Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.
Wnioskiem z [...] marca 2019r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skierowanym do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w O., A. K. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną poprzednika prawnego wymienionego organu – Starosty O. z [...] grudnia 2016r. nr [...] - o udzieleniu Fundacji Y. w O. pozwolenia wodnoprawnego na budowę bosmanatu, pomostu pływającego, pomostu stałego oraz slipu do wodowania łodzi na Jeziorze P., działka nr [...], obręb P. z dostępem z działki nr [...] i działki nr [...], obręb P., gmina S., powiat o.. Wskazał, że jest to kolejny wniosek o wznowienie postępowania w opisanej sprawie złożony z uwagi na to, że po wniosku złożonym [...] lipca 2018r. (rozszerzonym [...] lipca 2018r.) organ orzekł o odmowie wznowienia postępowania postanowieniem wydanym dnia [...] stycznia 2019r. (znak [...]) a doręczonym [...] lutego 2019r. stwierdzając, że wnioskodawcy nie przysługuje status strony postępowania.
Kolejny wniosek o wznowienie postępowania A. K. oparł o podstawy z art. 145 § 1 pkt 5, 6 i 8 K.p.a. stwierdzając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z [...] lutego 2019r., która została mu doręczona [...] marca 2019r. (nr [...]) orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia objętego kwestionowanym pozwoleniem wodnoprawnym, w uzasadnieniu której to decyzji zawarta jest argumentacja przemawiająca za nadaniem wnioskodawcy statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego.
Z akt sprawy wynika, że w tej samej dacie – [...] marca 2019r. – A. K. złożył do organu I instancji jeszcze dwa inne wnioski, w treści których wniósł o uznanie go za stronę wznowionego z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną poprzednika prawnego wymienionego organu – Starosty O. z [...] grudnia 2016r. nr [...] - o udzieleniu Fundacji Y. w O. pozwolenia wodnoprawnego na budowę bosmanatu, pomostu pływającego, pomostu stałego oraz slipu do wodowania łodzi na Jeziorze P., działka nr [...], obręb P. z dostępem z działki nr [...] i działki nr [...], obręb P., gmina S., powiat o..
W każdym z wniosków A. K. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o art. 152 § 1 K.p.a.
Dyrektor Zarządu Zlewni w O. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odpowiedzi na opisane wnioski podjął dwa działania:
- - pismem z [...] kwietnia 2019r. w odpowiedzi na wnioski dotyczące uznania wnioskodawcy za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, poinformował wnioskodawcę, że postępowanie z wcześniejszego wniosku A. K. o wznowienie zostało zakończone odmową wznowienia (postanowieniem z [...] stycznia 2019r.) z uwagi na spóźnione złożenie wniosku oraz z uwagi na brak statusu strony postępowania oraz że postępowanie wznowione z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. zostało zawieszone postanowieniem z [...] marca 2019r.
- - postanowieniem z tej samej daty - [...] kwietnia 2019r. w oparciu o art. 152 § 1 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku A. K. w sprawie wznowienia postępowania, orzekł o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty O. z [...] grudnia 2016r. nr [...]- o udzieleniu Fundacji Y. w O. pozwolenia wodnoprawnego na budowę bosmanatu, pomostu pływającego, pomostu stałego oraz slipu do wodowania łodzi na Jeziorze P., działka nr [...], obręb P. z dostępem z działki nr [...] i działki nr [...], obręb P., gmina S., powiat o.
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że wnioskodawca nie był stroną postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego i z uwagi na to nie ma podstaw do wstrzymania wykonania decyzji, ponieważ wniosek nie został złożony przez osobę uprawnioną. Postanowienie powyższe zostało doręczone wnioskodawcy z pouczeniem o prawie do wniesienia zażalenia.
A. K. zażalenie wywiódł. W zażaleniu stwierdził, że pominięcie jego udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego było błędne, co potwierdziło SKO w O. w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2019r. stwierdzającej nieważność decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla kwestionowanego przedsięwzięcia. Podał, że treść uzasadnienia decyzji SKO z [...] lutego 2019r. wskazuje także na nieprawidłowości następczej decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, co wskazuje na wystąpienie podstaw do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 8 K.p.a., uzasadniających wznowienie postępowania zarówno na wniosek jak i z urzędu i obliguje do wstrzymania w trybie art. 152 K.p.a. zarówno na wniosek jak i z urzędu, wykonania decyzji poddanej trybowi nadzwyczajnemu.
