Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 24 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 206/20

Uzasadnienie

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Skarżący – asp. szt. G. S. – kierownik Posterunku Policji w K. ostatecznie tj. po wydaniu w dniu [...] września 2019r. postanowienia zmieniającego zarzuty, został obwiniony o popełnienie następujących przewinień dyscyplinarnych, mianowicie o to, że:

I.w okresie od 1 czerwca 2019r. do 10 czerwca 2019r. pełniąc służbę na stanowisku kierownika Posterunku Policji w K. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że pomimo obowiązku umieszczenia w widocznym miejscu informacji o aktualnym składzie dzielnicowych pełniących służbę w Posterunku Policji w K. oraz na stronie internetowej Komendy Powiatowej Policji w M., nie dokonał aktualizacji tych informacji;

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z poleceniem Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji zawartym w piśmie [...] z dnia [...].06.2019r.;

II. w okresie od 1 czerwca 2019r. do 7 czerwca 2019r. pełniąc służbę na stanowisku kierownika Posterunku Policji w K. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie przydzielił pisemnie rejonu służbowego oraz nie zapoznał z dokumentacją służbową tego rejonu pełniącego obowiązki dzielnicowego sierżanta P. K.;

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 5 ust. 1 Zarządzenia Nr 5 Komendanta Głównego Policji z 20 czerwca 2016r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych.;

III. w dniu [...] czerwca 2019r. pełniąc służbę na stanowisku kierownika Posterunku Policji w K. w godz. 7:00-15:00, naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że podczas przeprowadzanej odprawy do służby dzielnicowego – sierż. P. K., odbywającej się w Posterunku Policji w K., nie przekazał do realizacji zadań dotyczących przeciwdziałania agresji w szkołach;

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 24 Zarządzenia Nr 5 Komendanta Głównego Policji z 20 czerwca 2016r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych.;

IV. w okresie od 25 maja 2019r. do 4 czerwca 2019r. pełniąc służbę na stanowisku kierownika Posterunku Policji w K., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie sprawował właściwie nadzoru nad realizacją zadań wykonywanych przez dzielnicowego Posterunku Policji w K. asp. szt. A. L. do sprawy [...], w wyniku czego czynności rozpytania i przesłuchania W. T. w charakterze świadka nie doprowadziły do ustalenia danych, czy doszło do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, przez co nie zostało zrealizowane polecenie nadkom. K. K. – I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w M. zawarte w dekretacji na piśmie nr [...];

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 6 ust. 1 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji w dnia 16 grudnia 2013r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.;

V.w dniu [...] czerwca 2019r. pełniąc służbę na stanowisku kierownika Posterunku Policji w K. w godz. 7:00-15:00, naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc zobowiązanym do kierowania przebiegiem służby podległych mu funkcjonariuszy, nie zapewnił sobie bieżącej informacji o stanie sprawy [...], w wyniku czego została ona – zrealizowana niezgodnie z poleceniem nadkom. K. K. - oraz przekazana przez asp. szt. M. K. do Komendy Powiatowej Policji w M. bez merytorycznej oceny;

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 6 ust. 1 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji w dnia 16 grudnia 2013r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.

Orzeczeniem Nr [...] wydanym dnia [...] listopada 2019r. przez Komendanta Powiatowego Policji w M. obwiniony asp. szt. G. S. został uznany winnym popełnienia pięciu zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych z jednoczesnym odstąpieniem od ukarania.

Obrońca obwinionego adw. M. T. odwołał się od orzeczenia podnosząc zarzuty:

1. - naruszenia art. 135 "j" ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez brak uzasadnienia faktycznego w zakresie czasokresu przyjętego dla czynu opisanego w zarzucie numer I;
2. - naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię oraz nieuwzględnienie, że dla uznania nieprawidłowego wykonania przez policjanta czynności, konieczne jest sprecyzowanie tego zachowania w odniesieniu do konkretnego jego wzorca;
3. - naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 5 ust. 1 Zarządzenia nr 5 Komendanta Głównego Policji z 20 czerwca 2016r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych, wskazując, iż kierownikiem w analizowanym przypadku był Komendant Powiatowy Policji w M., a nie obwiniony;
4. - naruszenia przepisów Zarządzenia nr 5 Komendanta Głównego Policji z 20 czerwca 2016r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych w postaci § 2 ust. 1 i 5 w związku z § 5 ust. 1 oraz § 2 ust. 4;
5. - naruszenia art. 135 "g" ust. 1 ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego w postaci treści protokołu odprawy z dnia 7 czerwca 2019r. oraz treści wniosku o przydział rejonu służbowego dla sierż. P. K..

