Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 178/12

Uzasadnienie

W dniu 27 stycznia 2012 r. K. C. złożył do tutejszego Sądu skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] informujące go o braku możliwości podjęcia działań w sprawie pisma zatytułowanego "wniosek o przywrócenie terminu". W skardze strona skarżąca poruszyła sprawy dotyczące kontaktów z pracownikami socjalnymi oraz własną sytuacją życiową.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o odrzucenie skargi ze względu na jej niedopuszczalność. Zdaniem organu sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż dotyczy czynności faktycznej organu, z której nie wynikają ani uprawnienia, ani obowiązki w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo |o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej w skrócie: "p.p.s.a."

W dniu 28 marca 2012 r. K. C. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym przyznanie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje

Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a.., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, stosownie do treści art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi.

W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573).

Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jeżeli zatem skarga została wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, to sąd uprawniony jest do oddalenia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. K. C. złożył bowiem do tutejszego Sądu skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] informujące go o braku możliwości podjęcia działań w sprawie pisma zatytułowanego "wniosek o przywrócenie terminu". Nie ulega zaś żadnej wątpliwości, że przedmiotowa sprawa nie mieści się we właściwości sądu administracyjnego zakreślonej w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 247 p.p.s.a., zobowiązany był odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.