Uzasadnienie
R. C. złożył do Komendanta Miejskiego Policji w B. raport o wyrażenie zgody na kontynuowanie dodatkowej pracy w K. M. O. S. "E." w B. W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. Naczelnik Wydziału Prezydialnego, Kadr i Doskonalenia Zawodowego KMP w B. poinformował funkcjonariusza, że jego wniosek został rozpoznany odmownie. W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. organ wskazał, że decyzje przełożonego w przedmiocie zgody na dodatkowe zatrudnienie policjanta są motywowane interesem służby, w szczególności dbaniem o niezakłócone wykonywanie obowiązków służbowych. Odmowa nie wymaga też uzasadnienia, jak również nie jest decyzją administracyjną.
W dniu 5 lutego 2013 r. R. C. złożył skargę na decyzję administracyjną zawartą, zdaniem skarżącego, w powyższych pismach z dnia [...] listopada 2012 r. i z dnia [...] grudnia 2012 r. Wniósł o jej uchylenie jako nieposiadającej wyczerpującego uzasadnienia.
W piśmie z dnia 12 lutego 2013 r. Komendant Miejski Policji w B. zwrócił skarżącemu dwa egzemplarze skargi. Wskazał, że zagadnienie zgody przełożonego na dodatkowe zarobkowanie przez policjantów poza służbą uregulowane zostało w art. 62 ustawy o Policji. Sprawy te należą do kwestii objętych podległością służbową i nie są rozstrzygane decyzjami administracyjnymi, stąd też nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Rozpoznanie wniosków funkcjonariuszy przez przełożonego, dotyczących zgody na podjęcie lub kontynuowanie dodatkowego zatrudnienia, nie wymaga też uzasadnienia.
Powyższą informację doręczono skarżącemu w dniu 14 lutego 2013 r.
W dniu 18 lutego 2013 r. do tutejszego sądu wpłynął wniosek R. C. o wymierzenie Komendantowi Miejskiemu Policji w B. grzywny z tytułu nieprzekazania sądowi skargi na decyzję o odmowie zgody na kontynuowanie przez funkcjonariusza dodatkowego zatrudnienia (sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II SO/Bk 6/13). Do wniosku dołączono 2 egzemplarze skargi.
Tutejszy sąd, przy piśmie z dnia 19 lutego 2013 r. nr [...], przesłał Komendantowi Miejskiemu Policji w B. pismo R. C. stanowiące skargę (i złożone wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny) - celem nadania jej biegu (k. 10 akt administracyjnych).
W odpowiedzi na powyższe Komendant Miejski Policji w B. w dniu 12 marca 2013 r. (k. 11, data nadania) przesłał sądowi skargę wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami sprawy. Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 171/13 (sprawa niniejsza).
Organ wniósł o odrzucenie skargi. W jego ocenie pisma z dnia [...] listopada 2012 r. i z dnia [...] grudnia 2012 r. nie stanowią decyzji administracyjnych, bowiem w sprawach zgody na podejmowanie dodatkowego zatrudnienia przez funkcjonariusza Policji nie wydaje się decyzji administracyjnych. Są to sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 184 zdanie 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej tylko w zakresie określonym w ustawie. Zakres ten przede wszystkim ustalony został w art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., w którym postanowiono, że sprawą sądowoadministracyjną (podlegającą rozpoznaniu przez sąd administracyjny) jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, której zasady prowadzenia normuje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak też inna sprawa, do której przepisy tej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zasadniczy katalog działań organów administracji publicznej objętych kontrolą sądów administracyjnych został ustalony w art. 3 § 2 p.p.s.a. Natomiast w przepisie art. 5 p.p.s.a. wskazano, w jakich sprawach sądy administracyjne nie są właściwe. Są to m.in. sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (art. 5 pkt 2 p.p.s.a.)
W ocenie składu orzekającego ze sprawą, o której mowa w art. 5 pkt 2 p.p.s.a., mamy do czynienia w niniejszym przypadku.
Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter administracyjnoprawny. Nie oznacza to jednak, że wszystkie kwestie z nim związane podlegają kognicji sądów administracyjnych. W szczególności takiej kognicji nie będą podlegać te sprawy ze stosunku służbowego policjantów, które mają charakter spraw wewnętrznych, wynikających z cechy dyspozycyjności stosunku służbowego, charakteryzującego się nadrzędnością i podległością organizacyjną.
Zdaniem składu orzekającego taki wewnętrzny charakter ma sprawa dotycząca zgody przełożonego na podjęcie przez funkcjonariusza Policji dodatkowego zatrudnienia.
Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji.
Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2006 r., OSK 303/06 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA), odmowa udzielenia zgody na dodatkowe zatrudnienie nie wymaga uzasadnienia, bowiem sprawa w tym przedmiocie ma charakter wewnętrzny, przypisany wyłącznie do kompetencji przełożonego funkcjonariusza. Stąd też i odmowa udzielenia zgody na to dodatkowe zatrudnienie nie musi mieć formy decyzji oraz nie wymaga uzasadnienia (tak samo w postanowieniu WSA w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2010 r., II SA/Po 882/09 oraz WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 17 października 2006 r., II SA/Wa 1847/06, dostępne w CBOSA).
Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela powyższy pogląd.
Oznacza to w rozpoznawanym przypadku, że pisma z dnia [...] listopada 2012 r. i z dnia [...] grudnia 2012 r. nie są decyzjami administracyjnymi oraz innymi aktami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego. Rozstrzygnięcia w nich zawarte nie podlegają zatem kognicji sądu administracyjnego. Zobowiązuje to sąd do odrzucenia skargi złożonej na powyższe pisma jako niedopuszczalnej.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.