Komendant Wojewódzki Policji w B. po rozpoznaniu powyższego odwołania orzeczeniem Nr [...] wydanym dnia [...] grudnia 2019r., orzekł o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia organu I instancji w części dotyczącej zarzutu I i II i w tym zakresie na podstawie art. 135 "n" ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji uniewinnił obwinionego, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w M. z [...] listopada 2019r.

W uzasadnieniu orzeczenia odwoławczego, organ II instancji w pierwszej kolejności odniósł się do prawidłowości sformułowania postawionych obwinionemu zarzutów. Stwierdzając, ze zarzut I związany z naruszeniem polecenia przełożonego z [...] czerwca 2019r. obejmuje przypisany okres popełnienia przewinienia sprzed daty wydania polecenia, a zarzut II związany z brakiem przydziału zadań służbowych dla oddelegowanego funkcjonariusza również obejmuje okres sprzed oddelegowania, organ II instancji uznał brak podstaw do uznania skarżącego winnym popełnienia tak sformułowanych zarzutów, czego konsekwencją stało się uniewinnienie skarżącego od zarzutu nr I i II. Organ odwoławczy nadmienił, ze nie jest uprawniony do korygowania treści zarzutów w toku odwoławczego postępowania dyscyplinarnego a brak możliwości konwalidowania okresów popełnienia przewinień dyscyplinarnych, uzasadnia wydanie orzeczenia uniewinniającego.

W zakresie pozostałych zarzutów organ II instancji nie znalazł podstaw do uchylenia i zmiany orzeczenia dyscyplinarnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że w dacie popełnienia przewinienia objętego zarzutem nr III, polegającego na nieprzekazaniu - w czasie odprawy do służby w dniu [...] czerwca 2019r. sierż. P. K. - informacji o przeciwdziałaniu przemocy w szkołach, skarżący miał już pełną wiedzę o tym, że funkcjonariusz K. jest delegowany do kierowanej przez niego jednostki do służby w Zespole ds. Prewencji, a co za tym idzie do wykonywania zadań dzielnicowego. Organ II instancji podkreślił, że o konieczności przekazywania dzielnicowym takich informacji obwiniony został powiadomiony drogą mailową przez Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w M. – nadkom. M. M. w dniu [...] maja 2019r. po telekonferencji komendantów powiatowych Policji z Komendantem Wojewódzkim Policji w B. Wskazał także na treść § 17 Zarządzenia Nr 5 Komendanta Głównego Policji z 20 czerwca 2016r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych.

Popełnienie przez skarżącego przewinienia służbowego objętego zarzutem IV zostało, zdaniem organu II instancji, zostało w pełni dowiedzione. Obwiniony nie objął należytym nadzorem służbowym realizacji zadań w sprawie [...] przez asp. szt. A. L. przez co nie zostało zrealizowane polecenie nadkom. K. K. – I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w M. zawarte w dekretacji na piśmie nr [...]. Organ II instancji przytoczył treść § 6 ust. 1 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, wskazującego czynności nadzorcze przełożonego, które zostały zaniedbane.

Również jako udowodnione zostało uznane przez organ odwoławczy przewinienie dyscyplinarne skarżącego, objęte zarzutem V, także dotyczącym braku należytego nadzoru służbowego nad czynnościami w sprawie [...], w zakresie czynności nadzorujących prawidłowy obieg dokumentacji służbowej w kierowanej jednostce. Na kierowniku posterunku policji ciążył obowiązek dopilnowania, by materiały sprawy przekazywane do jednostki nadrzędnej były pełne a czynności wykonane zgodnie z wytycznymi przełożonych. Nadzór na dobiegiem dokumentacji ciąży na kierowniku jednostki. W zakresie nadzoru ma zastosowanie par. 6 ust. 1 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji w dnia 16 grudnia 2013r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji., który w tym wypadku został naruszony.

Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji co do zaistnienia podstaw do zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary – odstąpienia od ukarania mimo stwierdzonej winy w popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.

