Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 września 2014 r. tutejszy sąd oddalił skargę D. J. i I. J. (reprezentowanej przez D. J.) od postanowienia Wojewody P. z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołań.
W piśmie z dnia 28 listopada 2014 r., sprecyzowanym w pismach z dnia 28 i 29 grudnia 2014 r. (k. 4, 8,11 oraz k. 178, 216 akt II SA/Bk 1146/13) D. J. wniosła o wznowienie postępowania II SA/Bk 1146/13 z tej przyczyny, że adwokat A. W. nie reprezentował jej należycie przed sądem oraz działał na jej szkodę. Nienależyta reprezentacja, zdaniem strony, miała polegać na nieinformowaniu jej przez pełnomocnika o podejmowanych decyzjach i składanych wnioskach, czym naraził ją na utratę zaufania do państwa i do możliwości przeprowadzenia uczciwego procesu, jak również na szkodę. Jak wskazała, również przeprowadzenie rozprawy podczas jej nieobecności naruszyło jej prawa i wymaga powtórzenia rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Przede wszystkim wskazać należy, że w sprawie II SA/Bk 1146/13, której dotyczy żądanie wznowienia postępowania, skarżącymi były D. J. reprezentowana przez adwokata A. W. oraz I. J. reprezentowana przez D. J. jako jej pełnomocnika. Z akt tamtej sprawy wynika, że w sytuacji, gdy D. J. działała jako pełnomocnik I. J.– zaznaczała to wyraźnie w piśmie procesowym (k. 4, 175 i 176 akt II SA/Bk 1146/13). Stąd też skoro skarga o wznowienie postępowania została podpisana przez D. J. bez wskazania, że działa jako pełnomocnik, potraktowano tę skargę jako złożoną przez nią we własnym imieniu. Tym bardziej jest to uzasadnione, że wskazane przez stronę powody wznowienia dotyczą reprezentacji przez adwokata D. J. a nie I. J. Ta ostatnio wymieniona strona nie miała w sprawie II SA/Bk 1146/13 ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika.
Wniesiona w sprawie niniejszej przez D. J. skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie, aby mogła zostać skutecznie rozpoznana, powinna spełniać określone wymagania formalne, które wymienia przepis art. 279 p.p.s.a., w tym powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Przy czym niezachowanie co najmniej jednego z powyższych wymogów powoduje niedopuszczalność skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji sąd jest zobowiązany do jej odrzucenia na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tutejszego sądu z dnia 23 września 2014 r. oddalającym jej skargę. Wskazuje jako powód wznowienia nienależytą reprezentację przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika oraz przeprowadzenie rozprawy bez jej osobistego udziału.
Zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Okoliczność wskazana przez skarżącą jako podstawa wznowienia (nieinformowanie jej przez pełnomocnika o podejmowanych decyzjach i składanych wnioskach, ale też przeprowadzenie rozprawy pod jej nieobecność) nie spełnia warunku podania podstawy wznowienia, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
W przypadku podstawy wznowienia zawartej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., polegającej na braku należytej reprezentacji, zachodzi ona przykładowo, gdy strona będąca osobą fizyczną nie posiada zdolności do czynności prawnych i z tej przyczyny powinna być reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego, który jednak w postępowaniu nie występował w jej imieniu. Natomiast nie stanowi braku należytej interpretacji, a tym samym nie może być kwalifikowana jako podstawa wznowienia sytuacja, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, ale nie jest zadowolona z podejmowanych przez niego czynności. Podstawa ta nie zachodzi nawet wówczas, gdy pełnomocnik działa nieudolnie lub niewłaściwie (vide postanowienie z dnia 27 maja 2010 r., II SA/Gl 50/10, z dnia 9 października 2012 r., II SA/Bk 632/12, z dnia 15 lutego 2012 r., II GSK 155/12, z dnia 11 lutego 2005 r., OSK 1160/04 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA oraz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2010, s. 621). Jak wskazuje się w orzecznictwie, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na takiej ustawowej podstawie, zwłaszcza gdy już z jej uzasadnienia wynika, że ona nie zachodzi (vide powoływane wyżej postanowienie NSA w sprawie II GSK 155/12).
W sprawie II SA/Bk 1146/13, której skarga o wznowienie dotyczy, skarżąca posiadała ustanowionego z urzędu profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata A. W. Na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. reprezentował skarżącą substytut T. I. (aplikant adwokacji), podobnie jak na ogłoszeniu wyroku w dniu 23 września 2014 r. Adwokat A. W. złożył po ogłoszeniu wyroku wniosek o sporządzenie jego uzasadnienia, a następnie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Fakt występowania profesjonalnego pełnomocnika w imieniu skarżącej oraz podjęte przez niego działania wykluczają sytuację, w której można było mówić o zaistnieniu wskazanej przez skarżącą ustawowej podstawy wznowienia z art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Na marginesie jedynie wskazać trzeba, że z oświadczeń pełnomocnika skarżącego złożonych do akt sprawy niniejszej wynika, iż podejmował on próby skontaktowania się ze skarżącą, które okazały się bezskuteczne (k. 16).
Odnośnie podstawy wznowienia scharakteryzowanej przez stronę jako przeprowadzenie rozprawy pod jej nieobecność, to również brak jest przesłanek przemawiających za merytorycznym rozpoznaniem skargi o wznowienie tak uzasadnionej, skoro zarówno na rozprawie jak i na ogłoszeniu wyroku obecny był jej pełnomocnik (jego substytut).
Mając zatem na uwadze, że skarga o wznowienie nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia – podlegała ona odrzuceniu w oparciu o art. 280 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.