Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. Ś. (dalej zwanego: "skarżącym") jest decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także jako: "Prezes NFZ") z dnia 20 lutego 2023 r. nr 3/10/2023/KL, wydana na podstawie art. 50 ust. 16 pkt 2 oraz ust. 18 i 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2561 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako: "u.o.ś.") w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów udzielonych mu świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju hospitalizacja: w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Otwocku, Ortopedia i Traumatologia Narządu Ruchu, w łącznej wysokości 1476 zł, udzielonych na jego rzecz w dniach: 11 – 17 września 2019 r.
Z przedstawionych wraz ze skargą akt sprawy wynika, że skarżący ubiegając się o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej we wskazanym okresie złożył w dniu 11 września 2019r. oświadczenie o przysługującym mu jako świadczeniobiorcy prawie do świadczeń. Wobec złożenia w/w oświadczenia Narodowy Fundusz Zdrowia sfinansował świadczenia opieki zdrowotnej udzielone skarżącemu w w/w okresie w łącznej kwocie 1 476,00 zł. W toku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że skarżący w tych dniach nie posiadał jednak prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Na podstawie danych zawartych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych (CWU) prowadzonym przez NFZ stwierdzono, że skarżący był uprawniony do renty rodzinnej od 9 lutego 2001r. do 30 czerwca 2019 r. i z tego tytułu podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu.
Następnie, w okresie od 15 grudnia 2019 r. do 13 marca 2020 r. posiadał prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji wójta gminy. Natomiast od 1 lipca 2019 r. nie był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym z żadnego tytułu i tym samym posiadał status osoby nieuprawnionej do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
W tych okolicznościach organ pismem z dnia 1 grudnia 2022r. zawiadomił skarżącego o prowadzonym postępowaniu oraz o przysługującym mu prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także o prawie do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W piśmie tym przekazano ponadto informację o możliwości dokonania, na podstawie art. 50 ust. 18a ustawy, obowiązującego od dnia 12 stycznia 2017 r., wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego – w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30 dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu.
Po dokonaniu w CWU weryfikacji danych ubezpieczeniowych w celu sprawdzenia, czy w reakcji na pismo dokonane zostało tzw. wsteczne zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego, organ ustalił, że dane zawarte w CWU nie potwierdziły dokonania powyższych czynności przez skarżącego. Zdaniem organu skarżący nie tylko nie skorzystał z możliwości "wstecznego" zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego, ale też nie przedstawił dokumentu potwierdzającego jego prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w dniach: 11-17 września 2019r. Co prawda w dniu 6 stycznia 2023 r. skarżący przesłał do organu informację, iż w dniach: 11-17 września 2019 r. nie przebywał w Szpitalu Klinicznym w Otwocku, tym niemniej, jak podkreślił organ, zaprzecza temu treść złożonego oświadczenia o przysługującym świadczeniobiorcy prawie do świadczeń z dnia 11 września 2019r., którego kopia została przesłana ze Szpitala Klinicznego w Otwocku.
Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego, organ stwierdził, że skoro skarżący w celu skorzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej złożył pisemne oświadczenie o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej zgodnie z art. 50 ust. 6 ustawy, pomimo że w dniach, w których udzielono mu świadczeń, tego prawa nie posiadał, to zasadne było wydanie w tym zakresie decyzji zobowiązującej go do uiszczenia kosztów ww. świadczeń na podstawie art. 50 ust. 18 u.o.ś.
Skargę na decyzję Prezesa NFZ z 20 lutego 2023r. do tut. sądu wniósł M. Ś., zarzucając jej naruszenie:
- 1) art 50 ust. 16 pkt 2 oraz ust. 18 i 19 u.o.ś. poprzez błędne i nieuzasadnione uznanie, że skarżący przebywał w dniach 11- 17.09.2019 r. w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym, Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Otwocku na oddziale ortopedii i traumatologii narządu ruchu – hospitalizacja, podczas gdy w tym czasie przebywał w Łomży, nie leczył się na oddziale ortopedii i traumatologii w Otwocku o czym świadczy zawarcie w dniu 12 września 2019 r. umowy w szkole policealnej w Łomży, a także otrzymanie skierowania dla kandydata do szkół ponadpodstawowych także z tą datą;
- 2) art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej i przyjęcie, pomimo składanych przez skarżącego wyjaśnień, że to nie on w tym czasie korzystał z hospitalizacji w Otwocku ponieważ w tym czasie był zdrowy i składał papiery do szkoły policealnej w Łomży dlatego też nie mógł być w dwóch miejscach jednocześnie. Ponadto organ w pismach wskazuje adres ul. [...], a korespondencja jest wysyłana na adres: [...], gdzie mieszka babcia skarżącego;
- 3) zasady oficjalności postępowania dowodowego i bezpośredniości postępowania dowodowego, albowiem do dnia złożenia skargi nie przesłano na jego prośbę kopii oświadczenia jakie zostało przez kogoś złożone aby porównać podpisy kto podał się za skarżącego;
- 4) art. 80 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów poprzez dokonanie błędnych ustaleń co do przebywania odwołującego się we wskazanym okresie w placówce zdrowia.
Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przyznanie zwrotu kosztów postępowania od organu, dopuszczenie dowodów załączonych do skargi wskazujących na niemożność przebywania skarżącego w dniach 11-17 września 2019 r. w Otwocku ponieważ w tych dniach przebywał w Łomży oraz dołączenie przez Prezesa NFZ pełnej dokumentacji medycznej i administracyjnej dotyczącej przebywania skarżącego w szpitalu w Otwocku. W krótkim uzasadnieniu do tak sformułowanych zarzutów skargi pełnomocnik zakwestionowała ażeby skarżący przebywał w dniach 11-17 września 2019r. przebywał w szpitalu w Otwocku, wskazując, że doszło do pomyłki.
