Uzasadnienie
Skarżący, mieszkańcy ulicy S. i W. w B., złożyli skargę na Uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska B. wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia.
Skarżący w odpowiedzi na powyższe podali, że Urząd Miejski w B. został przez nich wezwany do zmiany kwestionowanej uchwały jako niezgodnej z prawem. Świadczą o tym dołączone do uchwały, w formie sprzeciwu, ich podpisy. Odrzucenie sprzeciwu jest równoznaczne z odmową unieważnienia uchwały i świadczy o tym, że Rada Miejska jej nie zmieni. Do akt sprawy została dołączona uchwała Rady Miejskiej B. o stwierdzeniu za nieuzasadnione wezwania K. O. P. W. "O. S." do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą podjętą w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżących służącego im w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą w/w środka zaskarżenia wynika wprost z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że do sądu administracyjnego dopuszczalna jest tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał wezwania. Skarga innego podmiotu nie poprzedzona zachowaniem trybu z art. 101 ust. 1 ustawy jest niedopuszczalna (vide: postanowienie NSA z 9 lutego 2007 r., II OSK 414/06, LEX nr 362455).
Wezwanie do usunięcia naruszenia, które podmiot musi skierować do organu gminy w celu otwarcia sobie drogi do sądu administracyjnego, powinno być dokonane po podjęciu kwestionowanej uchwały (vide: postanowienie NSA z 22 czerwca 2007 r., II OSK 1738/06, LEX nr 341259).
Z akt sprawy nie wynika, by skargę niniejszą poprzedziło opisane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia. Z treści dołączonej do akt uchwały Rady Miejskiej B. wynika, że przedmiotowe wezwanie było dokonane przez K. O. P. W. "O. S.", a więc nie przez podmiot wnoszący skargę do sądu. Wezwania do usunięcia naruszenia nie stanowią także zgłaszane przez skarżących uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy. Marginalnie podnieść należy, że odrzucenie skargi nie powoduje skutku powagi rzeczy osądzonej, co oznacza że skarżący po wyczerpaniu służącego im w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia będą mogli ponownie wnieść skargę do sądu na przedmiotową uchwałę.-