Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 marca 2010 r. zobowiązano skarżącego – K. S. wezwaniem z dnia 31 marca 2010 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 9 egzemplarzy jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Nadto w wykonaniu wyżej opisanego zarządzenia wezwano T. Ł. do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwanej: p.p.s.a.), w terminie 7 dni od daty doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone w/w w dniu [...] kwietnia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 31 i 32).
W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił żądanego wpisu, nie uzupełnił też wskazanego w wezwaniu braku formalnego.
Natomiast T. Ł. złożyła w dniu [...] kwietnia 2010 r. (data wpływu do Sądu) prośbę o "wstrzymanie sprawy do czasu otrzymania pisma z ponownego rozpatrzenia sprawy organu I instancji". Do pisma dołączyła pełnomocnictwo do reprezentowania K. S. "we wszystkich urzędach administracji rządowej i samorządowej, a także przed sądami powszechnymi w sprawie o wytyczenie przebiegu granicy nieruchomości". W dniu [...] kwietnia 2010 r. tutejszy Sąd ponownie wezwał T. Ł. do wykazania, że może być pełnomocnikiem skarżącego zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a., w terminie 7 dni. Powyższe wezwanie w/w odebrała w dniu [...] kwietnia 2010 r. (k. 40), jednakże do chwili obecnej nie udzieliła na nie odpowiedzi. Natomiast w dniu [...] kwietnia 2010 r. zwróciła się do Sądu z prośbą o cofnięcie skargi.
Na skutek wniosku T. Ł. złożonego również do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o "wycofanie sprawy z sądu", pismem procesowym z dnia [...] maja 2010 r., Kolegium wniosło o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 zd. 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy, sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych.
W konkretnej sprawie skarżący nie usunął w zakreślonym terminie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 9 egzemplarzy jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz nie uiścił wpisu od skargi w kwocie 200 złotych. T. Ł. nie wykazała, iż może być pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie.
Wezwania w obu przypadkach zawierały pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków.
Tymczasem jak wskazano wyżej dla skutecznego wniesienia skargi niezbędne jest uzupełnienie wszystkich jej braków. W niniejszej sprawie skarżący nie uzupełnił wskazanych braków skargi, co obligowało sąd do jej odrzucenia.
Mając na uwadze powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Odnosząc się natomiast do wniosku T. Ł. dotyczącego cofnięcia skargi wskazać należy, iż w/w nie wykazała, iż może ona działać w imieniu skarżącego w niniejszym postępowaniu. Wezwanie Sądu do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym zgodnie z art. 35 p.p.s.a. nie zostało wykonane. W konsekwencji złożony przez nią wniosek nie mógł być uwzględniony.
Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż w myśl postanowień przepisu art. 161 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania między innymi w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę (pkt 1). Wskazać jednakże należy, iż cofnięcie skargi nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego skargą dotkniętą brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (tak: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291.). Wskazana wyżej sytuacja niewątpliwie zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku formalnego skargi oraz nie uiścił żądanego wpisu.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.