Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Skarżący T.J. wystąpił w lipcu 2004 r. do Wójta Gminy S. z wnioskiem o zezwolenie na wycięcie drzew na działce skarżącego Nr [...]/27, położonej we wsi W.N.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Wójt Gminy S. przekazał - w oparciu o art. 65 § 1 kpa – wniosek skarżącego do załatwienia Staroście S. stwierdzając, iż skoro drzewa o zezwolenie na wycięcie których skarżący wystąpił, znajdują się na terenie lasu, to – zgodnie z art. 83 ust. 6 pkt 1 ustawy z 16.04.2004 r. o ochronie przyrody – wójt nie jest właściwym organem do orzekania o ich wycince.
W zażaleniu na to postanowienie T.J. zarzucił wójtowi, iż nie rozróżnia klasyfikacji gruntów od ich przeznaczenia i podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zaliczył działkę skarżącego do terenów letniskowych i o takim przeznaczeniu działkę skarżący zakupił. Podkreślił także, że kilka miesięcy wcześniej wójt wydał decyzję merytoryczną w sprawie zezwolenia na wycięcie drzew na tej samej działce nie dostrzegając braku swojej kompetencji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpoznaniu powyższego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. orzekło o jego utrzymaniu w mocy z następującym uzasadnieniem.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej mają obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego (art. 65 § 1 Kpa). Nie stoi temu na przeszkodzie fakt, że wcześniej organ ten wydał decyzję merytoryczną w sprawie. Jeżeli na etapie ponownego jej rozpatrywania ustalił prawidłowo, że nie jest organem właściwym, nie wolno mu nawet postąpić inaczej. Jak słusznie ustalił Wójt Gminy S., przedmiotowa działka sklasyfikowana jest jako użytek leśny i na rysunku planu miejscowego oznaczona jest wraz z sąsiednimi działkami jako las. W istocie, plan określa jej przeznaczenie w części tekstowej na cele urządzeń turystyki, jednak bez przeprowadzenia stosownych procedur – uzyskania zgody właściwego organu administracji rządowej na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne i następnie uzyskania decyzji starosty o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej – teren będący wcześniej lasem nie traci swego charakteru jako grunt leśny wyłącznie z tego powodu, że przeznaczono go na cele urządzeń turystyki.
Zapis znajdujący się w ewidencji gruntów wskazuje, że procedura przeznaczania tego terenu na cele nieleśne i wyłączenia go z produkcji leśnej nie została przeprowadzona. Gdyby ją przeprowadzono, obowiązkiem starosty prowadzącego ewidencję byłoby dokonanie stosownej aktualizacji zapisów dot. przedmiotowej działki (decyzja o wyłączeniu z produkcji leśnej podlega przekazaniu do zasobu geodezyjnego prowadzonego także przez starostę). Pozwala to na stwierdzenie, że Wójt Gminy S. nie pomylił pojęć przeznaczenia i klasyfikacji gruntów, gdyż nawet grunt przeznaczony na cele nieleśne nie przestaje być gruntem leśnym, podlegającym ochronie w/g stosownych reżimów prawnych. Przepisy ustawy o lasach (art. 3 pkt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 11) oraz ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 4 pkt 6, art. 7 ust. 1 i 22) nie stoją też na przeszkodzie przeznaczeniu terenu leśnego na cele turystyki bez zachowania powyższej procedury.
W szczególności należy wskazać, że – zgodnie z art. 9 ust. 2 tej ostatniej ustawy – nawet w lasach ochronnych mogą być wznoszone budynki służące celom turystyki. Postanowienie planu o przeznaczeniu użytku leśnego na cele urządzeń turystyki nie oznacza zatem, że mamy do czynienia z gruntem, który przestał być przeznaczony na cele leśne. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach Ministerstwa Ochrony Środowiska i Leśnictwa, znajdujących się w obu urzędach. Organ odwoławczy dodał przy tym, iż Starosta S. nie uznał swojej właściwości i wszczął przed Kolegium spór o właściwość. Spór ten został rozstrzygnięty odrębnym postanowieniem i wskazano w nim jako organ właściwy właśnie Starostę S. Skargę do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł T.J. i podtrzymał w niej twierdzenie z zażalenia, iż jego działka ma charakter letniskowy o czym świadczy treść aktu notarialnego – umowy sprzedaży działki na rzecz skarżącego oraz fakt, że powstała ona wskutek podziału większej nieruchomości, która – gdyby była lasem – nie mogłaby zostać podzielona na działki mniejsze niż 0,10 ha.
Działka skarżącego ma powierzchnię 0,0416 ha. Skarżący wytknął także, iż przy zatwierdzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wójt nie otrzymał zgody na wyłączenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Zdaniem skarżącego decydentem w sprawie wyrażenia zgody na wycięcie drzew na jego działce powinien być wójt.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu. Przekazanie bowiem przez Wójta Gminy S. wniosku skarżącego o zezwolenie na wycięcie drzew na działce Nr [...]/27, położonej we wsi W.N., do załatwienia Staroście S. było zgodne z prawem. Zgodnie z art. 19 kpa obowiązkiem organu administracji publicznej jest przestrzeganie z urzędu właściwości rzeczowej i miejscowej organu w danej sprawie. Stwierdzenie braku swojej właściwości do rozpatrzenia danej sprawy czyni koniecznym przekazanie tej sprawy organowi właściwemu do jej załatwienia, stosownie do treści art. 65 § 1 kpa.
Nie ulega wątpliwości, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie jest właściwy do udzielania zezwolenia na wycięcie drzew i krzewów rosnących w lasach (vide: art. 83 ust. 6 pkt 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody – Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880). Nieruchomość zaś skarżącego oznaczona jako działka o numerze geodezyjnym ż>ś/27, położona we wsi W.N., jest działką leśną albowiem formalnie nie utraciła prawnego statusu lasu.
Zgodnie z art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 z późn. zmianami) lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:
- 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony:
- a) przeznaczony do produkcji leśnej
- b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo
- c) wpisany do rejestru zabytków
- 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.
W praktyce o kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów, prowadzonej na podstawie ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zmianami). Nie ulega wątpliwości, że działka skarżącego jest w ewidencji gruntów sklasyfikowana jako grunt leśny (użytek leśny). To, że sama w sobie ma – po podziale gruntu leśnego – powierzchnię mniejszą niż 0,10 ha, nie pozbawia jej statusu gruntu leśnego w sytuacji graniczenia z innymi gruntami leśnymi, tworzącymi łącznie zwartą powierzchnię ponad 0,10 ha. Na rysunku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., działka skarżącego wraz z działkami sąsiednimi jest oznaczona jako las. Fakt przeznaczenia w tekstowej części planu spornego obszaru na cele urządzeń turystyki, również nie pozbawia działki skarżącego statusu gruntu leśnego albowiem – jak słusznie zauważa Kolegium - bez poprowadzenia stosownych procedur tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej (produkcji leśnej) i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu.
Mając powyższe na uwadze i w pełni podzielając ocenę prawną sprawy dokonaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., skargę jako bezzasadną oddalono (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270).