Uzasadnienie
J. M. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył do Sądu skargę na decyzję tego organu z [...] lutego 2004 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. nr [...] z [...] grudnia 2004 r. w sprawie przyznania zasiłku okresowego na grudzień 2003 r. w wysokości 40 zł.
Decyzji organu drugiej instancji skarżący zarzucił, że "została ona wydana przez niewłaściwy skład orzekający, ponieważ był zobowiązany do rozstrzygnięcia w innej sprawie, niż zasiłek okresowy, co jest naruszeniem art. 156 §1 kpa."
Ponadto, zdaniem skarżącego wysokość przyznanego mu przez organ pierwszej instancji zasiłku okresowego wys. 40 zł "nie zaspokaja podstawowych (niezbędnych) potrzeb bytowych uniemożliwiających bytowanie w warunkach odpowiadających godności człowieka". Skarżący podniósł, że ustalone w ustawie kryterium dochodowe określa jako minimalną i niezbędną kwotę dla osoby na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych człowieka. Wydana decyzja w tej sprawie jest samowolą administracyjną, dowolnością organu, ponieważ rażąco narusza art. 9 ust 2 w zw. z art. 2-4 ustawy o pomocy społecznej, oraz dopuszcza się dyskryminacji i niehumanitarnego traktowania, jak i narusza słuszny interes strony.
W ocenie skarżącego "zgodnie z przepisami kpa oraz zasadami ogólnymi sformułowanymi w art. 6-9 kpa oraz wynikającymi z art. 2, 7; 8; 32, 37, 50 i 51 ust 1 Konstytucji RP, organ administracji państwowej jest zobowiązany do działania na podstawie i w granicach prawa, oraz przestrzegania zasady praworządności i budowy zaufania obywatela do organów państwa. Obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wypływa także z zasad ogólnych (...). Chodzi zatem także o wytłumaczenie się, dlaczego organ administracyjny dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń, względnie dlaczego uznał go za niewłaściwy".
Na rozprawie przed Sądem J. M. sformułował także zarzuty: niewskazania kryteriów wyliczenia kwoty przyznanego zasiłku, niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, niezgodnego z ustawą o pomocy społecznej wyliczenia kwoty przyznanego zasiłku okresowego, nieprzesłania w terminie odpowiedzi na skargę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga J. M. nie ma uzasadnionych podstaw.
W pierwszym rzędzie należy podnieść, iż skarżący nie wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] lutego 2004 r. nr [...] została wydana przez niewłaściwy skład. Z przedłożonych Sądowi akt organu odwoławczego wynika, że wskazany w przedmiotowej decyzji skład Kolegium odpowiada składowi z odbytego [...] lutego 2004 r. posiedzenia Kolegium, na którym rozpatrzono odwołanie J. M., złożone od decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. nr [...] z [...] grudnia 2004 r. w sprawie przyznania zasiłku okresowego na grudzień 2003 r. w wysokości 40 zł (k. 5 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Nieuzasadniony jest więc zarzut skarżącego o naruszeniu w tej sprawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Niezasadne są też zarzuty dotyczące nieprawidłowego wyliczenia przez organ pierwszej instancji kwoty przyznanego skarżącemu zasiłku okresowego na grudzień 2004 r.
Zasady wyliczania zasiłku okresowego określają przepisy art. 38 ust. 2-6 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Ustawodawca wskazał w nich na maksymalną i minimalną wysokość tego zasiłku.
W przypadku osoby samotnie gospodarującej – co, jak wynika z akt sprawy dotyczy również J. M. - zasiłek ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby i nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie.
Organ administracyjny podejmując w konkretnej sprawie decyzję o przyznaniu zasiłku okresowego winien w pierwszym rzędzie uwzględniać wskazaną przez ustawodawcę maksymalną i minimalną jego wysokość, a ponadto okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy oraz możliwości pomocy społecznej – art. 3 ust. 3 i 4 cyt. ustawy o pomocy społecznej.
Wydana w przedmiotowej sprawie decyzja Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. nr [...] z [...] grudnia 2004 r. spełnia te wymogi. Przyjęta w niej wysokość przyznanego zasiłku mieści się w ustawowej maksymalnej i minimalnej granicy tego rodzaju zasiłków. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że ze względu na dysponowanie niewystarczającą kwotą na realizację wszystkich zgłoszonych wniosków ustalone zostały procentowe kryteria pomocne w określaniu wysokości przyznawanych zasiłków okresowych, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną strony. W przypadku osoby samotnie prowadzącej gospodarstwo domowe, ponoszącej stałe wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, której dochód nie przekracza 35% dochodu ustawowego, wysokość zasiłku okresowego ustalono w wysokości 11% różnicy między dochodem ustawowym a dochodem rzeczywistym (s. 1-2 uzasadnienia decyzji). Uwzględniając powyższe za bezzasadny należy więc uznać zarzut J. M., iż organ nie wskazał kryteriów, którymi kierował się przyznając skarżącemu zasiłek okresowy w wysokości 40 zł.
Nieuzasadnione są także pozostałe zarzuty skargi. J. M. nie wskazał, na czym miałoby polegać niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu, a przede wszystkim jaki miałoby to ewentualnie wpływ na wynik tego postępowania. Na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie wpływa też zarzut nieprzesłania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w terminie odpowiedzi na skargę. Kwestia ta została przez Sąd oceniona w wydanym 12 stycznia 2006 r. postanowieniu sygn. akt II SA/Bk 211/05 w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.
Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie naruszenia żadnego z zawartych w skardze przepisów prawa i w tym stanie rzeczy skarga, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), podlega oddaleniu.-