Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w B. (dalej: "KMP") stwierdził na podstawie art. 121e ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2019, poz. 161 ze zm. dalej: "u.P.") w zw. z art. 104 k.p.a. utratę prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia 4 marca 2019 r. do dnia 28 kwietnia 2019 r. przez asp. A.B.. - dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komisariatu Policji II w B. W uzasadnieniu decyzji KMP wskazał, że jej wydanie poprzedzało postępowanie w sprawie kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego w ww. okresie, które wykazało, że asp. A.B. w trakcie trwającego zwolnienia lekarskiego, w dniach od 15 do 17 marca 2019 r. przebywał wraz ze swoją konkubiną M. M. na zagranicznym wyjeździe wypoczynkowym w Paryżu (Francja). Zwolnienie lekarskie obejmowało okres od 4 marca do 28 kwietnia 2019 r., natomiast cały okres zwolnienia lekarskiego związanego z rekonwalescencją po wypadku na służbie, któremu uległ asp.
A.B. w dniu 23 stycznia 2019 r., obejmował czas do 14 lipca 2019 r. W wyniku ww. wypadku doznał on skręcenia lewego kolana. Na podstawie raportu odprawy biletowej uzyskanego od M. Portu Lotniczego W. – M. w N. oraz pisma przewoźnika lotniczego R. z dnia 13 sierpnia 2019 r. ustalono, że asp. A.B. w dniu 15 marca 2019 r. o godzinie 10:44 przeszedł odprawę, zaś o 13:22 wyleciał lotem nr [...] skierowanym na paryskie lotnisko B. Z kolei w dniu 17 marca 2019 r. rejsem nr [...], który odbył się w godzinach 15:55-18:10, wrócił do Polski. W czasie podróży towarzyszyła mu M. M. W konsekwencji organ uznał, że asp. A.B. nieprawidłowo wykorzystał czasową niezdolność do służby z powodu choroby, wynikającą z prawidłowo wystawionego zaświadczenia lekarskiego wystawionego na okres od 4 marca do 28 kwietnia 2019 r. W toku prowadzonego postępowania organ nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika asp.
A.B. na okoliczność m.in. ustalenia jego stanu zdrowia w okresie zwolnienia lekarskiego, wskazując, że przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest ocena stanu zdrowia funkcjonariusza lub ocena zasadności wystawienia zwolnienia lekarskiego, lecz ocena prawidłowości jego wykorzystania. Organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdził, że udając się w zagraniczną podróż asp. A.B. nieprawidłowo wykorzystał wyżej opisane zwolnienie lekarskie od zajęć służbowych, bowiem podróż ta stała w sprzeczności z nim i nie mieściła się w kategoriach dozwolonych czynności podczas pobytu na zwolnieniu lekarskim, którego celem jest uzyskanie przez chorego sprawności i odzyskanie zdolności do powrotu do służby.
W ocenie KMP oznaczenie "chory może chodzić" widniejące na zwolnieniu lekarskim oznaczało, że asp. A.B. mógł wykonywać zwykłe czynności dnia codziennego, do których nie należy zagraniczna wycieczka, wymagająca od chorego wysiłku fizycznego oraz przyjęcia przez kilka godzin siedzącej pozycji wymuszonej. W ocenie organu zachowanie asp. A.B. stanowiło przekroczenie granic dopuszczalnej aktywności policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim oraz uzasadniało skorzystanie z art. 121e ust. 3 i 13 u.P.
Po rozpatrzeniu odwołania asp. A.B. od ww. decyzji, Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: "KWP") utrzymał ją w mocy na mocy decyzji nr [...] wydanej dnia [...] grudnia 2019 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia KMP oraz odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wskazując m.in., że dowód z przesłuchania w charakterze świadków lekarzy ortopedii wystawiających zwolnienia lekarskie odwołującemu się, na okoliczność stanu jego zdrowia, przebiegu leczenia i zaleceń co do procesu i przebiegu zwolnienia lekarskiego oraz zalecanego sposobu jego wykorzystania, nie miał podstaw do jego uwzględnienia, bowiem organ nie kwestionuje prawa strony do chorowania, nie poddaje w wątpliwość autentyczności stanów chorobowych oraz wynikającej z nich absencji, nie ustala przy tym stanu zdrowia, a jedynie bada prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, które otrzymuje się z uwagi na chorobę, a tym samym niezdolność do służby czy pracy.
