Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., powołując się na art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) oraz art. 49 "b" ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016), nałożył na skarżących W. i J.K. opłatę legalizacyjną w kwocie 7.500 zł z tytułu rozpoczętej bez wymaganego zgłoszenia budowy ogrodzenia działki nr [...] na odcinku przylegającym do pasa drogowego ulicy P. w B. Organ uznał, iż przy wstrzymaniu robót budowlanych przy spornym ogrodzeniu postanowieniem z [...] lipca 2003 r., inwestorzy zostali zobowiązani do przedłożenia dokumentacji umożliwiającej doprowadzenie ogrodzenia do zgodności z przepisami. Po jej przedłożeniu warunkiem zalegalizowania samowoli budowlanej stało się uiszczenie opłaty legalizacyjnej, którą przewiduje znowelizowane prawo budowlane.
Wysokość opłaty legalizacyjnej określono w oparciu o załącznik do ustawy – Prawo budowlane przy przyjęciu VIII kategorii obiektu, współczynnika kategorii k=5,0 oraz współczynnika wielkości obiektu w=1. Stawkę opłaty legalizacyjnej s=300 złotych przyjęto na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 czerwca 2003 r. (Dz. U. nr 120, poz. 1132) przy czym pięciokrotnie ją podwyższono stosownie do treści art. 49 "b" ust. 5 ustawy – Prawo budowlane.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.K. stwierdzając w nim, iż sporne ogrodzenie jest jedynie tymczasowym parkanem, postawionym na czas prowadzonych na działce robót budowlanych oraz podkreślając, iż docelowy parkan będzie się różnił od tymczasowego ogrodzenia.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego. Organ podkreślił niezaprzeczalny fakt wykonania przez skarżących w 2003 r. ogrodzenia części swojej niezabudowanej działki bez wymaganego prawem zgłoszenia co naruszyło art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. Organ odwoławczy przy tym opisał wygląd spornego ogrodzenia, akcentując iż posiada ono bramę wjazdową dwuskrzydłową i bramkę wejściową. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. skontrolował też sposób wyliczenia opłaty legalizacyjnej stwierdzając w konkluzji, iż opłata ta została naliczona zgodnie z art. 49 "b" ust. 5 pkt 1 i art. 59 "f" ust. 1 prawa budowlanego i wynosi pięciokrotność iloczynu stawki opłaty s=300 złotych, współczynnika kategorii obiektu k=5 oraz współczynnika wielkości obiektu w=1.
W skardze wywiedzionej na to postanowienie do sądu administracyjnego inwestorzy J. i W.K. podtrzymali twierdzenie zażalenia co do tymczasowości spornego ogrodzenia i podali, że jest ono w tej chwili w rozbiórce a z momentem rozebrania ogrodzenia brak będzie podstaw do ustalenia opłaty legalizacyjnej. Podnosząc powyższe skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi.
Przed rozprawą sądową wyznaczoną dla rozpatrzenia niniejszej skargi, skarżący cofnęli ją podnosząc, iż sporne ogrodzenie zostało już w całości rozebrane, a organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej.
Przedstawiciel organu nie oponował umorzeniu postępowania sądowego wobec cofnięcia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) cofnięcie skargi wniesionej do sądu jest prawem strony i z zasady wiąże sąd. Jedynie w przypadku uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, co może nastąpić w przypadku gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd mógłby kontynuować postępowanie sądowe. W tej konkretnej sytuacji, wobec generalnego umorzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w sprawie samowolnego wzniesienia ogrodzenia i pozostawienia cofnięcia skargi do uznania sądu (vide: oświadczenie przedstawiciela organu II instancji złożone do protokołu rozprawy), Sąd cofnięcie skargi uznał za dopuszczalne i skuteczne. Powyższe uczyniło bezprzedmiotowym postępowanie sądowe w niniejszej sprawie i skutkowało jego umorzeniem stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na to, że do cofnięcia skargi doszło już po doręczeniu odpisu skargi ale przed rozprawą sądową, zwrotowi na rzecz strony skarżącej mogła podlegać jedynie połowa wpisu sądowego od skargi zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stąd orzeczono jak w sentencji.-