Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. nie stwierdził u J. M. przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wywołanej sposobem wykonywania pracy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że strona wykonuje pracę w charakterze szwaczki w P. K. "V." w B. oraz P. P. – U. – H. "S." w B. Organ powołał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2010 r. wydane przez Poradnię Chorób Zawodowych Podlaskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B., w którym nie stwierdzono podstaw do rozpoznania u J. M. choroby zawodowej. Z orzeczenia wynika, że przeprowadzono szczegółową analizę narażenia zawodowego potwierdzoną wizytacją stanowiska pracy, której wyniki nie dają podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii choroby, gdyż czynności zawodowe szwaczki (zakres i powtarzalność ruchów kończyn górnych podczas obsługi maszyny szwalniczej) nie stwarzały zagrożenia jej powstania. Powyższa diagnoza, jak wskazano, znalazła potwierdzenie w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] grudnia 2010 r., w którym przeprowadzono badanie neurologiczne strony.
Potwierdzono rozpoznanie obustronnego zespołu cieśni kanału nadgarstka. Wskazano jednak, że analiza czynności zawodowych wykonywanych przez badaną nie potwierdza, by wykonywała ona długotrwale monotypowe czynności, które stwarzały możliwość ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. Zdaniem organu nie można bezspornie i z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania jej zawodowego pochodzenia. W ocenie organu dodatkowo na samoistny charakter choroby wskazują występujące u badanej zwyrodnieniowe zmiany odcinka szyjnego kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią, otyłość, zaburzenia tolerancji glukozy oraz zaburzenia gospodarki lipidowej, które są niezależnym czynnikiem ryzyka zespołu cieśni nadgarstka.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. M. kwestionując przyjęte ustalenia. Wskazała, że od 1993 r. pracowała jako krawiec odzieży damskiej ciężkiej i już na początku pracy odczuwała drętwienie, ból pleców i rąk. Dolegliwości nasilały się w trakcie wykonywania pracy, a zmniejszały w trakcie przerw w jej wykonywaniu. Jak stwierdziła, w sprawie nie wypowiedziała się osoba "fachowa" tj. zaznajomiona z techniką czynności zawodowych. Wskazała, że dodatkowym obciążeniem były nienowoczesne maszyny, na których pracowała.
Decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Jako główny powód wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego wskazał uchybienia procesowe w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, które dyskwalifikowały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w konsekwencji i decyzję wydaną w oparciu o ten materiał. Organ ustalił, że 18 października 2010 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w B. wpłynęła dokumentacja z P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. dotycząca postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej u J. M., w tym orzeczenie nr [...] z [...] października 2010 r., karta oceny narażenia zawodowego, wywiad zawodowy, pisma zakładów pracy "S." i V." zawierające opis wykonywanych czynności zawodowych, świadectwa pracy oraz informację o przebiegu zatrudnienia. Organ I instancji pismem z 20 października 2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu i jednocześnie o zakończeniu postępowania, a następnie pismem z 29 października 2010 r. o tym, że postępowanie nie może być zakończone z uwagi na złożenie przez stronę środka zaskarżenia od orzeczenia nr [...].
Po uzyskaniu orzeczenia lekarskiego instancji odwoławczej, wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu [...] grudnia 2010 r., ponownie organ I instancji (pismem z 28 grudnia 2010 r.) poinformował stronę o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy w dniu 11 stycznia 2011 r. Wskazano, że z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych wynika, iż wszczęcie postępowania w tym przedmiocie następuje po otrzymaniu przez powiatowego inspektora sanitarnego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, które zobowiązuje organ do skierowania pracownika na badanie w celu rozpoznania choroby albo braku podstaw do jej rozpoznania. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte 20 października 2010 r., dlatego wszelkie dowody zebrane przed tą datą nie mogą być brane pod uwagę przez organ, gdyż nie zostały zebrane w trakcie postępowania administracyjnego (po jego wszczęciu) i nie zostały do niego formalnie włączone.