W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższe ostateczne orzeczenie dyscyplinarne zaskarżając je w zakresie utrzymanego w mocy orzeczenia dyscyplinarnego I instancji i wnosząc o uchylenie orzeczenia w całości, pełnomocnik skarżącego podniósł następujące zarzuty:

1. - naruszenia art. 135 "j" ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez brak uzasadnienia faktycznego co do czasokresu popełnienia przewinienia z punktu I;
2. - naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji poprzez błędna wykładnię przepisu tj. pominięcie przez organy, że przypisanie nieprawidłowego wykonania czynności przez policjanta wymaga skonkretyzowania penalizowanego zachowania w opisie zarzucanego czynu;
3. - naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji z § 5 ust. 1 Zarządzenia Nr 5 Komendanta Głównego Policji z 20 czerwca 2016r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych poprzez błędną wykładnię przepisów tj. uznanie, że kierownik posterunku policji był obowiązany przydzielić zadania policjantowi, któremu wyższy przełożony – komendant powiatowy nie przydzielił rejonu jednostki kierowanej przez skarżącego;
4. - naruszenia Zarządzenia Nr 5 Komendanta Głównego Policji z 20 czerwca 2016r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych, a mianowicie § 2 ust. 1 i 5 w związku z § 5 ust. 1 oraz § 2 ust. 4;
5. - naruszenia art. 135 "g" ust. 1 ustawy o Policji poprzez brak należytego wzięcia pod uwagę okoliczności na korzyść obwinionego.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego I i II instancji w zaskarżonym zakresie oraz umorzenie postępowania dyscyplinarnego z uwagi na upływ roku od przypisanej daty popełnienia zarzuconych przewinień.

Komendant Wojewódzki Policji w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Skarga podlegała oddaleniu albowiem orzeczenie dyscyplinarne w zaskarżonym przez skarżącego zakresie (tj. co do zarzutów nr III, IV i V) odpowiada prawu. Zostało wydane po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, popełnienie zarzuconych skarżącemu przewinień objętych zarzutami III, IV i V zostało dowiedzione a przypisane skarżącemu czyny zostały prawidłowo zakwalifikowane i we właściwy sposób sformułowane.

Regulacje dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy policji zawarte są w ustawie z 6 kwietnia 1990r. o Policji w rozdziale 10 ustawy zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna funkcjonariuszy". Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie natomiast do treści art. 132 ust. 2 ustawy o Policji naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Ogólny katalog przypadków stanowiących przykłady naruszenia dyscypliny służbowej zawarty został w dziewięciu punktach ustępu 3 art. 132 ustawy o Policji.

W punkcie 2 za naruszenie dyscypliny służbowej ustawodawca uznał zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Z powyższym naruszeniem dyscypliny służbowej powiązane zostały przewinienia przypisane skarżącemu w punktach III, IV i V, od popełnienia których nie został uniewinniony. Zarzutem nr III objęte zostało nieprawidłowe "odprawienie" do służby dzielnicowego P. K. w dniu [...] czerwca 2019r., w wyniku którego nie zostały mu przekazane zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w szkole, zarzutem nr IV nieprawidłowy nadzór merytoryczny w okresie od 25 maja 2019r. do 4 czerwca 2019 nad czynnościami asp. szt. A. L. prowadzonymi w sprawie [...], a zarzutem Nr V nieprawidłowo wykonany w dniu [...] czerwca 2019r. nadzór formalny nad obiegiem dokumentacji w sprawie [...], w wyniku których to czynności (z zarzutu IV i V) akta sprawy [...] do Komendy Powiatowej Policji w M. zostały przekazane bez zrealizowania polecenia służbowego wyższego przełożonego (w zakresie koniecznych ustaleń merytorycznych) i bez formalnej decyzji końcowej kierownika Posterunku Policji w K. co do przekazania akt.

Jak wynika z akt dyscyplinarnych, każdy z przypisanych skarżącemu czynów został powiązany z konkretnym obowiązkiem skarżącego ciążącym na nim jako funkcjonariuszu policji, będącym kierownikiem dzielnicowych w zakresie odpraw dzielnicowych oraz w zakresie nadzoru nad prawidłowością realizacji zadań podległych mu funkcjonariuszy policji. I tak zarzut nr III został powiązany z przepisami Zarządzenia Nr 5 Komendanta Głównego Policji z 20 czerwca 2016r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych (Dz. Urz. KGP z 2016r., poz. 26 ze zm.) Z Zarządzenia tego wynika, że prowadzący odprawę do służby obchodowej przekazuje zadania do realizacji w oparciu o działania zaplanowane, dokonując w razie potrzeby ich korekty, uwzględniając zadania doraźne wynikające z bieżących wydarzeń oraz innych potrzeb związanych z zapewnieniem właściwego poziomu stanu bezpieczeństwa oraz określa sposób ich wykonywania i taktykę działania (§ 17), przy czym treść przekazanych zadań oraz sposób ich realizacji dokumentuje się bezpośrednio w Systemie Wspomagania Dowodzenia (§ 24).

