Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nakazującą A. C. rozbiórkę ogrodzenia w formie bramy wjazdowej od strony drogi wewnętrznej ul. D., znajdującego się na terenie działki nr [...] w miejscowości R. gm. R., wykonanego bez wymaganego zgłoszenia.
Skargę na decyzję organu odwoławczego złożył do sądu administracyjnego A. C. wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Powinien on wykazać w szczególności, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązkiem skarżącego jest powołanie konkretnych okoliczności odwołujących się do jego sytuacji (vide postanowienie z dnia 20 lipca 2015 r., II FZ 542/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).
Wskazać przy tym należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide postanowienie z dnia 2 lutego 2016 r., II OZ 87/16, CBOSA).
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę nie został uzasadniony przez wnioskodawcę, a podkreślić należy, że tenże wnioskodawca jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymaga się wyższej staranności niż od strony niereprezentowanej w ten sposób. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia sądowi ocenę, czy wykonanie przedmiotowej decyzji może wywołać niebezpieczeństwo w sytuacji prawnej lub faktycznej skarżącego, czy też może wywołać trudne do odwrócenia i jakie skutki. Co prawda nakaz rozbiórki jest orzeczeniem zawsze powodującym jakąś zmianę w rzeczywistości, ale wobec braku uzasadnienia zgłoszonego wniosku sąd nie może domyślać się, czy ta zmiana będzie niekorzystna dla skarżącego w sposób nieodwracalny lub trudny do odwrócenia. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby sytuacja majątkowa, czy zdrowotna skarżącego była na tyle szczególna, że wskazywałaby na konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Podkreślić również należy, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide np. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2016 r., II OZ 87/16; z dnia 15 października 2015 r., I OZ 1285/15, czy postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2015 r., I OZ 920/15, CBOSA).
Mając zatem na uwadze fakt, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie mógł zostać pozytywnie rozpatrzony, o czym orzeczono na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.