Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] września 2016 r. nr [...]udzielającą S. L. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego w S. przy ul. N., na działce nr geod. [...] o pow. zabudowy-120,9 m2, pow. użytkowej- 93 m2, kubaturze-371 m2.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego S.L., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wywiódł, że wykonanie ww. decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, tj. pogłębi jego trudną sytuację finansową, jak też zdrowotną. Podniósł, że sprawa objęta skargą trwa od 2014 r. i w wyniku tego stan jego zdrowia uległ pogorszeniu. Nadmienił, że w przypadku uznania jego budynku gospodarczego za samowolę budowlaną, niezbędna będzie jego rozbiórka, co spowoduje koszty finansowe, na które go nie stać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlegał oddaleniu.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji jest oparte na zasadzie skargowości - sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Okolicznościami uzasadniającymi orzeczenie zgodnie z wnioskiem jest istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być tylko taki akt, który wywołuje materialnoprawne skutki w postaci przyznania uprawnienia lub obowiązku, jeśli ich wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub powoduje wyrządzenie znacznej szkody.
W sprawie niniejszej wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczy decyzji kasacyjnej – eliminującej z obrotu prawnego wydane w pierwszej instancji pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego.
Zdaniem składu orzekającego, zaskarżona decyzja o treści wyżej wskazanej nie może wywołać w stosunku do skarżącego bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim dlatego, że decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia o charakterze materialnoprawnym. Jedynie polecono w niej organowi I instancji ponowną analizę stanu faktycznego, a także zastosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Inaczej rzecz ujmując, zaskarżona decyzja nie posiada przymiotu wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Tymczasem rozstrzygnięcie kasacyjne nie przyznaje żadnych uprawnień ani nie nakłada obowiązków na jej adresata, bowiem obowiązki w nim określone są skierowane do organu administracji publicznej, a nie strony postępowania.
Decyzja taka wywołuje wyłącznie skutki procesowe. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma sporu, że decyzje kasacyjne nie mogą być przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., II OZ 34/14 oraz powołane tam orzeczenia, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Argumenty przedstawione przez skarżącego na poparcie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. trudna sytuacja zdrowotna i finansowa nie podważają słuszności przytoczonego wyżej stanowiska. Hipotetyczna możliwość nałożenia na skarżącego nakazu rozbiórki, w przypadku uznania budynku skarżącego za samowolę budowlaną, nie stanowi zaś skutku wykonania zaskarżonej decyzji, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.