Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]10.2004 r., nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. przyznał Panu K. M. zasiłek celowy w wysokości 100 zł na częściowe pokrycie kosztów zakupu żywności, środków czystości i leków oraz częściowe opłacenie energii elektrycznej. Odmówił zaś zasiłku celowego na opłacenie zaległości za wodę i przyznania zasiłku celowego.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Pan K. M., wnosząc w jednym piśmie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz skargę na bezczynność tego organu w rozpatrywaniu jego wniosków w okresie od miesiąca maja do września 2004 r.
W dniu [...]12.2004 r. w sprawie nr [...] SKO w Ł. powołując się na art. 64 § 2 Kpa pozostawiło przedmiotowe odwołanie bez rozpoznania jako to, którego braków formalnych nie usunięto. W uzasadnieniu stwierdzono, iż pismo odwołującego sporządzone zostało w formie wydruku komputerowego na jednej kartce papieru. Na jednej ze stron została zawarta skarga (odwołanie) dotyczące przedstawionej wyżej decyzji MOPS w Z., na odwrocie tej kartki skarga na bezczynność organu
I instancji w sprawie rozpatrywania wniosków K. M. w okresie czasu od maja do listopada 2004 r. Podpis K. M. widnieje jedynie pod skargą na bezczynność. SKO uznało, iż zarówno odwołanie, jak i skarga na bezczynność mimo, że sporządzone na jednej kartce papieru - stanowią dwie odmienne i nie związane ze sobą czynności prawne. Świadczy o tym ich treść oraz samo rozmieszczenie na kartce papieru.
Na podstawie przepisu art. 63 § 3 Kpa każda z przedmiotowych czynności powinna zostać podpisana przez odwołującego. Organ podkreślił, iż w trakcie postępowania administracyjnego K. M. został wezwany w dniu [...]11.2004 roku (zgodnie z treścią art. 64 § 2 kpa) do złożenia podpisu pod odwołaniem oraz pouczony o konsekwencjach prawnych niedopełnienia nałożonego na niego obowiązku. We wskazanym terminie nie uzupełnił jednak braku formalnego odwołania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Pan K. M. stwierdził, iż jego dotychczasowe odwołania na decyzje MOPS w Z. składane w okresie od maja do września 2004 r. miały identyczną formę i treść jak przedmiotowe odwołanie i nie stanowiło to przeszkody w ich rozpatrzeniu. Skarżący wskazał również, iż organ zobligowany jest do osobnego rozpatrzenia każdego wniosku, przy równoczesnym braku możliwości połączenia ich do wspólnego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko zawarte w omówionym piśmie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należy uznać za uzasadnioną, chociaż nie z przyczyn w niej wskazanych.
Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z mocy art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W sprawie niniejszej skład orzekający dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, iż skarżący na jednej kartce papieru złożył zarówno skargę na bezczynność organu I instancji w szeregu bliżej nie określonych sprawach jak i odwołanie od konkretnej decyzji MOPS w Z. Przepis art. 62 Kpa dopuszcza rozpatrzenie kilku spraw administracyjnych w jednym postępowaniu, ale tylko przy zaistnieniu określonych w nim przesłanek tj: identyczności stanu faktycznego, identyczności podstawy prawnej oraz właściwości jednego organu administracji państwowej. Przesłanki te w rozpatrywanej sprawie łącznie nie wystąpiły, dlatego też organ słusznie potraktował oświadczenia woli złożone przez stronę jako dwa odrębne żądania:
- a) odwołanie od decyzji z dnia [...]10.2004 r. oraz
- b) zażalenie na bezczynność MOPS polegającą na nierozpoznaniu bliżej niewskazanych wniosków skarżącego.
Potraktowanie w/w oświadczeń woli jako odrębnych żądań niosło za sobą skutek w postaci konieczności spełnienia przez każde z nich z osobna wymogów co do treści i formy określonych przez przepis art. 63 Kpa. Podaniem bowiem w rozumieniu przepisów Kpa są wszelkiego rodzaju oświadczenia stron oraz innych uczestników postępowania i należą do nich również odwołania jak i skarga na bezczynność.
Zgodnie z treścią art. 63 § 2 Kpa podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. § 3 cytowanego przepisu stanowi o obowiązku podpisania podania wniesionego na piśmie.
Oba pisma (zawarte w jednej " skardze" z dnia [...]11.2004 r.) podlegały rozdzieleniu. W tym celu należało zobowiązać stronę do złożenia drugiego egzemplarza pisma, podpisanego przez stronę. SKO wezwało jedynie stronę do podpisania odwołania, natomiast nie wezwało do złożenia kserokopii dokumentu.
Niejasna i niezrozumiała pozostaje forma pozostawienia odwołania bez rozpoznania przyjęta przez organ. Faktycznie ma formę postanowienia, z pouczeniem o przysługującej skardze do WSA, a z treści wynika, iż SKO traktuje swój akt administracyjny jako zawiadomienie o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. W tym miejscu trzeba wskazać, że formy procesowe przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego są jasne, czytelne i wyłącznie przewidziane tym aktem prawnym formy mogą być stosowane w postępowaniu administracyjnym. Zatem organ administracji państwowej nie może, bez naruszenia zasad procedury administracyjnej tworzyć nowych form orzekania, nieprzewidzianych w ustawie. Trzeba zauważyć, że zainicjowane przez stronę postępowanie odwoławcze może zakończyć się w jeden z następujących sposobów: wydania postanowienia w trybie art. 134 Kpa, umorzenia postępowania odwoławczego oraz merytorycznego rozpoznania odwołania.
Zgodnie z poglądem dominującym w orzecznictwie jak i doktrynie, pominiętym jednak przez organ odwoławczy przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy - pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 Kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (vide: Komentarz do art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Wyd. Zamykacze 2000 r., Lex ("Omega") 4/2005; Piotr Przybysz, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", s. 266-267,Wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r.; wyrok NSA z dnia 17.11.1998 r., sygn. akt III SA 1161/97, publ. Lex nr 37130; wyrok NSA z dnia 22.12.1998 r., sygn. akt III SA 4842/97, publ. Lex nr 37160).
Zatem w sprawie niniejszej SKO w Ł. uznając, iż skarżący nie usunął braków formalnych skargi winien był wydać postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 Kpa. Zważywszy na niejasną formę orzeczenia w sprawie niniejszej – sąd przyjął, że zaskarżony akt administracyjny stanowi postanowienie w trybie art. 134 Kpa – dlatego skarga była dopuszczalna. Jednakże treść rozstrzygnięcia nie odpowiada wskazanemu przepisowi, co dyskwalifikuje zaskarżony akt. Reasumując, naruszenie art. 134 Kpa oraz niepełne wezwanie Pana K. M. do usunięcia braków formalnych odwołania pod rygorem skutków prawnych z art. 134 Kpa stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu.
Rozpatrując obecnie sprawę organ zastosuje się do przedstawionych wyżej wskazań co do dalszego postępowania. Wezwie skarżącego do złożenia w określonym terminie kopii odwołania podpisanej przez niego i w zależności od postawy strony albo nada odwołaniu bieg, albo wyda postanowienie o jego niedopuszczalności na podstawie art. 134 Kpa.
Mając całokształt powyższych naruszeń na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku. Odnośnie pkt II wyroku to orzeczenie w tym przedmiocie stanowi wymóg procesowy z art. 152 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach zaś rozstrzygnął w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 1 cytowanej wyżej ustawy.