W ocenie KWP skoro osoba jest niezdolna do służby i pracy, to tym bardziej niezdolna jest do podróżowania, poza takimi wyjątkami jak wyjazd do placówki leczniczej czy sanatorium. Organ stwierdził ponadto, że KMP nieprawidłowo odmówił przesłuchania asp. A.B. ze względu na zgłoszenie wniosku dowodowego po terminie, wskazując, że regulacja k.p.a. nie przewiduje terminu dla zgłoszenia wniosków dowodowych. Jednakże z uwagi na pomocniczy charakter środku dowodowego z art. 86 k.p.a. oraz na jednoznaczny materiał dowodowy, KWP uznał, że nie zaistniały w sprawie wyjątkowe przesłanki uzasadniające przesłuchanie strony, która co więcej – po zapoznaniu się z protokołem, o którym mowa w art. 121e ust. 10 u.P nie zgłosiła do niego uwag i zastrzeżeń.
Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika o uzupełnienie materiału dowodowego w postaci przesłuchania strony oraz M. M., KWP uznał, że protokoły ich przesłuchania pozyskane z akt postępowania dyscyplinarnego prowadzonego względem funkcjonariusza pod sygn. akt [...], są wystarczające i posiadają wartość dowodową. KWP przytoczył przy tym, że w toku postępowania dyscyplinarnego asp. A.B. przyznał, że w dniach 15 - 17 marca 2019 r. przebywał we Francji, jednakże o podróży dowiedział się w dniu wylotu, będąc zaskoczony tą informacją. Stwierdził, że M. M. postawiła go przed faktem dokonanym, bez jego wiedzy i zgody kupując bilety lotnicze. Podał również, że w rzeczonym okresie nosił ortezę na długości całej uszkodzonej kończyny, w związku z tym miał problem z chodzeniem i z tego powodu kuśtykał. W czasie zaś pobytu w Paryżu zrezygnował ze zwiedzania, ponieważ źle się czuł. Ze względu na towarzyszący mu ból, pozostał on w hotelu w okolicy lotniska, na którym wylądował, przebywając w hotelu i leżąc.
W ocenie KWP asp. A.B. nie wykorzystał zwolnienia lekarskiego zgodnie z jego przeznaczeniem. Wchodząc na pokład samolotu świadomie wykazał się rażącym niedbalstwem w kwestii swojego zdrowia, podczas gdy jego podstawowym obowiązkiem było nie podejmowanie działań, które mogły przyczynić się do wydłużenia okresu rekonwalescencji lub zniweczenia efektów leczenia. Organ podkreślił, że okres zwolnienia lekarskiego ma służyć leczeniu i poprawie stanu zdrowia, zaś za niezgodne z tym celem uznaje się takie postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej. Co więcej wiąże się ono z naruszeniem obowiązków pracowniczych przez negatywny wpływ na stosunki interpersonalne w macierzystej jednostce organizacyjnej.
