Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II SA/BK 471/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Starosty S. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Powyższy wyrok został doręczony K. K. – jako uczestnikowi postępowania - w dniu 23 października 2007r. Nie wywiedziono od niego skargi kasacyjnej, wobec czego opisany wyrok stał się prawomocny w dniu 23 listopada 2007 r.
Pismem procesowym z dnia 13 lutego 2008 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku K. K. wniósł o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., uzasadniając, iż z przyczyn od niego niezależnych nie miał możliwości ustalenia, jaka jest kwalifikacja faktów ustalonych przez Sąd, a tym samym nie mógł sformułować swojego stanowiska, oraz ustalić i wskazać dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy w trybie i terminie określonym przepisami. W uzasadnieniu swojego pisma wyjaśnił, że w związku z tym, iż wyrok z dnia 2 października 2007r. został wydany w postępowaniu, w którym strona nie mogła przedstawić dowodów istotnych dla jego wyniku, a przesądza on negatywnie o statusie wnioskodawcy jako strony w odrębnych postępowaniach, uzasadniony jest wniosek o wznowienie niniejszego postępowania. Rozważania Sądu dotyczące statusu skarżącego jako strony postępowania administracyjnego stanowiły naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, wobec stwierdzenia braku właściwości organów orzekających w sprawie. Na tej podstawie wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 października 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego przewiduje expressis verbis art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a. Osobami legitymowanymi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania są strony lub uczestnicy postępowania w granicach określonych przez przepisy cytowanej wyżej ustawy, a dopuszczalność wznowienia postępowania nie jest uzależniona od wykazania, że strona nie mogła uzyskać zmiany orzeczenia przy wykorzystaniu zwykłego środka odwoławczego. Jednakże podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały enumeratywnie wyliczone w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.).
Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Bada mianowicie, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w ustawowym terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w razie braku jednego z tych wymagań zobligowany jest skargę odrzucić. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, co czyni koniecznym badanie w każdej sytuacji, czy twierdzenia skargi będą stanowiły rzeczywiście taką ustawową podstawę wznowienia (postanowienie SN z dnia 30 maja 1996r., OSNC 10/96/136).
Z treści wywiedzionej skargi o wznowienie postępowania sądowego wynika, że podstawą jej złożenia jest art. 273 §2 p.p.s.a., a mianowicie okoliczność, iż z przyczyn niezależnych od skarżącego nie miał on możliwości ustalenia, jaka jest kwalifikacja faktów ustalonych przez Sąd, a tym samym nie mógł sformułować swojego stanowiska, oraz ustalić i wskazać dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy w trybie i terminie określonym przepisami prawa.
W ocenie Sądu przytoczone przez K. K. okoliczności faktyczne nie mają charakteru ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego, przewidzianej w art. 273 §2 p.p.s.a. W świetle tego przepisu można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Dokonana zaś przez Sąd ocena prawna i interpretacja przepisów nie jest taką okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym. Nawet interpretacja zawarta w uchwale Sądu Najwyższego nie uzasadnia wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 403 § 2 k.p.c., którego odpowiednikiem jest art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a. Poglądy prawne Sądu Najwyższego nie są okolicznościami faktycznymi, ani środkami dowodowymi, o których mowa w powołanym przepisie (wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2006r., II OSK 689/05, Lex nr 209431).
W postępowaniu zainicjowanym skargą o wznowienie postępowania nie mogą być zatem rozpoznawane zarzuty, poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia, ograniczone jedynie do braku aprobaty wydanego w poprzedniej sprawie rozstrzygnięcia.
Uwzględniając powyższe poglądy należało przyjąć, iż dokonana przez skarżącego "poprawna analiza prawna" orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 października 2007 r., po terminie przewidzianym do wniesienia skargi kasacyjnej, nie jest okolicznością faktyczną lub środkiem dowodowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarga K. K., mimo wskazania ustawowej podstawy wznowienia – art. 273 §2 p.p.s.a., nie została zatem na niej faktycznie oparta. Brak jednocześnie ustawowej podstawy wznowienia skutkuje obowiązkiem odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z dnia 3.06.2004r., OW 87/04, niepubl).
W świetle powyższych okoliczności, Sąd na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.