Uzasadnienie
Powiat S., T."Z. S." w S. oraz T. O. P. w W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku sprzeciwy od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], uchylającej decyzję Wójta Gminy N. D. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] odmawiającą L. M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P. "L.." L. M. w B., wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektów przeznaczonych na działalność usługowo-produkcyjną, składającą się z:
- 1. Termicznego przetwarzania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne (w tym zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych oraz odpadów energetycznych) wraz z wytwarzaniem energii elektrycznej i cieplnej;
- 2. Przetwarzania osadów ściekowych i skratek pochodzących z komunalnych i przemysłowych oczyszczalni ścieków wraz z niezbędnym zapleczem technicznymi i magazynowym z możliwością wytwarzania produktu - nawozu rolniczego lub innych substancji polepszających glebę;
- 3. Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów - w tym stacji diagnostycznej pojazdów specjalistycznych, oraz pojazdów osobowych i ciężarowych, wraz z budową niezbędnej infrastruktury jak: budynek socjalno-biurowy, dwie wagi samochodowe, parking, ogrodzenie terenu, sieć sanitarna, deszczowa itp." i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu swojego sprzeciwu Powiat S. wskazał, że okoliczności braku wyczerpującego uzasadnienia decyzji organu I instancji, nie można uznać za takie naruszenie przepisów postępowania, które skutkuje decyzją kasacyjną organu odwoławczego. Ponadto podniósł, że Wójt Gminy N. D. w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji wskazał wyczerpująco na podejmowane w sprawie czynności oraz wymienił dowody, na podstawie których wydał decyzję. Fakt zaś braku wskazania w treści uzasadnienia, które z tych środków dowodowych przesądziły o wydanym rozstrzygnięciu nie może przemawiać za naruszeniem przepisów postępowania. Powiat S. wskazał także na art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który pozwala na przemodelowanie postępowania w przypadkach, gdy dane zjawisko może stanowić potencjalne zagrożenie dla środowiska naturalnego, zidentyfikowane w ramach naukowej i obiektywnej oceny.
Wówczas ciężar dowodowy zostaje przeniesiony na stronę postępowania. W niniejszej sprawie natomiast wnioskodawca nie udowodnił w sposób nie budzący wątpliwości, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko naturalne. Uzasadniając legitymację do występowania w przedmiotowej sprawie, Powiat S. wskazał, że posiada interes prawny, bowiem planowane przedsięwzięcie będzie miało wpływ na drogi powiatowe i ich stan, zaś zarządcą tych dróg jest zarząd powiatu.
Powiat S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").
Zgodnie z treścią art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Wedle zaś art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Tym samym w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca sprzeciw jeżeli, z innych przyczyn niż te wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a., jego wniesienie jest niedopuszczalne.
W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Zatem podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na jej prawo lub obowiązek, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego powiązanie z konkretną normą prawa materialnego – tj. taką, która może być jego podstawą i z której podmiot legitymujący się tym interesem, może wywodzić swoje racje. Musi zatem istnieć związek pomiędzy sferą indywidualnych praw/obowiązków skarżącego, a kwestionowanym aktem lub czynnością. Skarga/sprzeciw mogą bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot, nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi.
Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, rozumiany jako zainteresowanie określonego podmiotu rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, podczas gdy brak jest przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby dla tego podmiotu uprawnienia lub obowiązki. Nie posiada on zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. W związku z powyższym, przymiotu strony nie ma podmiot, który swój udział w postępowaniu wywodzi z potrzeby ochrony lub zaspokojenia wyłącznie interesu faktycznego.
W konsekwencji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jedynie jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tj. wyłącznie na podstawie skargi/sprzeciwu wniesionych przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają z kolei legitymację do złożenia skargi/sprzeciwu w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi/sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnego.
Powiat S. nie był stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie. Nie przysługuje mu także prawo zaskarżenia decyzji organu II instancji na zasadzie art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2017 r., poz. 1405 ze zm.). Brak jest także przepisu prawa, z którego można byłoby wywodzić jego interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej decyzji. Z pewnością nie jest nim powołany przez skarżącego art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.). Wskazywany przez skarżącego wpływ przedsięwzięcia objętego postępowaniem na drogi powiatowe, ma charakter hipotetyczny i potencjalny. Niewątpliwie może on świadczyć o posiadaniu przez Powiat S. interesu faktycznego, który w świetle art. 55 § p.p.s.a. nie jest wystarczający dla uznania skarżącego za stronę przedmiotowego postepowania.
Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.