Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę Stowarzyszenia F.Z. w B. na pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi. Odpis niniejszego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie, sposobie i terminie zaskarżenia doręczono stronie w dniu 12 czerwca 2008 r. (k. 33).
W dniu 9 czerwca 2008 r., (data nadania pisma) skarżący złożył "ponowny wniosek o całkowite zwolnienie z opłat sądowych i bezpłatną pomoc Radcy Prawnego na podstawie art. 165 p.p.s.a." argumentując, że zmiana orzeczenia niekończącego postępowania w sprawie może nastąpić w wyniku zmiany okoliczności (k. 24).
Kolejnym pismem nadanym 24 czerwca 2008 r. (data wpływu do sądu 26.06.2008r.) zatytułowanym "sprzeciw na postanowienie z dnia 21.05.2008 r. i wszystkie sprawy z wniosków Stowarzyszenia" skarżący powtórnie złożył "ponowny wniosek o całkowite zwolnienie z opłat sądowych i bezpłatną pomoc Radcy Prawnego na podstawie art. 165 p.p.s.a.". Treść pisma pokrywała się z tym ostatnim, nadanym dnia 9 czerwca 2008 r.
Z uwagi na niewykonanie przez stronę skarżącą nałożonych obowiązków w kwestii sprecyzowania pism procesowych, tutejszy sąd administracyjny zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2008 r. pozostawił wniosek o zmianę postanowienia w przedmiocie prawa pomocy bez rozpoznania.
Niniejsze zarządzenie w wyniku zaskarżenia zażaleniem zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylone (postanowienie z dnia 28 października 2008 r., II OZ 1118/08).
W tej sytuacji, stosownie do zaleceń NSA sprawę skierowano do referendarza celem rozpoznania wniosku o przyznanie stronie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2009 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosek o przyznanie prawa pomocy oddalił z uwagi na niewykonanie przez skarżącego w sposób przekonywujący, iż faktycznie znajduje się w sytuacji materialnej skutkującej niemożliwością poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych w sprawie.
W tej sytuacji, ostatnie pismo nadane dnia 24 czerwca 2008 r., potraktowano jako skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 6 maja 2008 r. odrzucające skargę. Niniejsza skarga kasacyjna została przez skarżącego (Prezes Stowarzyszenia) osobiście sporządzona i podpisana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej jako p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W myśl zaś art. 175 § 1 ww. ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, co należy rozumieć jako obowiązek jej sporządzenia przez profesjonalny podmiot.
Skarżący o sposobie zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę został pouczony w piśmie dotyczącym jego doręczenia wraz z uzasadnieniem (k. 21), które to pismo wraz z odpisem postanowienia otrzymał w dniu 12 czerwca 2008 r. (k. 33).
Nie ulega wątpliwości, iż tylko sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę mającą kwalifikacje wymagane w art. 175 § 1 p.p.s.a., przesądza o jej dopuszczalności (vide: post. NSA z 05.03.2004 r., OSK 69/04, niepubl.). Jeśli zaś skarga kasacyjna została wniesiona z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny winien ją odrzucić (jako niedopuszczalną) bez wzywania do usunięcia braków (por. post. NSA z 28.01.2004 r., FSK 3/04, MON. Praw. 2004, nr 5, s. 202).
Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu (art. 178 w zw. z art. 175 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).