowa nie podlegająca dyspozycji przepisów powyższych) oraz poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 8, 12 § 2 i art. 106 § 3 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia po terminie, to jest w terminie późniejszym niż dwa tygodnie od doręczenia postanowienia SKO w Ł. z dnia [...] kwietnia 2013 r.;
- 3) naruszenie przepisów art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy postanowienie Starosty W. z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...], służące za podstawę zaskarżonej decyzji, zostało zaskarżone w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał wyrażoną uprzednio argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, c o następuje.
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja SKO w Ł. z dnia [...] października 2013 r., która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie masztu kratownicowego do pomiaru siły i kierunku wiatru o wysokości 120 m, na działce nr [...], obręb Ś. P., gmina S. Na wstępie należy wyjaśnić, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie").
Podstawowym instrumentem zagospodarowywania przestrzeni, zgodnie z założeniem ustawodawcy wynikającym ze wskazanej powyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winny być miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku takiego planu, ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla celów inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Decyzyjnie warunki zabudowy można ustalić zaś tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie wymogi sformułowane w art. 61 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został natomiast określony, w wydanym z upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 u.p.z.p., wskazanym powyżej rozporządzeniu. Zapis § 3 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy, przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sposób opisany w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Z dalszych przepisów rozporządzenia wynika, iż wszelkie odstępstwa od wskazanego w rozporządzeniu sposobu wyznaczania obowiązującej linii nowej zabudowy, określania wskaźnika wielkości nowej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, określania szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy, określania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy, są dopuszczalne wyłącznie wtedy, jeżeli wynika to z analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół (terenu sąsiedzkiego).
Część tekstowa i graficzna analizy stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i jako stanowiący jedność załącznik nie powinna wykazywać rozbieżności mogących sugerować nierzetelność bądź opisu, bądź rysunku.
W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy powinnością organu lokalizacyjnego jest zatem ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie spełnienia przez wnioskodawcę wymaganych warunków i poczynionych w tej mierze przez właściwy organ ustaleń, wydawana jest decyzja, która zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 u.p.z.p. określa: 1) rodzaj inwestycji;
- 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
- 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.
Organ jest natomiast uprawniony do wydania decyzji odmownej wtedy, gdy wnioskodawca nie spełnia łącznie warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Kierując się powyższymi regułami Sąd stwierdził, że w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jego wynik, a także do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na poprawność rozstrzygnięcia.
Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego dla terenu spornej inwestycji, stanowiąca załącznik zaskarżonej decyzji, jest pełna, zaś poczynione w niej ustalenia i rozważania są prawidłowe.
Niezasadny jest zarzut skarżącej podniesiony w skardze odnośnie braku podstaw do występowania przez organ I instancji do Starosty W. o uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych. Podkreślenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przedmiotowa inwestycja jest niewątpliwie obiektem budowlanym i wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.
Z kolei z mocy art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. wynika zaś, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266) po zmianie wprowadzonej ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503) przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.
Skoro przedmiotowa nieruchomość, na której planowana jest inwestycja, składa się z działek rolnych zakwalifikowanych jako użytki rolne klas RIIIa, RIIIb i RIVa, to zachodziła potrzeba uzyskania stosownego uzgodnienia. Postanowieniem ostatecznym SKO w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. uzgodnienia takiego jednak odmówiono. Powyższe, w ocenie Sądu oznacza, że brak stosownego uzgodnienia spowodował, że nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., co dawało podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że organy mogły wydać decyzję o warunkach zabudowy w sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia SKO w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. o odmowie uzgodnienia projektu tej decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Organy w niniejszym postępowaniu były bowiem związane tym postanowieniem. Jak słusznie wskazano w wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie II OSK 922/06, a Sąd w niniejszej sprawie pogląd ten podziela, pomimo że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne, a ich naruszenie w przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia może nastąpić w trybach nadzwyczajnych.
Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a wad proceduralnych, jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe, nie można rozciągać na postępowanie główne, zaś wadliwość postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie przedmiotem oceny w postępowaniu nakierowanym na wzruszenie wydanego w nim aktu. Rację ma więc organ II instancji, że w sytuacji ewentualnego wyeliminowania postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. (zostało zaskarżone do WSA w Białymstoku), stronie skarżącej będzie przysługiwał wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.