Organ II instancji – Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie pismem z [...] sierpnia 2019r. wezwał wnioskodawcę do wskazania interesu prawnego do udziału w charakterze strony w postępowaniu wznowieniowym, a po uzyskaniu stanowiska wnioskodawcy, postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019r. powołując się na art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1, 127 § 1, 144 oraz 152 § 1 i 2 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia A. K. orzekł o umorzeniu w całości postępowania odwoławczego.
W szerokim uzasadnieniu postanowienia umarzającego postępowanie zażaleniowe (określonego jako odwoławcze), organ II instancji zaprezentował pogłębioną argumentację wskazującą na brak przymiotu - u wnioskodawcy - strony postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego i to zarówno w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy z 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017r., poz. 1121 z późn. zm.), jak i w postępowaniu prowadzonym w oparciu o ustawę Prawo wodne z 20 lipca 2017r. (Dz. U. z 2018r., poz. 2268 ze zm.). Organ II instancji przytoczył brzmienie art. 127 ust. 7 starego Prawa wodnego, definiującego przymiot strony postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące interpretacji ww. przepisu oraz wskazał na wynikającą z art. [...]1 ust. 1 nowego Prawa wodnego definicję strony postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego.
Skonkludował, że dla bycia stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego konieczne jest wykazanie, że dojdzie do bezpośredniego oddziaływania projektowanych urządzeń wodnych na czyjeś grunty, czyli do naruszenia praw właścicielskich danego podmiotu do niezakłóconego posiadania. Organ stwierdził, że wnoszący zażalenie jest właścicielem działek o numerach [...] w obrębie P., gmina S., położonych w znacznych odległościach od przedsięwzięcia objętego kwestionowanym pozwoleniem wodnoprawnym. Z operatu wodnoprawnego nie wynika, że nieruchomości skarżącego znalazły się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Organ nadmienił, że status strony postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla kwestionowanego przedsięwzięcia nie przesądza o statusie strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego dla tego przedsięwzięcia, gdyż każde z postępowań jest prowadzone w oparciu o odmienne przepisy prawa materialnego.
Dodał przy tym, że WSA w Olsztynie wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. II SA/Ol 686/19 uchylił decyzje SKO w O. stwierdzające nieważność decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla kwestionowanego przedsięwzięcia.
Organ II instancji wskazał, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania, następuje w drodze postanowienia o umorzeniu postępowania odwoławczego.
W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego (określonego przez organ jako umorzenie postępowania odwoławczego) A. K. wniósł o uchylenie postanowienia. Zarzucił postanowieniu naruszenie procedury administracyjnej poprzez błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w związku z art. 105 § 1 K.p.a. i art. 127 § 1 K.p.a. oraz art. 144 K.p.a. i art. 152 § 1 K.p.a. w wyniku nieuprawnionego stwierdzenia o braku interesu prawnego skarżącego w myśl art. 28 K.p.a. wynikającego z przepisów prawa materialnego. Zarzucił również organowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego – art. 6, 7, 8, 11, 28 K.p.a. oraz przepisów administracyjnego postępowania dowodowego – art. 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. Stwierdził także – w formie zarzutu – że kwestionowana decyzja o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego została wydana bez podstawy prawnej i z naruszeniem prawa tj. bez uzyskania koniecznego stanowiska Wójta Gminy S. oraz przy błędnie ustalonym kręgu stron postępowania.
Wskazał, że przy opracowaniu operatu wodnoprawnego nie uwzględniono oddziaływania na jego nieruchomość budynku bosmanatu, niebędącego urządzeniem wodnym a zlokalizowanego na obszarze przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego pod zieleń rekreacyjną. Z uwagi na naruszenie lokalizacją obiektu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zapisów decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, skarżącemu przysługiwał interes prawny do bycia stroną postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Jego interes prawny do uczestnictwa w opisanym postępowaniu uzasadniały - niesłusznie pominięte przez organ – przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Status strony postępowania z kolei uprawniał skarżącego do wnoszenia na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. o wstrzymanie wykonania decyzji o udzieleniu kwestionowanego pozwolenia wodnoprawnego w ramach postępowania wznowieniowego.