W przedmiotowej sprawie, jak wskazano, od dnia doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 20 października 2010 r. do dnia doręczenia zawiadomienia o jego zakończeniu (pismo z 28 grudnia 2010 r.) organ I instancji przeprowadził tylko jeden dowód – orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy. Zarówno karta oceny narażenia zawodowego i orzeczenie lekarskie I instancji zostały sporządzone przed wszczęciem postępowania w sprawie, a w zawiadomieniu o jego wszczęciu nie poinformowano strony o istnieniu tych dowodów. Zdaniem organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Sanitarny nie zachował ściśle procedury, nie posługiwał się dokumentacją określoną wzorami ((brak zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, skierowania na badania w celu jej rozpoznania). Organ II instancji wskazał, że nie dość precyzyjnie ustalono również przebieg zatrudnienia J. M., w szczególności w niektórych dokumentach znalazły się zapisy, że strona nadal pracuje, w innych że pobierała zasiłek chorobowy, a następnie świadczenie rehabilitacyjne.
W ocenie Inspektora Wojewódzkiego uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera wyłącznie wskazanie ustalonych faktów, natomiast nie zawiera wskazania, które fakty organ uznał za udowodnione i na których się oparł, jak również uzasadnienie decyzji nie zawiera oceny prawnej, co narusza art. 107 § 3 Kpa.
Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego J. M. Wskazała, że tę samą pracę krawcowej wykonywała od 1993 r. W jej trakcie zaczęła odczuwać drętwienie i bóle rąk. W przerwach w pracy dolegliwości się zmniejszały. Przeszła dwie operacje, które nie wyeliminowały schorzeń. Wskazała, że jest pewna źródła choroby oraz tego, że stanowią ją czynności zawodowe szwaczki, w tym szycie kurtek, płaszczy, żakietów czyli tzw. produkcji ciężkiej. Jak oświadczyła, w zakładzie krawieckim "S." jest jeszcze jedna osoba posiadająca tę samą chorobę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Podczas rozprawy w dniu 28 czerwca 2011 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wyjaśniła, że po rozmowie z pełnomocnikiem zrozumiała swoją sytuację prawną, w tym treść kwestionowanej w przedmiotowym postępowaniu decyzji organu odwoławczego (k. 80).
Pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że przychyla się do stanowiska o cofnięciu skargi (k. 80).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie podlega umorzeniu.
Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w następujących przypadkach: jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1); w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania (pkt 2); gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3).
Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi jest wiążące, chyba że sąd oceni, że jest ono niedopuszczalne, bowiem zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem zasady, że może on rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd I instancji. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd obowiązany jest uznać cofnięcie za niedopuszczalne (vide wyrok NSA z 08.10.2007 r., I OSK 3/07, Lex nr 376825).
W rozpoznawanej sprawie podczas rozprawy w dniu 28 czerwca 2011 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi wskazując, że po rozmowie z ustanowionym dla niej na zasadzie prawa pomocy pełnomocnikiem zrozumiała własną sytuację procesową.
Zdaniem składu orzekającego okoliczności towarzyszące złożeniu powyższego oświadczenia o wycofaniu skargi wskazują, że jest ono skuteczne i dopuszczalne, co zobowiązuje sąd do umorzenia postępowania.
Wskazać należy, że w sprawie niniejszej kwestionowana była decyzja kasacyjna wydana na podstawie art. 138 § 2 Kpa – przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji z uwagi na popełnione przez ten organ uchybienia formalne. Przedmiotowa decyzja, mająca charakter procesowy, nie przesądza o wyniku postępowania, a jej skutkiem jest obowiązek ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie, które zostanie wydane w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, J. M. będzie mogła poddać kontroli instancyjnej, a następnie sądowej. Wyjaśnienie stronie skarżącej opisanej powyżej sytuacji procesowej, w jakiej się znalazła, miało niewątpliwie wpływ na oświadczenie o cofnięciu skargi, którego to oświadczenia w okolicznościach sprawy niniejszej nie ma podstaw kwestionować.
Sąd nie stwierdził również, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowało pozostawanie w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Takich wad w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. skład orzekający się nie dopatrzył.
Uprawnia to do wniosku, że wymienione w art. 60 p.p.s.a. negatywne przesłanki wykluczające skuteczne cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie zachodzą, zatem oświadczenie skarżącej złożone na rozprawie prowadzić musi do umorzenia postępowania.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.