Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2003 r., sygn. akt SA/Bk 753/03, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę M. G., T. G., S. G. i J. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2003r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.
W dniu 29 lutego 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęła skarga M. G. o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako podstawę wznowienia pełnomocnik skarżącego wskazał przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., uzasadniając, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2007r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1345/07, zajął odwrotne rozstrzygnięcie prawne w kwestii odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, aniżeli Sąd w zaskarżonym wyroku. W ocenie skarżącego przywołane orzeczenie stanowi taką okoliczność faktyczną i środek dowodowy, z których strona nie miała możliwości skorzystać w poprzednim postępowaniu, a która mogłaby mieć wpływ na wynik sprawy. Na tej podstawie wniósł o uchylenie w całości wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 27 listopada 2003 r. i ponowne rozpoznanie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej sprawy wynika z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.), zgodnie z którym w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) dalej cytowanej jako: p.p.s.a.
Możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego przewiduje expressis verbis art. 270 powołanej wyżej ustawy. Osobami legitymowanymi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania są strony lub uczestnicy postępowania w granicach określonych przez przepisy cyt. wyżej ustawy, a dopuszczalność wznowienia postępowania nie jest uzależniona od wykazania, że strona nie mogła uzyskać zmiany orzeczenia przy wykorzystaniu zwykłego środka odwoławczego. Jednakże podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone taksatywnie w przepisach art. 271 - 273 ustawy p.p.s.a.
Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Oznacza to, że pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym, a więc, czy skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia i czy została złożona w ustawowym terminie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest bowiem pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, co czyni koniecznym badanie w każdej sytuacji, czy twierdzenia skargi będą stanowiły rzeczywiście taką ustawową podstawę wznowienia (postanowienie SN z dnia 30 maja 1996r., OSNC 10/96/136)
Z treści skargi o wznowienie postępowania sądowego wynika, że podstawą jej złożenia jest art. 273 §2 p.p.s.a., tj. wykrycie takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a które mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Okolicznością taką – w ocenie skarżącego – jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1345/07, zawierający odmienne rozstrzygnięcie od tego, jakie zajął Sąd w zaskarżonym wyroku.
W myśl art. 273 §2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przepisu tego wynika, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były jej znane. Okoliczności faktyczne i środki dowodowe powstały po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowią prawnej podstawy wznowienia, o jakiej mowa w art. 273 §2 p.p.s.a. (uchwała 7 sędziów SN z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969/12/208; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1998 r., I SA1477/98 niepubl.).
Jednocześnie podkreślić należy, iż interpretacja przepisów nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Nawet interpretacja zawarta w uchwale Sądu Najwyższego nie uzasadnia wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 403 § 2 k.p.c., którego odpowiednikiem jest art. 273 § 2 powołanej ustawy. Stanowisko takie wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 17 listopada 1998 r. (sygn. akt II UKN 402/98, OSNP 1999/24/805), z którego wynika, że wskazanie przez stronę, iż przepisy przyjęte za podstawę prawomocnego wyroku zostały następnie inaczej zinterpretowane w uchwale Sądu Najwyższego nie uzasadnia wznowienia postępowania według art. 403 § 2 k.p.c. Poglądy prawne Sądu Najwyższego nie są okolicznościami faktycznymi, ani środkami dowodowymi, o których mowa w art. 403 § 2 k.p.c. (wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2006r., II OSK 689/05, Lex nr 209431).
Uwzględniając powyższe poglądy, które tutejszy Sąd w pełnej rozciągłości podziela, wskazać należy, iż powołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został wydany w dniu 22 listopada 2007 r., a zatem już po uprawomocnieniu się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 27 listopada 2003 r., którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania i nie może tym samym stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Ponadto powtórzyć należy, że w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania nie są rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia, ograniczone jedynie do braku aprobaty wydanego w poprzedniej sprawie rozstrzygnięcia. Skarga o wznowienie postępowania nie jest bowiem dopuszczalna na podstawie zarzutu sprzeczności orzecznictwa z innymi wyrokami wydanymi w podobnych sprawach
Brak jednocześnie ustawowej podstawy wznowienia skutkuje obowiązkiem odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z dnia 3.06.2004r., OW 87/04, niepubl).
W świetle powyższych okoliczności, Sąd na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.