Skarżący nadmienił, że umorzenie postępowania zażaleniowego nastąpiło w momencie, gdy nie rozpatrzono jeszcze zażalenia z [...] października 2019r. skarżącego na odmowę wznowienia postępowania z pierwszego wniosku, zatem na moment umorzenia postępowania zażaleniowego ostatecznie nie orzeczono jeszcze w kwestii uznania, bądź nie uznania skarżącego za stronę postępowania w sprawie o udzielenie kwestionowanego pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący stwierdził przy tym, że ani organ I instancji ani organ II instancji, nie rozstrzygnęły właściwie o wnioskach skarżącego z [...] marca 2019r., których było trzy i do każdego z nich odrębnie powinien się odnieść organ.
W bardzo szerokim uzasadnieniu zarzutów skargi, A. K. przedstawił obszerną argumentacją wskazującą na interes prawny do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Skarga podlegała uwzględnieniu z powodu uznania, że umorzenie postępowania zażaleniowego nastąpiło z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 K.p.a.
Na wstępie sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie błędnie zostało określone jako "umorzenie postępowania odwoławczego" podczas, gdy w istocie stanowiło "umorzenie postępowania zażaleniowego" na co wskazuje powołanie w podstawie prawnej postanowienia przepisu art. 144 K.p.a. Przepis ten pozwala na odpowiednie stosowanie w postępowaniu zażaleniowym przepisów dotyczących odwołań, co oznacza, że w przypadku dostrzeżenia bezprzedmiotowości postępowania wywołanego zażaleniem, który to środek odwoławczy przysługuje od postanowień, organ II instancji może orzec postanowieniem wyłącznie o umorzeniu postępowania zażaleniowego. Umorzenie postępowania odwoławczego następuje decyzją i odnosi się do bezprzedmiotowych postępowań wywołanych odwołaniem wniesionym od decyzji organu I instancji. Powiązanie w komparycji zaskarżonego postanowienia przepisu art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. z art. 144 K.p.a. w połączeniu z ewidentnym faktem, że organ II instancji wydał je po rozpoznaniu zażalenia A. K. na postanowienie organu I instancji, pozwala sądowi uznać, że niewłaściwe nazwanie postępowania zażaleniowego postępowaniem odwoławczym, stanowiło jedynie omyłkę pisarską.
Forma z kolei zaskarżonego rozstrzygnięcia (postanowienie) pozwoliła sądowi na przeprowadzenie kontroli sądowej w trybie uproszczonego postępowania, bez konieczności przeprowadzania rozprawy. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w trybie uproszczonym może być rozstrzygnięta, między innymi, sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przed zaprezentowaniem argumentacji co do dostrzeżonego przez sąd naruszenia, sąd wskazuje, że sądowa kontrola administracji publicznej jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019r.poz. 2167). Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) nie narusza prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy lub prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy a także czy zaskarżony akt nie jest dotknięty kwalifikowanymi wadami skutkującymi koniecznością stwierdzenia jego nieważności (art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie zaś do treści art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Umorzenie postępowania zażaleniowego, będące odpowiednikiem umorzenia postępowania odwoławczego, może nastąpić wyłącznie w przypadku dostrzeżenia bezprzedmiotowości samego postępowania odwoławczego (zażaleniowego) a nie bezprzedmiotowości całego postępowania administracyjnego. Działając na podstawie art. 138 §1 pkt 3 K.p.a. organ decyzją orzeka wyłącznie o umorzeniu postępowania odwoławczego, a stosując ten przepis w postępowaniu zażaleniowym orzeka w stosownej formie (postanowieniem) o umorzeniu wyłącznie postępowania zażaleniowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu wskazuje się przy tym, że z uwagi na brak wskazania w przepisie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. podstaw umorzenia postępowania odwoławczego, należy przy jego wykładni posługiwać się art. 105 K.p.a. a więc ogólną regulacją odnoszącą się do przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego. Przepis ten określa odrębnie podstawy umorzenia postępowania z urzędu lub na wniosek strony.
W myśl art. 105 § 1 K.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w całości lub w części, organ wydaje gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części. Natomiast w myśl § 2 tego artykułu, organ może umorzyć postępowanie, gdy wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a inne strony się temu nie sprzeciwiają oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Podkreśla się, że w postępowaniu odwoławczym, a w konsekwencji również zażaleniowym, przepis art. 105 § 2 K.p.a. nie znajduje zastosowania. Ograniczenie zakresu stosowania w postępowaniu odwoławczym przepisu art. 105 K.p.a. jedynie do obiektywnej bezprzedmiotowości postępowania uzasadniane jest tym, że w postępowaniu tym strona dysponuje stosunkowo prostym sposobem prowadzącym do umorzenia postępowania odwoławczego w postaci cofnięcia odwołania. Nie ma zatem potrzeby przyznawania jej osobnego prawa do żądania umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 2 K.p.a. (por. A. Wróbel (w): M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Kraków 2000r. str. 758 i 759).
Z tej przyczyny o umorzeniu postępowania odwoławczego (zażaleniowego) można mówić jedynie wówczas, gdy stało się ono bezprzedmiotowe w całości lub w części. O bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (zażaleniowego) zasadniczo świadczyć będą dwie okoliczności: cofnięcie odwołania (zażalenia) lub ustalenie, że wnoszący odwołanie (zażalenie) nie jest stroną postępowania odwoławczego (zażaleniowego). Umorzenie postępowania odwoławczego (zażaleniowego) może zachodzić wyłącznie z przyczyn (wyżej wymienionych), które jednocześnie nie świadczą o bezprzedmiotowości całego postępowania administracyjnego. Podstawa prawnoprocesowa z art. 138 § 1 pkt 3 odnosi się bowiem – jak wyżej podkreślono - do bezprzedmiotowości wyłącznie etapu odwoławczego (zażaleniowego) postępowania.
Brak przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) może wynikać stąd, że odwołanie (zażalenie) wniósł podmiot, który do postępowania przystąpił dopiero na etapie odwołania (zażalenia). Jeżeli natomiast odwołanie (zażalenie) wnosi podmiot, do którego jako do strony postępowania w pierwszej instancji była skierowana decyzja (postanowienie) organu I instancji, postępowanie odwoławcze (zażaleniowe) nie może się zakończyć umorzeniem. Dostrzeżenie bowiem błędności traktowania przez organ I instancji wnoszącego odwołanie (zażalenie) jako strony postępowania - adresata decyzji (postanowienia), skutkować powinien uchyleniem decyzji (postanowienia) organu I instancji z jednoczesnym umorzeniem postępowania administracyjnego (głównego lub wpadkowego) tj. wydaniem w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) orzeczenia opartego o treść art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie można umorzyć postępowania odwoławczego (zażaleniowego) z odwołania (zażalenia) podmiotu, którego legitymację czynną do udziału w postępowaniu oceniał organ I instancji.
Sąd podkreśla, że organ administracji publicznej jest obowiązany badać na każdym etapie postępowania, czy podmiot występujący z wnioskiem o wszczęcie postępowania, jest do tego legitymowany tj. czy może być stroną danego postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. Każdy wniosek o wszczęcie postępowania pochodzący od podmiotu nie będącego stroną danego postępowania, skutkować winien bądź odmową wszczęcia postępowania, bądź umorzeniem już wszczętego postępowania (art. 61a K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a.). Wniosek o wznowienie postępowania pochodzący od podmiotu nie mającego statusu strony postępowania skutkować powinien odmową wznowienia postępowania. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji we wznowionym postępowaniu nie pochodzący od strony postępowania, także skutkować powinien odmową wszczęcia postępowania wpadkowego o wstrzymanie wykonania decyzji., bądź jego umorzeniem, o ile doszło do niedopuszczalnego jego wszczęcia.
Przepis art. 152 § 1 K.p.a. jest jednoznaczny. O wstrzymaniu wykonania decyzji we wznowionym postępowaniu organ orzeka z urzędu lub na żądanie strony. Żaden podmiot nie mający statusu strony danego postępowania nie może skutecznie domagać się wszczęcia postępowania wpadkowego o wstrzymanie wykonania decyzji we wznowionym postępowaniu ani nie może być traktowany jako strona wznowionego z urzędu postępowania.
