Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu zażalenia T. Ch. na bezczynność organu I instancji – Starosty M. w sprawie wydania prawa jazdy, na podstawie art. 37 w zw. z art. 17 pkt 1 w zw. z art. 64 §2 i art. 261 kpa, uznało zażalenie za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. pouczyło T. Ch., że przysługuje mu prawo wniesienia skargi na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. T. Ch. w wyznaczonym terminie złożył skargę do sądu administracyjnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 3 §2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest zatem to, czy służy na nie zażalenie chyba, że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z treścią art. 141 §1 kpa zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego wydanych na podstawie przepisów kpa jest zamknięty.
W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie wydano w trybie art. 37 kpa w wyniku wniesienia przez skarżącego zażalenia na bezczynność organu I instancji w sprawie wydania prawa jazdy. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu – który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracji właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 §1 kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące kwestii incydentalnych – jak w tym przypadku bezczynności organu – wynikających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia.
W konsekwencji stwierdzić należy, wbrew stanowisku wyrażonemu przez organ wyższego stopnia w pouczeniu postanowienia, że tego rodzaju postanowienie nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Końcowo podnieść należy, że nie oznacza to jednak, że stanowisko organu wyższej instancji nie może być w żaden sposób kwestionowane. Niezależnie bowiem od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez ten organ strona może wnieść skargę na bezczynność organu, który winien sprawę rozstrzygnąć, po spełnieniu warunku formalnego określonego w art. 37 §1 kpa i w postępowaniu tym może ewentualnie podważać stanowisko organu zajęte w trybie art. 37 §1 kpa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 3 §2 pkt 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).