Skargę na ww. decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku A.B., zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na jej treść, tj.:
- 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewystarczającym uzupełnieniu przez organ II instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, w szczególności:
- a) nie zasięgnięciu opinii biegłego z zakresu medycyny, który określiłby prawidłowość wykorzystywania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego w kontekście występującego u niego schorzenia;
- b) nieprzesłuchanie lekarza ortopedii E. S. w charakterze świadka na okoliczność stanu zdrowia skarżącego w okresie od 4 marca 2019 r. do 28 kwietnia 2019 r., zaleceń lekarza prowadzącego co do procesu leczenia i przebiegu zwolnienia lekarskiego, zalecanego sposobu wykorzystywania zwolnienia lekarskiego przez skarżącego;
- c) nieprzesłuchaniu skarżącego w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, poprzestając w tym zakresie jedynie na zeznaniach asp. A.B. złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego, gdzie funkcjonariusz składał wyjaśnienia w kontekście postawionych mu zarzutów, nie zaś kwestii istotnych dla niniejszego postępowania, a nadto zakwestionował swoją winę, a postępowanie nie zostało prawomocnie zakończone;
- 2. art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego wyrażającej się w uznaniu, że:
- a) asp. A.B. nieprawidłowo wykorzystywał zwolnienie lekarskie, w sytuacji gdy żaden z zebranych w sprawie przez organ I i II instancji dowodów na to nie wskazuje;
- b) naniesiona przez asp. A.B. pod protokołem o którym mowa w art. 121e ust. 10 u.P. adnotacja o treści: "Zapoznałem się uwag nie wnoszę" jest jednoznaczna z niekwestionowaniem przez skarżącego ustalenia organu o nieprawidłowości wykorzystywania przez asp. A.B. zwolnienia lekarskiego, co nie polega na prawdzie;
- 3. art 121e ust. 3 u.P. wobec orzeczenia o utracie przez asp. A.B. prawa do uposażenia za wskazany w decyzji okres przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim, w sytuacji gdy podczas przeprowadzanych przez organ kontroli nie ustalono nieprawidłowego wykorzystania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego.
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia go poprzedzającego oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do zarzutów wywiedzionych w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja stwierdzająca uratę przez skarżącego, jako policjanta prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, tj. od 4 marca 2019 r. do dnia 28 kwietnia 2019 r.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e u.P, zgodnie z którym prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). W myśl ust. 2 art. 121e ustawy kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego;
2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Przy czym ustawodawca w ust. 7 przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 ustawy). Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia przez niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12 ustawy). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 121e ust. 13 ustawy).
W świetle powyższego przepisu, zadaniem organów obu instancji było dokonanie oceny czy w okolicznościach niniejszej sprawy wykonywane w czasie zwolnienia lekarskiego czynności przez skarżącego mogły być uznane za prawidłowe wykorzystanie tego zwolnienia, tj. czy było związane z zaspokojeniem jego potrzeb życiowych bądź zdrowotnych.
Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 23 stycznia 2019 r. uległ wypadkowi w służbie. W związku z powyższym, w konsekwencji rozpoznania skręcenia lewego kolana, w okresie od dnia 24 stycznia 2019 r. do 14 lipca 2019 r. przebywał on na zwolnieniach lekarskich, w tym na zwolnieniu od dnia 4 marca do 28 kwietnia 2019 r. Te ostatnie zwolnienie lekarskie wystawione zostało przez lekarza specjalistę ortopedii. Na zaświadczeniu lekarskim, w polu "wskazania lekarskie" wpisana została cyfra "2", co oznacza, że "chory może chodzić". W sprawie ustalono również, że w okresie ww. zwolnienia lekarskiego, skarżący w dniach 15 – 17 marca 2019 r. przebywał na wyjeździe wypoczynkowym poza granicami Polski, tj. w P. we Francji.
Powyższe okoliczności znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości Sąd, nie są też kwestionowane przez strony postępowania, w tym samego skarżącego.
Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się natomiast do oceny sposobu wykorzystania przez skarżącego ww. zwolnienia lekarskiego, w szczególności określenie, czy skarżący wykorzystał je zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem skarżącego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że wykorzystał on zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem, w szczególności organy obu instancji nie zbadały czy czynności podejmowane przez niego kolidują lub choćby utrudniają jego pełny powrót do pracy. Jednocześnie skarżący podkreśla, że do dokonania tej oceny niezbędna jest wiedza specjalistyczna, jednakże organ nie zasięgnął w tym względzie opinii biegłego z zakresu medycyny i oparł swoje stanowisko na własnym, dowolnym przekonaniu.
