Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] wydaną w sprawie [...], na mocy której ustalono na rzecz [P.] Sp. z o.o. w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Obwieszenie organu II instancji zawiadamiające o wydaniu ww. decyzji, zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w okresie od 29 października 2018 r. do 22 listopada 2018 r. (k. 254 akt administracyjnych).
Skargę na tą decyzją złożyli do tut. Sądu Waldemar J. B. i L. B., którzy w uzasadnieniu skargi wskazali, że z treścią decyzji zapoznali się dopiero 21 grudnia 2018 r., kiedy to odebrali osobiście odpis ww. decyzji w siedzibie organu odwoławczego (k. 255 akt administracyjnych). Podnieśli, że tego właśnie dnia w ich ocenie, rozpoczął się bieg terminu do jej zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. O zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi, decyduje zaś data nadania skargi na adres właściwego organu.
Ze względu na to, że postępowanie administracyjne dotyczyło ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sprawie niniejszej zastosowanie miał szczególny tryb zawiadamiania stron o decyzjach, o którym mowa w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018, poz. 1945, dalej: "u.p.z.p."). Wedle tego przepisu o decyzji kończącej postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Stosowanie zaś do art. 49 § 2 zd. 2 k.p.a., w takim przypadku zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie.
Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie, w sytuacji gdy na mocy przepisów szczególnych (jakim niewątpliwie jest art. 53 ust. 1 u.p.z.p.) znajduje zastosowanie przewidziany w art. 49 k.p.a. sposób komunikowania o wydaniu określonej decyzji, czyli publiczne ogłoszenie (poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób), adresat takiego ogłoszenia nie może następnie podnosić zarzutu, że nie został powiadomiony (nie wiedział) o tej decyzji lub że decyzja ta nie została mu doręczona. Przyjęcie ww. szczególnego trybu doręczenia decyzji, ma skutek prawny uznania, że strona się o niej dowiedziała (por. wyrok NSA z 16 czerwca 2013 r., II OSK 447/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA").
Jak wynika z akt sprawy, publiczne obwieszczenie organu odwoławczego zawiadamiające o wydaniu zaskarżonej decyzji, zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń w okresie od dnia 29 października do 22 listopada 2018 r., w związku z czym bieg terminu do wniesienia skargi od ww. decyzji, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., rozpoczął się w dniu 23 listopada 2018 r. i upłynął dnia 24 grudnia 2018 r. Skarżący zaś wnieśli skargę dopiero dnia 17 stycznia 2019 r., a więc po upływie ww. terminu. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżący nie są właścicielami działki nr [...] położnej w K. w gminie N., na której zlokalizowana ma być planowana inwestycja, której inwestorem jest P. Sp. z o.o. w W., w związku z czym organy nie miały wobec nich obowiązku doręczenia na piśmie ani zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, ani o wydaniu decyzji kończącej to postępowanie. Faktem jednak jest, że w toku postępowania przed organem I instancji, oprócz zawiadamiania skarżących w drodze publicznych obwieszczeń, dokonywano im doręczeń drogą pocztową. Jak wynika z akt sprawy, na adres skarżących skierowano zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak i decyzję organu I instancji. Brak jest jednak podstaw, aby uznać dokonywanie przez organ I instancji ww. doręczeń, za sposób zawiadamiania w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika, aby ów sposób doręczeń, był sposobem zwyczajowym.
Nie należy przy tym zapominać o celowości art. 53 ust. 1 u.p.z.p., na mocy którego ustawodawca zwolnił organy administracji od obowiązku "tradycyjnego" doręczania orzeczeń, mając na względzie potrzebę uproszczenia przedmiotowej procedury. Sama zaś instytucja zawiadomienia w drodze publicznego ogłoszenia, ma w istocie na celu, umożliwienie każdemu potencjalnemu zainteresowanemu, który powołuje się (może powołać się) na posiadanie interesu prawnego w sprawie, możliwości wzięcia udziału w danym postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2009 r., II OSK 1635/07, CBOSA).
Jakkolwiek powołana wyżej okoliczność nie ma wpływu na bieg terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a., to jednak w ocenie Sądu, mogłaby ona stanowić podstawę wniosku o przywrócenie tego terminu, bowiem skarżący, z uwagi na wyżej opisaną praktykę organu I instancji, w istocie rzeczywiście mogli oczekiwać na doręczenie im decyzji również przez organ odwoławczy.
Mając na uwadze powyższe, skarga podlegała odrzuceniu jako złożona po upływie terminu określonego w ww. art. 53 § 1 p.p.s.a.,o czym na mocy art. 58 § 1 pkt. 2 p.p.s.a., orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.