Wyrok WSA w Białymstoku z 5 kwietnia 2023 r., II SA/Bk 159/23

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

Rozpoznanie

w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2023 r. w trybie uproszczonym

Sprawa

sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę

Skład

sędzia WSA Marcin Kojło przewodniczący
asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk sprawozdawca
sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w sprawie przyznania J.K. świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 listopada 2022r. bezterminowo oraz odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na okres od dnia 1 czerwca 2022r. do dnia 31 października 2022r. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

Wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2022r. J.K. (dalej powoływany jako "Skarżący") wystąpił o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką B.K., która jest osobą w stopniu znacznym, trwale, niepełnosprawną.

Prezydent Miasta B. decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2022r. odmówił Skarżącemu przyznania prawa do powyższego świadczenia z uwagi na to, iż niepełnosprawność matki nie powstała w wieku wskazywanym w treści przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz w związku z tym, iż Skarżący otrzymuje zasiłek stały.

Wskutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] października 2022r. nr [...] uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, celem dokonania przez Skarżącego wyboru świadczenia, które chce otrzymywać - zasiłek stały, czy świadczenie pielęgnacyjne. Jednocześnie Kolegium wskazało, że w stosunku do osób niepełnosprawnych, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, a zatem w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] listopada 2022r. nr [...] odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką na okres od dnia 1 czerwca 2022r. do dnia 31 października 2022r. wskazując, że dopiero od dnia 1 listopada 2022r. Skarżący utracił prawo do zasiłku stałego (pkt 1) oraz przyznał Skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką bezterminowo poczynając od dnia 1 listopada 2022r. (pkt 2).

Odwołanie od tej decyzji, w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką na okres od dnia 1 czerwca 2022r. do dnia 31 października 2022r., wniósł Skarżący zarzucając jej naruszenie art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 615; dalej jako: "u.ś.r.") poprzez odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od dnia złożenia wniosku do organu orzekającego o niepełnosprawności. Zdaniem Skarżącego organ I instancji powinien był go poinformować o możliwości złożenia wniosku o wstrzymanie wypłaty zasiłku stałego i dokonania wybory otrzymywanego świadczenia. Z tegoż względu wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego na ww. okres.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] grudnia 2022r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. Jak ustaliło Kolegium, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] października 2022r. nr [...] dokonał zmiany decyzji ustalającej Skarżącemu prawo do zasiłku stałego na okres od dnia 1 czerwca 2022r. do dnia 30 czerwca 2024r., w ten sposób, że końcowy termin prawa do zasiłku stałego określony został na dzień 31 października 2022r. Przedmiotowa decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 4 listopada 2022r., a w dniu 19 listopada 2022r. stała się ostateczna. W tych okolicznościach, zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo orzekł o przyznaniu Skarżącemu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 listopada 2022r., albowiem dopiero w tym dniu odpadła negatywna przesłanka, o jakiej mowa w art. 17 ust. 5 u.ś.r. Odwołując się w dalszej kolejności do orzecznictwa sądów administracyjnych, SKO wyjaśniło, że w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną, przy czym początkowy termin przyznania takiego świadczenia ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z zasiłku od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu jego wypłaty. W przedmiotowej sprawie przyznany Skarżącemu zasiłek stały ustał z dniem 31 października 2022r., na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, której treści Skarżący nie kwestionował. Stąd też świadczenie pielęgnacyjne mogło być przyznane dopiero od listopada 2022 roku.

Skargę na powyższą decyzję do tut. sądu administracyjnego wniósł Skarżący zarzucając jej naruszenie: (-) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych polegające na pominięciu celów tej ustawy i przyjęciu, że okoliczność pobierania przez Skarżącego stałego zasiłku stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego; (-) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. poprzez przyjęcie, że okoliczność pobierania stałego zasiłku przez Skarżącego stanowi kryterium negatywne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że sam fakt uzyskania i pobierania zasiłku stałego przez Skarżącego ma przesadzające znaczenie dla oceny żądania o wyrównanie różnicy między kwotą stałego zasiłku, a kwotą świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 czerwca 2022 r. do 31 października 2022 r.; (-) art. 27 ust. 5 u.ś.r. w związku z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r., polegające na nieuwzględnieniu jednoznacznych oświadczeń złożonych przez Skarżącego o wyborze korzystniejszego świadczenia, co skutkowało wadliwym przyjęciem, że Skarżący nie skorzystał z zasady wyboru korzystniejszego świadczenia; (-) art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i błędne przyjęcie, że sam fakt pobierania stałego zasiłku skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organ rozstrzygający w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 czerwca 2022 r. do dnia 31 października 2022 r. ewentualnie o zmianę decyzji poprzez przyznanie wyrównania stałego zasiłku do wysokości świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 czerwca 2022 r. do dnia 31 października 2022 r.