Natomiast zdaniem organu ustalony w stanie materiał dowodowy był wystarczający do uznania, że podjęty przez skarżącego wyjazd zagraniczny w okresie absencji kolidował z celem wystawionego zwolnienia. Taka podróż stała bowiem w sprzeczności z przedłożonym zaświadczeniem i z całą pewnością nie mieściła się w kategoriach dozwolonych czynności podczas pobytu policjanta na zwaleniu lekarskim.
Rozstrzygając ten spór, Sąd opowiedział się za stanowiskiem prezentowanym w tej sprawie przez organy policji. Akceptując i podzielając w całości argumentację organów, Sąd uznał że dokonane ustalenia nie pozostawiają wątpliwości, że w konkretnym przypadku funkcjonariusz policji w sposób nieprawidłowy wykorzystał zwolnienie lekarskie.
Przede wszystkim podkreślić należy, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym. Trafnie zatem organy policji powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt III UK 120/05 wskazały, że wykonywanie jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy lub służby zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję.
Okoliczność zaś zamieszczenia na druku zaświadczenia lekarskiego cyfry "2" oznaczającej, że chory może chodzić nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego, jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Orzeczona niezdolność do służby z możliwością poruszania się stanowi o możliwości wykonywania przez policjanta zwykłych czynności dnia codziennego, dokonanie zakupów żywnościowych, zakup leków, zakup materiałów medycznych, udanie się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne, poruszanie się po mieszkaniu. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być zatem traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. II SA/Wa 1687/16)
W tym stanie rzeczy za prawidłowe uznać należy stanowisko organów, że zagraniczny wyjazd wypoczynkowy w trakcie zwolnienia lekarskiego nie stanowił niezbędnej czynności życia codziennego i był nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego. Adnotacja na zwolnieniu lekarskim "chory może chodzić" upoważniała skarżącego do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, nie dawała jednak uprawnień do wyjazdu na wycieczkę zagraniczną. W ocenie Sądu taka podróż zdecydowanie nie mieści się w kategoriach dozwolonych czynności podczas pobytu policjanta na zwolnieniu lekarskim, którego celem, jak już wyżej wskazano, jest uzyskanie jak najszybszej sprawności i zdolności do powrotu do służby. Podobnie w wyroku SN z dnia 26 lipca 2011 sygn. akt I Pk 22/11, wskazano, że "wszelkie inne aktywności, które nie są życiowo niezbędne, a do takich należą zagraniczne wycieczki, narażają pracownika na zarzut wykorzystania zwolnienia niezgodnie z jego celem".
Nie sposób natomiast uznać, jak chce tego skarżący, że wyjazd do P. służył zaspokojeniu potrzeb bytowych, życiowych bądź zdrowotnych skarżącego. Nie jest przekonywująca ani trafna teza strony skarżącej, że opisana wyżej aktywność wpływała na zdrowie skarżącego. W tym miejscu podnieść należy, że chory podczas zwolnienia lekarskiego nie powinien podejmować czynności, które nie sprzyjają leczeniu, utrudniają powrót do zdrowia i przedłużają czas rekonwalescencji.
W konkretnym przypadku skarżący doznał skręcenia kolana i jak słusznie podnoszą organy obu instancji, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego z całą pewnością przy takiego typu dolegliwości nie powinien forsować chorego stawu. Podróż jaką skarżący odbył na trasie B. – M., następnie przelot samolotem do Paryża, pobyt w tym mieście i powrót do miejsca zamieszkania, niewątpliwie wiązało się ze wzmożonym wysiłkiem fizycznym i forsowaniem chorej nogi. Co istotne skarżący odbył tę trzydniowa podróż w 51 dniu trwającego zwolnienia lekarskiego, a więc w początkowej fazie choroby, a następnie po powrocie z wyjazdu na zwolnieniu lekarskim przebywał przez kolejne 119 dni. W kontekście powyższego, trudno jest przypisać wyjazdowi odbytemu przez skarżącego właściwości prozdrowotnych. W szczególności mając na uwadze rodzaj doznanej kontuzji (skręcenie kolana) niełatwo przychylić się do stanowiska skarżącego, że podejmowane przez niego działanie zmierzało w kierunku poprawy zdrowia.
W takim stanie sprawy zarzut naruszenia art. 121e ust. 3 u.P. nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony.
Z wyżej wskazanych względów, za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny, czy też z zeznań lekarza kierującego na zwolnienie, na okoliczność określenia prawidłowości wykorzystania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zwolnienie lekarskie poświadcza jedynie, że policjant jest czasowo niezdolny do służby (okoliczność nie kwestionowana przez strony). W postępowaniu tym organ ocenia zatem, czy doszło do nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Organ nie ustala w tym postępowaniu stanu zdrowia policjanta. Przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy zaś rozumieć, jak wskazano to już wyżej, każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby (do pracy) czynności dnia codziennego. Ustalona przez organ czynność, która podjęta została przez niezdolnego (we wskazanym wyżej okresie) do służby policjanta nie była czynnościami dnia codziennego.
Z tych względów opinia biegłego z zakresu medycyny nie była niezbędna do dokonania przez organ – trafnego w tej sprawie – ustalenia, że podróż do Paryża w trakcie zwolnienia od pracy z powodu choroby, niezależnie od rodzaju schorzenia, nie stanowiła czynności dnia codziennego osoby niezdolnej do służby (do pracy). Niezależnie bowiem od oceny czy wyjazd skarżącego mógł mieć negatywny wpływ na jego zdrowie, czy miały znaczenie dla przedłużenia powrotu strony do zdrowia strony, czy też pozostawały obiektywnie obojętne dla zdrowia i rekonwalescencji pacjenta, wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego na potrzeby wyjazdu jest - w przekonaniu Sądu - przekroczeniem granic dopuszczalnej aktywności pracownika przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Dokonana wyżej ocena prawna znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym m.in. w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2018 r. III SA/Kr 440/18, (wyrok dostępny na stronie internetowej NSA w CBOSA).
Sąd nie podziela również zarzutu nieprzesłuchania skarżącego w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony i poprzestanie w tym zakresie jedynie na zeznaniach skarżącego złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego. Przede wszystkim rację ma organ odwoławczy, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a, żądanie strony dotyczące przeprowadzania dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ odwoławczy w swojej decyzji odniósł się do tej kwestii i dostatecznie wyjaśnił pobudki swojego działania. Wbrew twierdzeniom skarżącego fakty istotne dla rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione i znajdują potwierdzenie w aktach sprawy, w szczególności w protokole kontroli prawidłowości wykorzystywania przez policjanta zwolnienia lekarskiego z dnia 29 sierpnia 2019 r., protokole przesłuchania świadka – M.M. z dnia 28 października 2019 r. i protokole przesłuchania obwinionego z dnia 30 października 2019 r. W tym miejscu podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, o czym stanowi art. 76a § 1 k.p.a., jeżeli dokumenty znajdują się w aktach organu lub podmiotu, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu.
Dokumentacja zgromadzona w toku postępowania dyscyplinarnego ma bowiem taką samą wartość dowodową i może służyć jako materiał źródłowy w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym Sąd stoi na stanowisko, że nie było potrzeby powtórnego przesłuchiwania skarżącego, skoro złożył on stosowne wyjaśnienia odnośnie nieprawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego w toku postępowania dyscyplinarnego, gdzie zeznał, że w dniach 15-17 marca 2019 r. faktycznie przebywał we Francji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał więc pełne podstawy do stwierdzenia utraty prawa do uposażenia.
W niniejszej sprawie nie uchybiono zatem także przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a., organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.