Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 roku, nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. przyznał K. M.świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego w wysokości 100 złotych na częściowe pokrycie kosztu zakupu żywności, środków czystości, obuwia zimowego i energii elektrycznej.
Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji podał, że w dniu [...] listopada 2004 roku K. M. złożył wniosek do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. "o przyznanie zasiłku art. 36 ustawy o pomocy społecznej".
W trakcie przeprowadzania wywiadu w przedmiotowej sprawie K. M. również odmówił sprecyzowania niezbędnych form pomocy, informując, że oczekuje pomocy w każdej formie jaka jest wymieniona w art. 36 ustawy o pomocy społecznej.
Organ I instancji wskazał, że w związku z tym, że K. M. nie sprecyzował wniosku, pracownik socjalny uwzględniając sytuację zainteresowanego zawnioskował o udzielenie pomocy celowej na częściowe zaspokojenie potrzeb w zakresie zakupu żywności, środków czystości, obuwia zimowego i energii elektrycznej.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się K. M. W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2004 roku wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podał, że w rozpatrywanej sprawie Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej dopuszcza się naruszenia art. 106 ust. 3, 36, 38 ust. 3, 39, 100 i 108 ustawy o pomocy społecznej. K. M. podniósł również, że pracownik socjalny i kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił sporządzenia kontraktu społecznego. Odwołujący nadmienił, iż decyzja wydana w sprawie jest samowolą administracyjną i dowolnością organu, ponieważ rażąco narusza ustawę o pomocy społecznej oraz dopuszcza się dyskryminacji i niehumanitarnego traktowania, a także narusza słuszny interes strony. K. M. wskazał też, że w zaskarżonej decyzji brak jest kryteriów, którymi kieruje się Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w przyznawaniu zasiłków oraz sposobów rozdysponowania posiadanych środków.
W treści odwołania K. M. wniósł ponadto skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z wniosków od maja 2004 roku do listopada 2004 roku o przyznanie pomocy zgodnie z art. 36 ustawy o pomocy społecznej.
W dniu [...] grudnia 2004 roku do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. wpłynęło pismo K. M. zatytułowane skarga, w którym wniósł o uchylenie decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] grudnia 2004 roku, nr [...] oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2004 roku, nr [...] w sprawie zasiłku celowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2005 roku, nr [...] – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, uznając iż organ ten nie rozpoznał sprawy w pełnym zakresie co do wszystkich żądań skarżącego z art. 36 ustawy o pomocy społecznej.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem organu odwoławczego wywiódł Pan K. M. zarzucając samowolę administracyjną, pomieszanie pojęć i kompetencji, naruszenie konstytucji RP i nie poinformowanie o kryteriach którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wnoszące o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) – skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przepis, zaś art. 46 § 1 pkt 4 cytowanej powyżej ustawy stanowi, że każde pismo strony – a więc i skarga – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
W konkretnej sprawie skarga wywiedziona przez skarżącego nie jest podpisana, ponieważ jest kserokopią a nie oryginałem.
Pan K. M. wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w dniu [...] marca 2005 roku – odmówił jej podpisania. Odmówił także złożenia podpisu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2005 roku, mimo że Sąd realizując naczelną zasadę dostępu stron do Sądu wyznaczył termin rozprawy i poinformował go o potrzebie złożenia tego podpisu oraz skutkach prawnych wynikających z odmowy.
W świetle powyższego, iż w konsekwencji skarga na decyzję kasacyjną nie została podpisana przez skarżącego – Sąd ją odrzucił na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku).