Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W. (działający z upoważnienia Wójta Gminy W.) przyznał J. G. (dalej również jako "skarżący") prawo do specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności celem przygotowania posiłku w wysokości 80 zł.
Organ I instancji rozpatrywał sprawę z wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. po raz kolejny po decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2019 r. [...] uchylającej w całości poprzednie rozstrzygnięcie.
W ramach realizacji ww. decyzji kasacyjnej organ uwzględnił wywiad środowiskowy przeprowadzony [...] grudnia 2019 r., w trakcie którego ustalono, że J. G. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, Zamieszkuje drewniany dom o powierzchni 80 m2, gdzie zajmuje dwa pomieszczenia: pokój i kuchnię o łącznej powierzchni 40 m2. Dom z bala, pokryty dachówką, bez bieżącej wody, bez we, bez łazienki., ogrzewany piecem węglowym. Skarżący posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Ł.. Niepełnosprawność jest orzeczona do [...] sierpnia 2020 r. Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 7,05 ha fizycznych tj. 2,7475 ha przeliczeniowych. W październiku 2019 r. uzyskał dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 846,23 zł miesięcznie pomniejszony o składkę KRUS w wysokości 136,00 zł miesięcznie, co stanowi 710,23 zł oraz kredyt zaciągnięty na 3 miesiące we wrześniu 2019 r. w wysokości 2000 zł z ratą miesięczną do spłaty w wysokości 731,61 zł. Dochód wnioskodawcy w październiku 2019 r. wyniósł łącznie 1441,84 zł (710,23 + 731,61 zł) w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.), zgodnie z którym prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł, 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 528 zł, 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.
Organ wskazał dalej, że zgodnie z art. 41 ustawy o pomocy społecznej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nie przekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi;
- 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.
W związku z powyżej wskazaną sytuacją skarżącego organ przyznał specjalny zasiłek celowy stosownie z art. 41 pkt 1 ww. ustawy z racji przekroczonej kwoty kryterium dochodowego, która w przypadku skarżącego wynosi 701 zł.
Odnosząc się natomiast pozostałych oczekiwań skarżącego organ poinformował, że na naprawę uszkodzeń powstałych po gradobiciu w dniu [...] maja 2018 r. J. G. otrzymał już pomoc finansową w wysokości 1977,00 zł, przyznaną decyzją [...] z dnia [...] maja 2018 r. Skarżący otrzymał również pomoc finansową na wykup leków, na dojazdy do lekarzy specjalistów w Ł. i lekarza rodzinnego w wysokości 150 zł, przyznaną decyzją [...] z dnia [...] sierpnia 2019. Natomiast na zakup węgla skarżący otrzymał pomoc w wysokości 400 zł, na podstawie decyzji [...] z dnia [...] grudnia 2019 r.
Zdaniem organu, pomimo że skarżący oczekuje poza wyżej wspomnianymi potrzebami zasiłku celowego na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu, na wymianę dwóch okien, na zakup ubrania i butów na zimę, na wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej, na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego - najbardziej pilną pomocą na chwilę obecną jest zapewnienie środków na zakup żywności w celu przygotowania posiłku.
Odnosząc się natomiast do możliwości skorzystania zasiłku celowego na ciepłe posiłki lub dostarczenie takich posiłków do domu z Programu "Posiłek w szkole i w domu" organ poinformował, że kryterium dochodowe do w/w pomocy wynosi w przypadku skarżącego 1051,50 (701 zł x 150%). Dochód skarżącego przekracza powyższą kwotę i nie ma możliwości przyznania tej formy pomocy.
Końcowo organ wskazał, że na wypłatę zasiłków celowych i specjalnych zasiłków celowych OPS w W. posiada środki w Planie na 2019 r. w wysokości 25.000,00 zł. Na dzień 19 grudnia 2019 r. zostało wydanych decyzji na zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe na łączną kwotę 21.633,00 zł. Do dnia wydania decyzji zostało wydanych 48 decyzji przyznających świadczenia tj. 27 decyzji osobom samotnie gospodarującym, 7 decyzji matkom samotnie wychowującym i 14 decyzji w rodzinie.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. G. zarzucił, że nie uwzględniono jego pozostałych potrzeb, na które celowo odmawia mu się pomocy od marca 2016 r. Dodał, że źle wyliczony został jego dochód, gdyż wliczono do niego kwotę kredytu zaciągniętego na zakup chleba, leków, opłacenie prądu, gazu, telefonu, wywozu śmieci, na dojazdy do lekarzy specjalistów i do lekarza rodzinnego, opłacenie kombajnu
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji uznając, że jest prawidłowe.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Kolegium wskazało, że skarżący uzyskał specjalny zasiłek celowy na zakup żywności. Również w 2019 r. otrzymał pomoc finansową (na węgiel 1 decyzja - 400 zł, druga też na 400 zł jest w postępowaniu międzyinstancyjnym, na leki - 1 decyzja 150 zł oraz żywność - 1 decyzja 80 zł). W 2018 r. otrzymał pomoc finansową na kwotę 1977 zł na przeciwdziałanie i usunięcie skutków zdarzenia losowego. Skarżący nie jest zatem dyskryminowany i pozbawiony pomocy społecznej.
Organ odwoławczy przypomniał, że celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej).
W ocenie Kolegium, pomoc społeczna to pomoc doraźna, a nie stała. To na skarżącym w pierwszej kolejności spoczywa ciężar zadbania o swoje potrzeby. Zamiast poświęcać czas na pisanie kolejnych obszernych pism do organów, w to miejsce skarżący powinien poczynić jakieś własne działania by poprawić swoją sytuację życiową. Zgodnie z ustawą o pomocy społecznej i orzecznictwem sądów administracyjnych rezygnacja z podejmowanych prób wykorzystania własnych możliwości wyjścia z trudnej sytuacji życiowej stanowi samodzielną podstawę prawną odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Strona korzystająca z pomocy społecznej nie może oczekiwać zaspokojenia każdej zgłoszonej potrzeby w satysfakcjonującym ją zakresie, albowiem pomoc społeczna jest jedynie wsparciem i nie może być pojmowana jako stałe źródło dochodu.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, J. G. wniósł o zmianę decyzji SKO w Ł.. Zarzucił nierzetelność, kłamliwość, zakłamanie pracowników, manipulację, naruszenie przepisów prawa i konstytucji, itp. Obszerna skarga jest pełna inwektyw pod adresem organów administracji i ich pracowników, w przeważającej części nie dotyczy zasiłku celowego, ale oceny innych spraw i zdarzeń. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji skarżący podnosi natomiast, że źle został wyliczony dochód. Zarzuca ponadto, że w kwestionariuszu wywiadu brak jest danych i wydatków, które podawał. Brakuje wydatków i innych danych, co ma zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Skarżący twierdzi, że podczas wywiadu środowiskowego w dniu [...] grudnia 2019 r. przedstawił faktury zakupu pasz i witamin dla zwierząt, paliwa do ciągnika oraz części do naprawy maszyn. Skarżący twierdzi ponadto, że jest dyskryminowany, a pracownicy organu celowo odmawiają od marca 2016 r. jakiejkolwiek pomocy społecznej, w tym wnioskowanego obecnie świadczenia w postaci gorących posiłków z programu rządowego. Skarżący wskazuje też na "bzdurny" jego zdaniem przepis o zryczałtowanym dochodzie, który jest wyliczany przez GUS na podstawie średniej z gospodarstw 100, 200, 300 ha i większych, dobrze zmechanizowanych i usprzętowionych, co nie odzwierciedla dochodu uzyskiwanego z małego, słabo mechanizowanego gospodarstwa skarżącego.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
W kontrolowanym przypadku organ rozpatrywał wniosek "o pilną pomoc społeczną" złożony [...] marca 2019 r., w którym skarżący, wskazując na poprzednio złożone liczne wnioski, ubiegał się głównie o przyznanie świadczeń pieniężnych na wskazane przez siebie cele, czy też dostarczanie posiłków zgodnie z programem rządowym.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Użycie terminu "może" oznacza uznaniowość (nie obowiązek) w zakresie przyznania zasiłku i konieczność ważenia interesu strony i interesu publicznego. To ważenie i ocena interesów następuje, gdy spełnione są pozostałe kryteria uzyskania świadczeń z pomocy społecznej, do których należą m.in. kryterium dochodowe, a także te wymienione w art. 7 ustawy.
Przesłanką wykluczającą przyznanie skarżącemu zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy było przekroczenie kryterium dochodowego, które w przypadku skarżącego jako osoby samotnie gospodarującej, wynosi 701 zł (vide art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy). Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na źródło i tytuł ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o należności ściśle określone i wymienione w punktach 1 – 3 tego przepisu, tj. miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 8 ust. 3 ustawy).
W kontrolowanym postępowaniu organ ustalił co prawda dochód skarżącego z miesiąca października 2019 r., ale uczynił to na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w grudniu 2019 r., po wcześniejszym uchyleniu pierwotnie wydanej decyzji pierwszoinstancyjnej i zaleceniu precyzyjnego ustalenia zakresu wniosku złożonego w marcu 2019 r. Powyższa okoliczność nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem Sąd z urzędu dysonuje wiedzą o poważnych trudnościach w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego do każdego zgłoszonego przez stronę wniosku o pomoc społeczną. Skarżący składa wiele wniosków, w niedługich odstępach czasowych, następnie zaś nie godzi się na przeprowadzenie wywiadu przez urzędników OPS w asyście Policji. W rozpatrywanej sprawie dane uzyskane podczas wywiadu środowiskowego pozwoliły na ustalenie dochodu skarżącego jak najbardziej aktualnego na dzień orzekania przez organy.
Wracając do głównego wątku rozważań stwierdzić należy, że organ prawidłowo ustalił dochód skarżącego jako przekraczający ww. kryterium dochodowe. Wbrew twierdzeniom skarżącego, dochodem w rozumieniu tego przepisu jest również kwota kredytu uzyskanego przez skarżącego we wrześniu 2019 r. (kapitał 2000 zł z miesięczną ratą 731,61 zł – zaciągnięty na trzy miesiące).
Trzeba wyjaśnić skarżącemu, że w żadnym przepisie ustawy nie postanowiono, że dochód podlega pomniejszeniu o kwotę kredytu. Kredyt jest dochodem mogącym stanowić źródło utrzymania, dlatego też z punktu widzenia ustawy o pomocy społecznej, stanowi dochód i musi być uwzględniony przy ustalaniu sytuacji dochodowej rodziny, czy też osoby samotnie gospodarującej. Zasadnie zatem organy obu instancji wyliczając dochód skarżącego, zgodnie z treścią art. 8 ust. 11 ustawy, dodały do jego dochodu miesięczną część raty kredytu do spłaty.
Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi kwestionujących sposób wyliczania dochodu z gospodarstwa rolnego należy przypomnieć, że zawarta w art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej regulacja dotycząca sposobu obliczania dochodu gospodarstwa rolnego ma charakter bezwzględnie wiążący zarówno dla organów administracji jaki dla sądów. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości ustalenia dochodu z gospodarstwa rolnego w innej wysokości niż określona w art. 8 ust. 9, nawet jeśli faktyczny dochód z tego tytułu nie jest uzyskiwany. Dla ustalenia dochodu na potrzeby postępowania w sprawach świadczeń z pomocy społecznej nie ma znaczenia, jakie rzeczywiste dochody osiągane są z gospodarstwa rolnego ani czy grunt jest w ogóle uprawiany. Decydujący jest tytuł własności lub posiadania gruntu oraz jego zaklasyfikowanie. Wykładnia art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej była wielokrotnie dokonywana w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym wyrokach WSA w Białymstoku, w którym to orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż przepis ten zakładający swego rodzaju fikcję prawną nakazuje obligatoryjne przyjęcie ryczałtowego dochodu z gospodarstwa rolnego w wysokości w nim wskazanej.
W orzecznictwie wskazuje się również na możliwość sprzedaży lub dzierżawienia osobie trzeciej gospodarstwa, którego strona nie uprawia, bądź które z jakichkolwiek przyczyn nie przynosi dochodów (zob. np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1154/11, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Bk 250/17 i z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. II SA/Bk 34/18, czy też wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. IV SA/Wr 534/18, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dodatkowo należy zauważyć, że przepis art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej był też przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r., sygn. K 18/05, orzekł o jego zgodności z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP).
Wpływu na wyliczony dochód skarżącego nie miały wydatki, o których mowa w skardze, a które miały nie zostać uwzględnione w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego mimo, że skarżący przedstawił faktury zakupu pasz i witamin dla zwierząt, paliwa do ciągnika oraz części do naprawy maszyn. Kwoty wydatków nie stanowią wielkości wpływających na obliczenie dochodu na podstawie art. 8 ustawy.
W konsekwencji, ustalony dochód skarżącego jako przekraczający kryterium ustawowe był przesłanką wykluczającą go z możliwości przyznania zasiłku celowego na zasadach ogólnych. Niemiej jednak organ przeanalizował możliwość objęcia skarżącego pomocą szczególną na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej i zasadnie w ocenie Sądu przyznał specjalny zasiłek celowy na zakup żywności celem przygotowania posiłku. W myśl art. 41 pkt 1 ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Nie ulega wątpliwości, że zasiłek taki może być przyznany w szczególnie uzasadnionych przypadkach w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny.
Sformułowanie "może być przyznany" oznacza, że decyzja ma charakter uznaniowy, a brak zdefiniowania "szczególnie uzasadnionych przypadków" wskazuje na uprawnienie organu do oceny w okolicznościach danego przypadku przyczyn wystąpienia z wnioskiem o pomoc w kategoriach szczególnej istotności dla wnioskodawcy. Uznaniowy charakter takiej decyzji obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalić w odniesieniu do konkretnej osoby, jak i w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłaszanych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. W przedmiotowej sprawie skarżący otrzymał pomoc, jednakże nie na wszystkie wskazane przez niego cele. Uzasadniając swoje stanowisko organy trafnie podkreśliły, że celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka.
Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej). Sąd pragnie też zauważyć, że świadczenia z pomocy społecznej mają jedynie charakter pomocniczy, tzn. są przyznawane w zakresie, w jakim osoby ubiegające się o ich przyznanie same we własnym zakresie nie są w stanie ich zapewnić. A zatem wsparcie przyznawane na gruncie ustawy o pomocy społecznej, bez względu na jego rodzaj, ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności.
Omawiana pomoc nie może zatem zabezpieczać wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również być przyznana w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Przepis art. 41 ustawy, nie może w żadnym razie prowadzić do powstania sytuacji, w której wnioskodawca uczyni z pomocy społecznej swoje stałe źródło utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 ustawy, zasadą pomocniczości (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r. sygn. I OSK 43/17, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. II SA/Bk 209/19, dostępne w CBOSA).
W związku z rozpatrywanym przez organ wnioskiem z 26 marca 2019 r. skarżący podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 10 grudnia 2019 r. wskazał, że oczekuje pomocy pieniężnej na pokrycie kosztów dojazdu na rehabilitację, na dojazdy do lekarza rodzinnego i do lekarzy specjalistów, na wykup leków, na ciepłe posiłki lub dostarczanie tych posiłków do domu zgodnie z programem rządowym, na wymianę dwóch spróchniałych okien, na wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej powodującej zwarcia, na naprawę uszkodzonego przez grad dachu szopy na drzewo, na zakup węgla na zimę.
Z akt sprawy wynika, że poza formą pomocy przyznaną kontrolowaną aktualnie decyzją, w 2018 r. i 2019 r. skarżącemu przyznawano już pomoc finansową w postaci zasiłku celowego na przeciwdziałanie i usunięcie skutków zdarzenia losowego (1977,00 zł), specjalnego zasiłku celowego na zakup węgla (dwukrotnie po 400 zł), specjalnego zasiłku celowego na wykup leków, na dojazdy do lekarzy specjalistów i do gabinetu rehabilitacyjnego (150 zł). Nie znajdują zatem podstaw twierdzenia skarżącego, że jest dyskryminowany i nie uzyskuje jakiejkolwiek pomocy społecznej.
Organy nie naruszyły uznania administracyjnego przekonująco wskazując, że najbardziej pilną pomocą na chwilę obecną jest zapewnienie skarżącemu środków na zakup żywności w celu przygotowania posiłku. Z uwagi na uzyskanie specjalnych zasiłków celowych i zasiłku celowego na ww. cele brak jest aktualnie podstaw do przyznania na te cele kolejnej pomocy finansowej. Przepis art. 41 pkt 1 został prawidłowo zastosowany. Uznaniowy charakter decyzji nie oznacza, że organ ma obowiązek uwzględnienia wszelkich zgłoszonych żądań. Organ I instancji wyjaśnił przy tym prawidłowo, że świadczenie w postaci gorących posiłków z programu rządowego, którego domaga się skarżący nie może być przyznane z uwagi na fakt, że w przypadku Programu "Posiłek w szkole i w domu" kryterium dochodowe do pomocy wynosi w przypadku skarżącego 1051,50 (701 zł x 150%). Ustalony dochód skarżącego przekracza powyższą kwotę. Uznając możliwość przyznania skarżącemu pomocy w formie i wysokości wynikającej z decyzji organ uwzględnił przy tym wysokości środków finansowych przeznaczonych w 2019 r. na świadczenia z zakresu pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych i specjalnych zasiłków celowych oraz wysokość dotychczasowej pomocy przyznanej w tym roku klientom OPS.
Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowo i wszechstronnie ustalonych okolicznościach sprawy. W sprawie tej nie sposób uznać, że decyzje organów naruszały prawo, co czyni skargę niezasadną. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).