W uzasadnieniu złożonej skargi Skarżący opisał szczegółowo stan faktyczny sprawy podkreślając, że Kolegium w sposób lakoniczny uzasadniło wydaną decyzję, nie rozpoznając merytorycznie sformułowanych przez niego zarzutów. Zarzucił, że organ I instancji nie poinformował go jako strony o możliwości wyboru świadczenia, pomimo że taki obowiązek ciążył na pracownikach tego organu. Zaznaczył, że w dniu 19 września 2022 r. złożył wniosek o zawieszenie wypłacania zasiłku stałego w związku z ubieganiem się o świadczenie pielęgnacyjne, a w październiku 2022 r. został wezwany do Zespołu Pracowników Socjalnych nr [...], gdzie "kazano mu napisać pod dyktando Pracownika Socjalnego oświadczenie o rezygnacji z zasiłku stałego od dnia 1 listopada 2022r. sugerując przy tym, iż w przypadku, nie złożenia przedmiotowego pisma stosownej treści nigdy nie otrzyma świadczenia pielęgnacyjnego". W dalszej kolejności, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że kwestia prawidłowego procesowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i określenia prawidłowej daty przyznania takiego świadczenia w przypadku zbiegu świadczeń rodzinnych wymienionych w art. 27 ustawy o świadczeniach rodzinnych, była przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych, wskazujących na zasadność podniesionych argumentów. Jak podkreślił, miał prawo oczekiwać od organów, że te podejmą działania zmierzające do rozważenia przyznania mu korzystniejszego świadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja nie jest bowiem dotknięta wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2023., poz. 259 ze zm., "p.p.s.a."), a które to wady przemawiałyby za wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Przy czym dodatkowego podkreślenia wymaga, uwzględniając charakter podniesionych w skardze - zarzutów, że sąd kontrolując zaskarżoną decyzję bada ją wyłącznie pod względem zgodności z prawem (legalności), a nie celowości, a tym bardziej słuszności jej wydania.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest opisana powyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w zakresie, w jakim organ ten odmówił przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką na okres od dnia 1 czerwca 2022r. do 31 października 2022r. Stan faktyczny w kontrolowanej sprawie nie jest sporny i wynika z niego, że Skarżący opiekuje się niepełnosprawną w stopniu znacznym matką – B.K., która legitymuje się orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 21 lipca 2022r. o zaliczeniu jej do znacznego stopnia niepełnosprawności od 14 czerwca 2022r. na stałe.

Istota sporu dotyczy natomiast kwestii przysługiwania Skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca czerwca 2022r., w którym złożono wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności jego matki. Zdaniem Kolegium, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje dopiero od 1 listopada 2022r., gdyż dopiero od tego momentu Skarżący nie pobiera zasiłku stałego, a zatem ustała przesłanka negatywna uniemożliwiająca przyznanie mu wnioskowanego świadczenia. Skarżący stoi z kolei na stanowisku, że przedmiotowe świadczenie powinno przysługiwać mu od czerwca 2022r.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącego, w kontekście okoliczności przedmiotowej sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do m.in. zasiłku stałego. Brzmienie powyższego przepisu oznacza, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku stałego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie tylko jedno z tych świadczeń, co wyklucza możność równoczesnego przyznania obu świadczeń za ten sam okres. W tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych strona może bowiem otrzymać tylko jedno ze świadczeń, przy czym chodzi tu o przyznanie samego świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. W sytuacji bowiem, gdy strona ma przyznane decyzją administracyjną prawo do określonego świadczenia, brak jest podstaw prawnych, aby zakazać stronie prawa do jego pobrania. Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest więc brak posiadania przez wnioskodawcę uprawnienia do otrzymywania świadczenia konkurencyjnego. Innymi słowy, aby świadczenie pielęgnacyjne mogła uzyskać osoba, która ma już przyznany zasiłek stały, osoba ta musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do tego zasiłku, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. W sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do zasiłku stałego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest więc rezygnacja z przysługującego świadczenia i to poprzez wyraźne, a nie tylko hipotetyczne (warunkowe), zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci zasiłku stałego, prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej ten zasiłek (tak NSA w wyrokach: z dnia 29 marca 2023r., sygn. akt I OSK 960/22, oraz z 3 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 630/22, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych "CBOSA"). Do czasu zaś wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej zasiłek stały, zasiłek ten jest świadczeniem należnym, a jego otrzymywanie wyklucza, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.s.r., przyznanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego.

Zgodnie zaś z art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Przy czym, jak stanowi ust.2a tego przepisu, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Zauważyć jednak należy, iż zasady wyrażonej w art. 24 ust. 2 oraz ust. 2a u.ś.r. nie można traktować jako bezwzględnego nakazu. Przepis art. 24 u.ś.r. stanowi bowiem normę procesową, pełniącą funkcję służebną względem norm materialnoprawnych i nie może prowadzić do modyfikacji lub pominięcia tych norm. W praktyce oznacza to, że przyznając świadczenia rodzinne, organ ocenia spełnienie warunków przysługiwania świadczenia na dzień podejmowania rozstrzygnięcia. W sytuacji więc, gdy - w momencie wydawania decyzji - jeden z warunków przysługiwania prawa do danego świadczenia rodzinnego nastąpi po miesiącu złożenia wniosku w tej sprawie, to organ administracji jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany uwzględnić daną okoliczność. Oczywistym jest bowiem, iż określone świadczenie rodzinne może być stronie przyznane tylko wówczas, gdy wszystkie warunki będą spełnione. Skoro zaś nie jest możliwe kumulatywne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku stałego, a warunkiem przyznania nowego świadczenia jest (bezwarunkowa) rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia na ten sam cel, to okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, czy też datą wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ale też uzależniony jest od terminu obowiązywania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia.

Odnosząc się bowiem do treści tego przepisu, należy wskazać, że sformułowanie "ustala się" można utożsamiać z "przyznaje się" tylko w sytuacji, gdy w miesiącu złożenia wniosku spełnione są wszystkie przesłanki pozytywne i nie występują przesłanki negatywne do uwzględnienia wniosku. Skoro zaś nie jest możliwe kumulatywne pobieranie zarówno świadczenia pielęgnacyjnego, jak i zasiłku stałego, warunkiem przyznania nowego świadczenia jest nie tylko rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, lecz zmaterializowanie się tego oświadczenia w postaci ustania dotychczasowego prawa, poprzez uchylenie lub zmianę wcześniejszej decyzji, co następuje w odpowiedniej prawem przewidzianej procedurze. Konieczne jest zatem, aby przed rozstrzygnięciem o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego, prawo do zasiłku stałego zostało w odpowiedniej procedurze zmienione lub uchylone. Innymi słowy okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania świadczenia uniemożliwiającego przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Z podanych wyżej względów Kolegium prawidłowo uznało, że dopiero od dnia 1 listopada 2022r. nie istniały przesłanki negatywne do przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, określone w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Z tym dniem ustało bowiem uprawnienie Skarżącego do zasiłku stałego, określone wcześniejszą decyzją, która nie została wzruszona za ten okres. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] października 2022r. nr [...], na podstawie art. 155 K.p.a., zmienił decyzję ustalającą Skarżącemu prawo do zasiłku stałego na okres od dnia 1 czerwca 2022r. do dnia 30 czerwca 2024r., w ten sposób, że końcowy termin prawa do zasiłku stałego określił na dzień 31 października 2022r. Określenie powyższego terminu było skutkiem złożonego przez Skarżącego pisemnego oświadczenia o rezygnacji z zasiłku stałego od dnia 1 listopada 2022r. Przedmiotowa decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 4 listopada 2022r., a w dniu 19 listopada 2022r. stała się ostateczna wskutek złożonego przez Skarżącego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia od niej odwołania. Skoro jednak do dnia 31 października 2022 r. Skarżący miał przyznane prawo do zasiłku stałego, to nie było prawnie możliwe przyznanie Skarżącemu na ten sam okres konkurencyjnego świadczenia.

