Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję K. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. o nałożeniu na I. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "T." z siedzibą w D., gmina B., na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200, dalej: "u.t.d.") kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł, w związku z naruszeniem stwierdzonym w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] (przeprowadzonej w C., województwo k.), polegającym na niezarejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazać w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, zaklasyfikowanym jako naruszenie o którym mowa w punkcie 6.2.1. Załącznika nr 3 do u.t.d.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł do tut. Sądu I. F. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "T." z siedzibą w D., wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał przy tym, że prowadzi ww. działalność od 2007 r. oraz, że przy osiąganych dochodach (wynikających z zaświadczenia, którego skarżący nie dołączył) wykonanie zaskarżonej decyzji naruszy jego płynność finansową, a nawet może doprowadzić do upadku przedsiębiorstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając zatem o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zawartym w nim zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, których wykazanie wystąpienia - ze względu na zasadę skargowości - jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione i konieczne.
Jednocześnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 93 ust. 2 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 9 sierpnia 2018 r. tj. w dniu ujawnienia przedmiotowego naruszenia – vide art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lica 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw Dz.U. 2018, poz. 1481, wedle którego do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w Załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - tj. przed 3 września 2018 r. - sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe), decyzja ostateczna, o której mowa w art. 93 ust. 1 u.t.d., staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi (1), cofnięcia skargi (2) lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (3).
Powyższe oznacza, że jeżeli decyzja nakładająca karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., zostanie zaskarżona do sądu administracyjnego z zachowaniem terminu ustawowego, to do chwili odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi, decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności. Taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej, w której wywiedziona przez skarżącego skarga nie została ani cofnięta, ani odrzucona przez tut. Sąd, ani też nie zapadł w niej prawomocny wyrok oddalający skargę. Zaskarżona decyzja nie posiada zatem przymiotu wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., II GZ 898/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej zwanej: "CBOSA").
Wskazać przy tym należy, że art. 93 ust. 2 u.t.d. stanowi lex specialis wobec wyżej cytowanej regulacji z art. 61 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że sąd administracyjny nie może na tej podstawie wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną, o której mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d. Nie podlega ona wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem jej wykonalność jest wstrzymana z mocy prawa na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d. (tak tut. Sąd w postanowieniu z dnia 7 lutego 2017 r. II SA/Bk 49/17, CBOSA). Jak wskazał przy tym NSA w ww. postanowieniu z 20 stycznia 2015 r. (II GZ 989/14): powyższe rozwiązanie rodzi taki skutek, że po pierwsze, organ nie może przystąpić do egzekucji kary pieniężnej nałożonej decyzją aż do czasu prawomocnego oddalenia skargi na tę decyzję (cofnięcia skargi lub jej odrzucenia), a po drugie, w przypadku złożenia przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, sąd administracyjny winien rozstrzygnąć wniosek odmownie, bowiem decyzja nie podlega wykonaniu ex lege do czasu określonego ww. przepisem.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.