Nie ulega wątpliwości, że pominięte zadanie w zakresie przeciwdziałania przemocy w szkołach, zostało dopisane w dokumentacji dopiero po kontrolnym ujawnieniu zaniechania. Zarzuty o numerach III i IV zostały z kolei powiązane z § 6 ust. 1 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji w dnia 16 grudnia 2013r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013r., poz. 99 ze zm.), zgodnie z którym wykonywanie czynności przełożonego polega na kierowaniu przebiegiem służby lub pracy podwładnych przez osobiste podejmowanie decyzji rozstrzygających zasadnicze problemy, wynikłe w załatwianych sprawach, albo przez stosowanie form nadzoru zapewniających bieżącą informację o stanie tych spraw jeżeli osobisty wgląd, z uwagi na rodzaj sprawy, jest utrudniony lub niecelowy. Nie ulega wątpliwości, że podjęte przez podwładnego skarżącego asp. szt. A. L. merytoryczne czynności w sprawie [...] nie doprowadziły do ustalenia, czy doszło do popełnienia przestępstwa czy wykroczenia, przez co nie zostało zrealizowane polecenie nadkomisarza K. K. – I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w M. zawarte w dekretacji na piśmie [...].

Nadto, dokumentacja sprawy [...] została "odesłana" do Komendy Powiatowej Policji w M. bez odnotowanego wglądu w akta skarżącego, bezpośrednio nadzorującego merytorycznie pracę asp. szt. A. L. tj. mającego obowiązek skontrolowania prawidłowości zrealizowania polecenia służbowego oraz mającego obowiązek formalnego nadania biegu każdej dokumentacji przedkładanej przełożonemu.

Zarzuty skargi są nietrafne. W zakresie zarzutu o numerze III argumentacja pełnomocnika skarżącego oparta jest o twierdzenie, że do popełnienia czynu opisanego zarzutem nie mogło dojść w dniu [...] czerwca 2019r. ponieważ w tej dacie sierż. P. K. nie był dzielnicowym Posterunku Policji w K. z uwagi na to, że zatwierdzenie przez Komendanta Powiatowego Policji w M. stałego przydziału sierż. P. K. rejonu służbowego nr [...] Posterunku Policji w K., nastąpiło dopiero w dacie [...] czerwca 2019r. Sąd zwraca jednak uwagę, że we wniosku podpisanym przez skarżącego, opatrzonym datą [...] czerwca 2019r. o przydział sierż. P. K. do stałej obsługi rejonu służbowego nr 5 Posterunku Policji w K., sam skarżący wniósł o dokonanie przydziału od dnia [...] czerwca 2019r. a sierż. P. K. tytułował "dzielnicowym". Bezspornym przy tym jest, że w grafiku dyżurów na Posterunku Policji w K. na czerwiec 2019r., sierż.

P. K. figurował jako pełniący obowiązki dzielnicowego a w dniu [...] czerwca 2019r. pełnił służbę razem ze skarżącym. Wprawdzie zatwierdzenie wniosku skarżącego z [...] czerwca 2019r. przez kierownika jednostki organizacyjnej jest rzeczywiście opatrzone datą [...] czerwca 2019r. ale jest to zatwierdzenie z mocą obowiązywania od daty wskazanej w treści wniosku przez skarżącego tj. od daty [...] czerwca 2019r. (vide: wniosek skarżącego z dekretacją zatwierdzającą - k. 23 akt dyscyplinarnych). Skład orzekający zwraca również uwagę, że sam fakt odprawy przez skarżącego sierż. P. K. w dniu [...] czerwca 2019r., czego potwierdzeniem jest protokół odprawy, dowodzi, że sierż. P. K. w tej dacie pełnił obowiązki dzielnicowego Posterunku Policji w K., do którego został oddelegowany rozkazem personalnym z [...] czerwca 2019r. Zadania zlecone przez skarżącego sierż. P. K. w czasie odprawy w dniu [...] czerwca 2019r. były zadaniami typowymi w służbie dzielnicowych.

