Uzasadnienie
Pan J. N. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (k. 11).
Zarządzeniem z 21 stycznia 2014 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu - w terminie 7 dni od dnia otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie zarządzono przesłanie formularza Skarżącemu.
Wezwanie doręczono prawidłowo dnia 12 lutego 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 15), a zatem zakreślony siedmiodniowy termin upływał z dniem 19 lutego 2014 r. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący przedłożył podpisaną skargę oraz podpisany wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z uwagi na niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarządzeniem z 24 lutego 2014 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący złożył sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego w którym wskazał, że nie złożył wniosku na urzędowym formularzu gdyż nie dysponował tym formularzem. Ponadto nie był świadomy konsekwencji wynikających z niezastosowania się do warunku sporządzenia wniosku na formularzu.
Wobec skutecznego wniesienia przez skarżącego sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako u.p.p.s.a.).
W myśl art. 257 u.p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W sprawie bezspornym jest, że Skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że Skarżący był wzywany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, a także o konsekwencjach złożenia wniosku z pominięciem tego wymogu (wezwanie z 28 stycznia 2014 r., k. 14 akt sądowych). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika zaś, że wraz z wezwaniem Skarżącemu doręczono również urzędowy formularz PPF (k. 15 akt sądowych.)
Pomimo prawidłowego wezwania skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu skarżący nie dopełnił tego obowiązku. Nie ulega zatem wątpliwości, iż stosownie do art. 257 u.p.p.s.a. istniały przesłanki do pozostawienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia.
Skarżący chcąc skorzystać w przedmiotowej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych powinien niezwłocznie ponownie złożyć prawidłowo wypełniony formularz ppf o przyznanie prawa pomocy, w którym przestawi pełną informację na temat stanu rodzinnego, majątkowego oraz dochodach własnych oraz osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym.
Z przyczyn przedstawionych powyżej na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.