Niezasadny jest także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organy przepisów postępowania, to jest art. 8, 12 § 2 i art. 106 § 3 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia po terminie, to jest w terminie późniejszym niż dwa tygodnie od doręczenia postanowienia SKO w Ł. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Zauważenia bowiem wymaga, że o przedmiotowe uzgodnienie Burmistrz S. zwrócił się do Starosty W. pismem z dnia [...] marca 2013 r. (doręczono w dniu [...] marca 2013 r.) i Starosta ten wydał postanowienie w dniu [...] marca 2013 r. (doręczono Burmistrzowi w dniu [...] marca 2013 r.), a zatem w terminie określonym w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. W sytuacji więc uchylenia powyższego postanowienia i wydania kolejnego postanowienia przez Starostę W. w dniu [...] czerwca 2013 r., które zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem SKO w Ł. w dniu [...] lipca 2013 r., prawidłowość postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r., również w zakresie zachowania terminu z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. może być jedynie przedmiotem badania przez sąd administracyjny rozpoznający skargę na ostateczne postanowienie SKO w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. W niniejszym zaś postępowaniu, z przyczyn wskazanych już wyżej, ostateczne postanowienie SKO w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r. wiązało organy.
Niezasadny jest także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przepisów art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez odmowę warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy postanowienie Starosty W. z dnia [...] czerwca 2013 r., służące za podstawę zaskarżonej decyzji, zostało zaskarżone w drodze skargi do sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu, tak skonstruowany zarzut należy rozumieć w ten sposób, że zdaniem skarżącej, organy winny zawiesić postępowanie do czasu uprawomocnienia się ostatecznej decyzji SKO w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r. Podkreślenia jednak wymaga, że instytucja zawieszenia postępowania przewidziana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. opiera się na założeniu, że organ rozstrzygający daną sprawę nie jest w stanie prowadzić postępowania administracyjnego, albowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie "zagadnienia wstępnego" użyte w tym przepisie należy rozumieć tak, że jest to kwestia, która pozostaje poza właściwością danego organu i w dodatku bez jej rozstrzygnięcia nie można dalej prowadzić postępowania.
Należy jednak zauważyć, że to, co jest owym zagadnieniem wstępnym zależy o tego, co jest przedmiotem sprawy głównej, a to z kolei wynika z przepisów prawa materialnego. W opisanym przypadku sprawą administracyjną jest ustalenie warunków zabudowy. Z tej perspektywy zaskarżenie do sądu administracyjnego ostatecznego postanowienia odmawiającego uzgodnienia nie stanowi przeszkody w działaniu organu w sprawie niniejszej. Organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania.
W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy obu instancji zasadnie przyjęły, że nie zachodzi taki związek między wynikiem postępowania przed sądem administracyjnym ze skargi na ostateczne postanowienie odmawiające uzgodnienia a rozstrzygnięciem w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Innymi słowy, nie można uznać, że organy były zobowiązane czekać (zawiesić postępowanie) do czasu zakończenia postępowania sądowego w tamtej sprawie, albowiem nawet nie znając jego wyniku organy te były w stanie prowadzić postępowanie i je zakończyć, wydając rozstrzygnięcie w którejś z przewidzianych prawem form. Jak słusznie podkreśla się w judykaturze, w rozstrzyganiu kwestii wstępnej chodzi o uzupełnienie okoliczności sprawy elementem, którego przed zawieszeniem postępowania jeszcze w ogóle nie było.
Natomiast w razie kwestionowania ostatecznego rozstrzygnięcia uznawanego za zagadnienie wstępne postępowanie główne w sprawie nie może być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy bowiem pamiętać, że do czasu wyeliminowania lub wzruszenia każdego rodzaju orzeczenia obowiązuje ono nadal i korzysta z domniemania prawidłowości (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 1678/92). W tym stanie rzeczy stanowisko strony skarżącej zmierzające do zawieszenia postępowania w oparciu o przesłankę wynikającą z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ze względu na treść przepisu z art. 16 § 1 k.p.a. jest nieuzasadnione, albowiem przesłanka ta nie miała charakteru zagadnienia wstępnego tamującego możliwość rozpoznawania sprawy i wydania decyzji przez organ I instancji.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione przez stronę skarżącą zarzuty nie dawały podstaw do uwzględnienia skargi, natomiast postępowanie w niniejszej sprawie zostało przez organy przeprowadzone poprawnie w oparciu o wyczerpująco zgromadzony i oceniony w sprawie materiał dowodowy. Mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały także przez organy orzekające prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.