Uzasadnienie
D. H. wniósł do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], o odmowie uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego.
Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać niezależnie od innych elementów składowych pisma, o których mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a., podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Z uwagi na okoliczność, że skarga nie została podpisana przez D. H., zarządzeniem z dnia 12 lutego 201 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie. Zarządzeniem z tego samego dnia wezwano skarżącego także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Powyżej opisane zarządzenia zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia otrzymania spowoduje odrzucenie skargi.
Zgodnie ze zwrotnym poświadczeniem odbioru, wezwania doręczono na adres wskazany w skardze w dniu 24 lutego 2016 r. Tym samym termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w środę 2 marca 2016 r. W zakreślonym terminie braki nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych.
Skarżący został prawidłowo wezwany zarówno do uiszczenia wpisu, jak i do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Wezwanie zawierało pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków. W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braków skargi.
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.