W przedmiotowej sprawie oznaczało to, że dopiero od tej daty 1 listopada 2022r. Skarżącemu nie przysługiwało prawo do zasiłku stałego i dopiero od tego momentu przestała istnieć negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Stanowczego podkreślenia przy tym wymaga, co mogło ujść uwadze Skarżącego, że decyzja zmieniająca z dnia [...] października 2022r. nie została przez niego zaskarżona i jako taka stała się ostateczna i prawomocna.

Na mocy zaś art. 16 § 1 K.p.a. ostateczna decyzja organów administracji publicznej korzysta z domniemania legalności i dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym, dopóty organ, podobnie zresztą jak i Sąd, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. W związku z tym, na obecnym etapie nie ma już miejsca na formułowanie ocen co do legalności tej decyzji, a tym samym, co do dopuszczalności bądź konieczności uchylenia decyzji przyznającej Skarżącemu zasiłek stały z inną datą, w inny sposób lub z użyciem innej podstawy prawnej. Dopuszczenie takiej możliwości stanowiłoby nie tylko o naruszeniu art. 16 K.p.a., ale także art. 6 K.p.a. oraz godziłoby w zaufanie do organów państwa. Każda decyzja ostateczna zgodnie z omawianą zasadą podlega szczególnej ochronie celem zapewnienia stabilności stosunków prawnych. Jednocześnie dodania wymaga, że decyzja w przedmiocie zmiany decyzji wydana została na podstawie art. 155 K.p.a. Dotyczy więc zupełnie innej sprawy w ujęciu materialnoprawnym niż kontrolowana decyzja. Tym samym ani organ odwoławczy, ani Sąd nie może wykroczyć poza zakres sprawy rozpatrywanej przez organ pierwszej instancji. W niniejszym postępowaniu granice sprawy wyznaczał art. 17 u.ś.r., który określa przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Weryfikacja zatem decyzji przyznającej Skarżącemu prawo do zasiłku stałego dotyczy innej sprawy w ujęciu materialnoprawnym, a w związku z tym wymaga odrębnego postępowania. Nie było zatem podstaw, aby organ II instancji, a tym bardziej sąd, rozstrzygał o zakresie uchylenia decyzji przyznającej Skarżącemu zasiłek stały. Skoro zatem, decyzja przyznająca stronie skarżącej zasiłek stały nie została wzruszona za okres od 1 czerwca 2022 r. do 31 października 2022r., przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za ten okres było niedopuszczalne.

Mając zatem na uwadze treść art. 24 ust. 2 i 2a u.ś.r., należało ostatecznie przyjąć, że Skarżącemu przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 listopada 2022 r., gdyż nie było prawnej możliwości orzeczenia o przyznaniu tego świadczenia od daty wcześniejszej. W tym bowiem okresie czasu Skarżącemu przysługiwało jeszcze prawo do konkurencyjnego świadczenia, a co - jak wyżej wspomniano – wykluczało możliwość jednoczesnego pobierania przez niego świadczenia pielęgnacyjnego.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie naruszył art. 17 ust. 5 pkt 1 a) u.ś.r., a tym bardziej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 b) u.ś.r., który to przepis nie miał w sprawie zastosowania.

Za niezasadne uznać należało także zarzuty skargi dotyczące naruszenia w sprawie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wydanie zakwestionowanej decyzji poprzedzone było ustaleniem wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, oraz prawidłową oceną tych okoliczności - w takim zakresie, w jakim organy orzekające w sprawie władne były tego dokonać. W przedmiotowej sprawie, w zakresie przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1 oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 a) u.ś.r. organy zobligowane były do zbadania szczegółowo określonej przepisami okoliczności, której zaistnienie lub nie, zgodnie z wolą ustawodawcy, determinuje rozstrzygnięcie w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, a co w niniejszej sprawie organ odwoławczy poprawnie zweryfikował.

Końcowo, biorąc pod uwagę zarzut sformułowany w pkt (1) skargi, wyjaśnić należało, że brak jest podstaw prawnych do kompensowania przez organ świadczeń i wypłaty wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy zbiegającymi się uprawnieniami. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach dotyczących zbiegu uprawnień do świadczenie pielęgnacyjnego i emerytury, które z uwagi na podobieństwo regulacji zachowują aktualność także w odniesieniu do zasiłku stałego, podkreśla, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością innych świadczeń, pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki (por. wyroki: NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20; z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/19; z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20, CBOSA).

Mając na względzie powyższą argumentację, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.