Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 roku, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu zażalenia A.K. na postanowienie Starosty S. znak [...] z dnia [...] grudnia 2004 roku w przedmiocie odmowy uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu drogowego osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej B. – D.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. - uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i uzgodniło wydanie p. A.K. zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu drogowego osób w krajowym transporcie drogowym na linii B. – D.B. (przez W., S.) w granicach powiatu S. Skargę na powyższe postanowienie wniósł organ I instancji (Starosta S.).
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W B. ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
Art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi, w wypadku, gdy jest ona niedopuszczalna.
Tego typu sytuacja zachodzi w realiach niniejszej sprawy.
Zgodnie z art. 32 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.
Natomiast w myśl art. 50 cyt. ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Niewątpliwie postępowanie sądowo-administracyjne zostaje wszczęte z dniem złożenia skargi przez uprawniony podmiot.
Legitymację do złożenia skargi oparto na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
Tego typu cech nie posiada w przedmiotowej sprawie Starosta S., podobnie zresztą jak każdy organ I instancji. W skardze trudno dopatrzyć się jakiegokolwiek interesu prawnego organu I instancji, w powiązaniu z przepisami prawa materialnego. Był on organem I instancji. Funkcjonuje zatem w ramach prawnie ustalonego systemu weryfikacji decyzji organów administracyjnych przez organy nadrzędne. Przedmiot sprawy rozstrzyganej postanowieniem organu Powiatu(Starosty) nie dotyczy interesu prawnego tego organu, bowiem organ administracji publicznej wydający decyzję(postanowienie) w sprawie administracyjnej nie działa jako nosiciel interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa i art. 50§1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jako podmiot władzy publicznej wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje.
Wobec tego oczywistym jest, iż po stronie Starosty S. zachodzi brak legitymacji do wywiedzenia skargi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w sprawie dla załatwienia której w pierwszej instancji właściwy jest skarżący organ. W sprawie bowiem, w której dany organ jest upoważniony do wydania decyzji administracyjnej(postanowienia), organ ten nie może mieć przymiotu strony.
W konsekwencji nie jest dopuszczalne wywiedzenie przez ten organ skargi sądowoadministracyjnej w tej sprawie.
Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ani przepisy ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosi się to w pierwszej kolejności do organu
I instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi. (porównaj: zachowujący aktualność pogląd przedstawiony w orzecznictwie NSA: postanowienie z 24.01.1997 r. sygn. akt NSA 802/95 (ONSA 1997/4/179), wyrok z 15.10.1990 r. SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7),oraz Sądu Najwyższego: uchwała SN z 27.07.1993, III AZP 8/93 (OSNPC 1994/1/3); i inne).
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, również w kontekście art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, był zobligowany do odrzucenia skargi.