Uzasadnienie
Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. prowadził postępowanie dotyczące umieszczenia F. B. w domu pomocy społecznej.
Decyzją z [...].10.2010 r. znak [...] wymieniony organ skierował F. B. na czas nieokreślony do Domu Pomocy Społecznej w J. Pod decyzją zamieszczona została pieczątka następującej treści: "Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej C. Z." oraz własnoręczny podpis wskazanej osoby wydającej decyzję.
Postanowieniem z [...].10.2010 r. znak [...] Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. na podstawie art. 113 § 1 Kpa orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji z [...].10.2010 r. poprzez zastąpienie znajdującego się na pieczątce zamieszczonej pod decyzją zwrotu "Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej C. Z." - sformułowaniem "Z up. Burmistrza Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej C. Z.".
Uzasadniając powyższe postanowienie organ wskazał, że prostowany błąd stanowi oczywistą omyłkę, gdyż w żaden sposób nie odnosi się do przedmiotu sprawy, którym było umieszczenie F. B. w domu pomocy społecznej. Błąd polegał jedynie na zamieszczeniu niewłaściwej pieczątki pod decyzją.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył F. B. zarzucając pracownikom Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. nieprawidłowości i działanie na jego niekorzyść.
Postanowieniem z [...].12.2010 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło kwestionowane postanowienie jako wydane z naruszeniem art. 113 § 1 Kpa. Zdaniem SKO wskazany przepis uprawnia do prostowania w rozstrzygnięciach organów oczywistych omyłek. Takiej omyłki nie stanowił brak powołania się przez Kierownika MGOPS w T. na posiadane upoważnienie, które w dacie wydawania decyzji istniało (wystawiono je 02.07.2007 r.). Stąd brak ten nie rodził wadliwości decyzji.
Skargę na powyższe postanowienie SKO złożył do sądu administracyjnego F. B. zarzucając organom zarówno I, jak i II instancji oraz ich pracownikom - naruszenie prawa, działanie bez upoważnienia i na jego niekorzyść.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu.
Przedmiotem sporu jest legalność postanowienia SKO w B. z [...].12.2010 r. mającego procesowy charakter, bo dotyczący sprostowania treści pieczątki, którą posłużyła się osoba wydająca decyzję w I instancji (C. Z. działająca jako Kierownik MGOPS w T.). Problem sprowadza się do rozstrzygnięcia czy jest dopuszczalne zastosowanie art. 113 § 1 Kpa i sprostowanie na jego podstawie treści tej pieczątki poprzez dodanie zwrotu "z upoważnienia" wskazującego na działanie Kierownika MGOPS w imieniu Burmistrza T. Z treści art. 113 § 1 Kpa wynika, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jak wskazuje się w orzecznictwie "błąd pisarski" oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a "błąd rachunkowy" - omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. "Inne oczywiste omyłki" są to omyłki co do swej istoty stojące na równi z błędami pisarskimi, a zatem omyłki polegające na niedokładnym wyrażeniu myśli spowodowane przeoczeniem lub niewłaściwym doborem słowa (vide wyrok WSA w Warszawie z 01.04.2009 r., V SA/Wa 113/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).
W ocenie składu orzekającego, podzielającego stanowisko zaprezentowane przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, niepowołanie się przez organ I instancji na posiadane upoważnienie Burmistrza T. do wydania rozstrzygnięcia nie stanowi wadliwości podlegającej sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 Kpa. Nie jest bowiem oczywistą omyłką, błędem pisarskim lub rachunkowym w rozumieniu wyżej wskazanym, a stanowi uchybienie formalne rozstrzygnięcia, które nie ma wpływu na jego treść. Zgodnie z art. 107 § 1 Kpa decyzja jako forma rozstrzygnięcia powinna zawierać w szczególności podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Te elementy w prostowanej decyzji z [...].10.2010 r. się znalazły, natomiast niewskazanie w niej działania Kierownika MGOPS z upoważnienia Burmistrza stanowiło jedynie o niepełnym poinformowaniu adresatów decyzji o umocowaniu Kierownika do jej wydania.
Nie było zatem omyłką, a nieprawidłowością o charakterze informacyjnym, która nie kwalifikowała się do naprawienia na podstawie art. 113 § 1 Kpa, ale poprzez wykazanie posiadania upoważnienia. To też nastąpiło, bowiem jak wynika z akt administracyjnych C. Z. jako Kierownik MGOPS w T. posiadała upoważnienie udzielone jej w dniu 02.07.2007 r. przez Burmistrza T. m.in. do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Poświadczona za zgodność przez organ kserokopia tego dokumentu znajduje się w aktach sprawy.
Zatem należy przyjąć, że niewskazanie w pieczątce służbowej działania Kierownika MGOPS z upoważnienia Burmistrza, gdy takie ważne upoważnienie faktycznie istniało, nie stanowiło o wadliwości decyzji podlegającej sprostowaniu na podstawie art. 113 §1 Kpa.
Dlatego w ocenie składu orzekającego zaskarżone postanowienie SKO, uchylające postanowienie organu I instancji w przedmiocie sprostowania nie naruszało prawa, bowiem zostało oparte na twierdzeniu, że scharakteryzowana wyżej wadliwość nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 Kpa.
Wskazać ponadto należy, że kwestionowane postanowienie SKO zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, który – choć ma zastosowanie do odwołań od decyzji - zgodnie z art. 144 Kpa znajduje odpowiednie zastosowanie również do zażaleń na postanowienia. Przepis ten umożliwia reformatoryjne orzeczenie organu II instancji poprzez: uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości lub w części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy albo jego uchylenie i umorzenie postępowania w I instancji w całości lub w części. Zaskarżonym postanowieniem uchylono postanowienie pierwszoinstancyjne bez orzeczenia następczego (co do istoty sprawy lub umorzenia postępowania). Jak wskazał NSA w wyroku z 09.03.2010 r. w sprawie I OSK 686/09 (CBOSA), w postępowaniu zażaleniowym mogą wystąpić sytuacje, gdy odpowiednie stosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa będzie sprowadzało się jedynie do uchylenia przez organ II instancji postanowienia organu I instancji i takie rozstrzygnięcie nie będzie wówczas oznaczało naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, a tym bardziej rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela to stanowisko, co prowadzi do oceny zaskarżonego postanowienia SKO jako zgodnego również z prawem procesowym.
Jednocześnie sąd nie stwierdził innych uchybień w kontrolowanym postępowaniu wpadkowym dotyczącym sprostowania, w tym nie podzielił zarzutów skargi o celowym działaniu organów na niekorzyść skarżącego. Przedmiotowy zarzut nie znajduje oparcia w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, nie został również nawet uprawdopodobniony przez skarżącego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.