Postanowienie WSA w Białymstoku z 12 kwietnia 2018 r., II SA/Bk 159/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II

Rozpoznanie

w dniu 12 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. T. i T. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi B. T. i T. T. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.,

Skład

Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.)

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego wydania pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego, zlokalizowanego w O. na działce nr geod. [...], stanowiącej współwłasność B. T. i T. T. oraz na działce o nr geod. [...], stanowiącej własność B. T..

Skargę na niniejsze postanowienie złożyli do sądu administracyjnego B. T. i T. T., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia może nastąpić na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.

Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.01.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.09.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z 17.07.2006 r., I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76).

Do wykonania nie kwalifikują się wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T.Wosia, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, str. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze przedmiotu (vide: ww. komentarz do ustawy, pod red. T.Wosia, s. 339) zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość postanowień ze względu na ich charakter prawny (tj. postanowienia rozstrzygające określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania).

W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte ostateczne postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie budynku. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie objęte wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Kwestia natomiast istnienia w obrocie prawnym ostatecznej i prawomocnej decyzji nakazującej rozbiórkę budynków, objętych przedmiotowym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, nie może mieć wpływu na wstrzymanie postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, gdyż dotyczy innego postępowania, które nie podlega kontroli sądowej w niniejszej sprawie. To zaś decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego, a nie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku, nakłada na strony skarżące obowiązki.

Na marginesie należy stwierdzić, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie nie podali żadnych argumentów na jego uzasadnienie.

W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania należało uznać za niezasadny i odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.