Umknęło uwadze organu II instancji, że zaskarżone zażaleniem wniesionym przez A. K. postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019r., jest postanowieniem orzekającym merytorycznie o odmowie wstrzymania decyzji Starosty O. z [...] grudnia 2016r. nr [...] - o udzieleniu Fundacji Y. w O. pozwolenia wodnoprawnego na budowę bosmanatu, pomostu pływającego, pomostu stałego oraz slipu do wodowania łodzi na Jeziorze P., działka nr [...], obręb P. z dostępem z działki nr [...] i działki nr [...], obręb P., gmina S., powiat o., i zostało wydane po rozpoznaniu wniosku A. K. w sprawie wznowienia postępowania. Mimo, że z uzasadnienia postanowienia organu I instancji (bardzo zresztą lakonicznego) wynika pierwotny brak u wnioskodawcy statusu strony postępowania wznowieniowego, to jednak skarżący został przez organ I instancji uznany adresatem tego postanowienia i został pouczony o prawie do wniesienia od postanowienia zażalenia a merytoryczne rozstrzygnięcie kwestii wpadkowej nastąpiło po rozpoznaniu wniosku skarżącego.
Umorzenie postępowania zażaleniowego z powodu uznania braku legitymacji materialnej wnoszącego zażalenie do udziału we wznowionym postępowaniu głównym, oparte na treści art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., prowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym postanowienia pierwszoinstancyjnego, wydanego w postępowaniu wpadkowym, w którym legitymacja czynna wnoszącemu zażalenie została jednak przyznana, co potwierdza sentencja postanowienia organu I instancji.
Reasumując, w postępowaniu zażaleniowym wywołanym zażaleniem A. K. na merytoryczne postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji we wznowionym postępowaniu, wydane po rozpoznaniu wniosku A. K., nie mogło dojść do umorzenia postępowania zażaleniowego z argumentacją o bezprzedmiotowości całego postępowania wpadkowego z powodu braku legitymacji czynnej skarżącego. Organ I instancji nie umorzył bowiem postępowania wpadkowego o wstrzymanie wykonania decyzji ale merytorycznie się wypowiedział w tym przedmiocie czyniąc A. K. adresatem swego postanowienia. W tej sytuacji organ II instancji nie mógł umorzyć postępowania zażaleniowego tj. zastosować art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 K.p.a.
Ponownie rozpatrując zażalenie A. K., organ odwoławczy winien jednoznacznie ustalić, w jakim wznowionym postępowaniu zostało wydane wpadkowe postanowienie oparte na art. 152 § 1 K.p.a. Wymagać to będzie ustalenia, czy pozostaje w toku postępowanie z pierwszego wniosku A. K. o wznowienie postępowania, o którym pisał we wniosku z 6 marca 2019r. i na jakim etapie jest postępowanie wznowieniowe wszczęte z urzędu, istnienie którego przyznał organ I instancji w równoległym do wydanego postanowienia, piśmie stanowiącym odpowiedź na wnioski A. K.. O wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu, czy z urzędu, czy na wniosek, można bowiem orzekać dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania przy czym we wznowionym z urzędu postępowaniu żądanie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, może zgłosić wyłącznie strona postępowania a nie podmiot trzeci.
Z tych przyczyn, uznając, niezależnie od argumentacji skarżącego (do czego sąd jest uprawniony), że zaskarżone postanowienie organu II instancji, wydane w postępowaniu zażaleniowym, naruszyło zastosowaną podstawę prawnoprocesową tj. art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł o jego uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Do kwestii legitymacji czynnej skarżącego do udziału we wznowionym postępowaniu, organ II instancji ponownie będzie się musiał odnieść. Uchylenie zaskarżonego postanowienia wyłącznie z przyczyn procesowych nie pozwala na tym etapie sądowi administracyjnemu, zważywszy na funkcję wyłącznie kontrolną wobec administracji publicznej i zastrzeżenie jurysdykcji administracyjnej organom administracji publicznej, na wyprzedzającą merytoryczną ocenę legitymacji czynnej skarżącego do udziału we wznowionym postępowaniu.
Konsekwencją uchylenia zaskarżonego postanowienia jest zasadzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego (art. 200 w związku z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).