Co do zarzutu błędnego skumulowania w zarzutach nr IV i V jednego przewinienia a w konsekwencji niedopuszczalnego postawienia zarzutu numer V, zdaniem pełnomocnika skarżącego skonsumowanego zarzutem numer IV, skład orzekający zwraca uwagę na brak tożsamości zarzutów. Z opisu czynu objętego zarzutem numer IV wprost wynika, że zarzucony brak nadzoru merytorycznego skarżącego nad czynnościami asp. szt. A. L. w postępowaniu w sprawie [...] objął okres od 25 maja 2019r. do 4 czerwca 2019r, natomiast brak nadzoru formalnego nad obiegiem dokumentów, objęty zarzutem numer V dotyczył zaniechania skarżącego w dniu [...] czerwca 2019r. Czyny opisane każdym z zarzutów są powiązane ale jako popełnione w różnych przedziałach czasowych, powinny były być odrębnie kwalifikowane.

Zauważyć też należy, że czym innym jest nadzór merytoryczny przełożonego nad czynnościami postępowania, wiążący się w z wydawaniem merytorycznych poleceń ukierunkowujących czynności postępowania, a czym innym końcowa formalna dekretacja przełożonego kwalifikująca (lub nie) materiały danego postępowania do przekazania wyższemu przełożonemu.

Skład orzekający nie zgadza się z zarzutem strony skarżącej, że wobec faktu uniewinnienia skarżącego od popełnienia przewinień objętych zarzutami I i II, obejmujących czyny popełnione w okresie 1 czerwca – 10 czerwca 2019r (zarzut numer I) oraz [...] czerwca – [...] czerwca 2019r. (zarzut numer II), niezasadne było uznanie skarżącego winnym popełnienia przewinienia objętego zarzutem numer III tj. czynu mającego miejsce w dacie [...] czerwca 2019r. Sąd zwraca uwagę, że uniewinnienie od popełnienia przewinień z zarzutów I i II było następstwem przede wszystkim niewłaściwie określonej daty początkującej okres popełnienia przewinień. Przyjęte daty początkowe okresów popełnienia przewinień numer I i II (1 czerwca 2019r) wyprzedzały datę odebrania przez sierż. P. K. rozkazu personalnego o delegacji do pełnienia służby w Posterunku Policji w K. (sierż. K. odebrał rozkaz o delegacji w dniu [...] czerwca 2019r.).

Zarzut I został nadto powiązany z niewykonaniem polecenia służbowego opatrzonego datą 12 czerwca 2019r., co dyskwalifikowało wskazany w przedziale 1 czerwca 2019r. – 10 czerwca 2019r. okres popełnienia przewinienia. Sąd podkreśla także, że w dyscyplinarnym postępowaniu odwoławczym, przełożony dyscyplinarny II instancji, nie mógł dokonać korekty błędnego sformułowania zarzutów I i II, albowiem zmiana kwalifikacji prawnej przewinienia dyscyplinarnego nie jest dopuszczalna bez podjęcia dodatkowych czynności procesowych w postępowania dyscyplinarnym tj. wydania postanowienia o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów (vide: art. 135 "e" ust. 10 ustawy o Policji) a to może nastąpić na etapie gwarantującym obwinionemu prawo do obrony, obejmujące prawo do odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego I instancji.

Reasumując, odpowiedzialność dyscyplinarna skarżącego za przewinienia służbowe objęte zarzutami III, IV i V została dowiedziona dowodami zebranymi w toku postępowania dyscyplinarnego i należycie uzasadniona. Wprawdzie w uzasadnieniach orzeczeń dyscyplinarnych nie ma wnikliwej analizy stopnia zawinienia skarżącego ale zastosowanie odstąpienia od ukarania w powiązaniu z zakwalifikowaniem przewinień jako czynów polegających na niedbałym wykonaniu czynności służbowych wprost wskazuje na przypisanie działaniom skarżącego winy nieumyślnej. Podkreślić należy, że ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu w a także wymiar odpowiedniej kary stanowi kompetencje organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych. Sądy administracyjne nie dokonują oceny zaskarżonego aktu administracji publicznej pod względem słuszności zapadłego rozstrzygnięcia, a jedynie badają, czy nie narusza on prawa.

Przepis art. 135 "j" ust. 1 ustawy o Policji nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, ze przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej bądź, czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)