W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W replice odpowiedzi na skargę pełnomocnik skarżącego podniosła zarzut przedawnienia roszczenia i wskazała, że zaistniał błąd do osoby zobowiązanego. Podkreśliła, że przy nazwisku skarżącego złożonym na oświadczeniu brak jest numer PESEL i adresu zamieszkania, zatem nie wiadomo, czy to rzeczywiście skarżący korzystał z tych świadczeń.
W piśmie procesowym z dnia 19 maja 2023r. pełnomocnik organu podkreślił, że organ nie dysponował dokumentami załączonymi do skargi zatem nie mogły one zostać wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji.
Pismem z dnia 26 czerwca 2023r., przesłanym do sądu w dniu 29 czerwca 2023r. za pośrednictwem skrzynki e-mail, pełnomocnik skarżącego poparła w całości złożoną skargę, zaprzeczyła jednocześnie prawdziwości podpisu złożonego przez skarżącego na oświadczeniu z 11 września 2019r. Na dowód powyższego przedłożyła kopie dokumentów z prawdziwym podpisem skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie, z uwagi na zakres złożonych wniosków i podniesionych w skardze zarzutów, wyjaśnić należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Należy ponadto podkreślić, że sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Nie jest zatem uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżonym rozstrzygnięciem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zawartych w skardze oraz pismach skarżącego z 6 maja 2023r. oraz 26 czerwca 2023r. wniosków dowodowych, sąd wyjaśnia, że może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W niniejszej sprawie należy jednak mieć na uwadze, że pełnomocnik skarżącego przedstawił stosowne dokumenty dopiero na etapie postępowania sądowego, pomimo jednoznacznych wezwań organu kierowanych na etapie postępowania administracyjnego. Tymczasem celem postępowania dowodowego, o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej (tak m.in. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2665/15, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tym miejscu warto należy jeszcze raz przypomnieć, że podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem. A zatem sąd nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej już zaskarżoną decyzją.
W konsekwencji przeprowadzenie wskazanych przez skarżącego dowodów, aczkolwiek hipotetycznie mogłoby mieć znaczenie dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, tym niemniej nie mogły być one przedmiotem oceny sądu.
Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2561, dalej: "u.o.ś."). Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy świadczeniobiorcy mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie. Zgodnie natomiast z art. 50 ust. 18 tej ustawy koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności.
Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 16 ustawy, w przypadku gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku: 1) posługiwania się kartą ubezpieczenia zdrowotnego albo innym dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która utraciła to prawo w okresie ważności karty albo innego dokumentu, albo 1a) potwierdzenia prawa do świadczeń w sposób określony w ust. 3 osób, o których mowa w art. 52 ust. 1, albo 2) złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2a albo 6 – osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1. Na podstawie art. 50 ust. 18 ustawy o świadczeniach Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności.
Zdaniem sądu, organ w niniejszej sprawie zasadnie stwierdził, że spełnione zostały przesłanki z art. 50 ust. 16 ustawy do nałożenia na skarżącego obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych mu w dniach 11-17 września 2019r. Wyszczególnione w tabeli świadczenia zostały udzielone skarżącemu w wyniku złożenia oświadczenia o przysługującym mu prawie do świadczeń z publicznej opieki zdrowotnej (k.16 akt administracyjnych). Organ wykazał, że w tym czasie skarżący nie posiadał obowiązkowego tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego oraz nie został zgłoszony do ubezpieczenia jako członek rodziny, a świadczenia opieki zdrowotnej w łącznej kwocie 1.476,00 zł zostały udzielone mu na podstawie złożonego w dniu 11 września 2019r. - oświadczenia. Oświadczenie to, wbrew zarzutom formułowanym przez pełnomocnika skarżącego, zawiera zarówno numer PESEL skarżącego, adres jego zamieszkania, jak i numer dowodu osobistego.
Co prawda w piśmie z dnia 26 czerwca 2023r. pełnomocnik skarżącego zasygnalizowała, że w 2019 roku skarżący zgubił dowód osobisty i zgłosił jego utratę, tym niemniej w załączonej do skargi umowie o świadczenie usług oświatowych z 12 września 2019r., widnieje taki sam numer dowodu, jaki został wskazany w oświadczeniu z 11 września 2019r. Z prostego zestawienia powyższych dat wynika zatem, że jeżeli skarżący rzeczywiście utracił dowód osobisty, to musiało to nastąpić po 12 września 2019r., a zatem okoliczność ta nie miała znaczenia dla prawdziwości sporządzonego oświadczenia.
Odnosząc się zaś do zawartego w skardze zarzutu sfałszowania podpisu skarżącego na przedmiotowym oświadczeniu, należy podkreślić że Prezes NFZ, a tym bardziej sąd administracyjnych nie jest organem uprawnionym do weryfikacji rzetelności, czy też prawdziwości podpisów znajdujących się w dokumentacji medycznej, gdyż w tym zakresie właściwe są organy ścigania. W przypadku zaś prawomocnego potwierdzenia podrobienia podpisu skarżącego na rzeczonym oświadczeniu okoliczność ta będzie mogła stanowić przesłankę do ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.
Przechodząc z kolei do zarzutu dokonania nieprawidłowej oceny stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że skarżący w dniach 11-17 września 2019r. był hospitalizowany w Otwocku w sytuacji, gdy z umowy o świadczenie usług oświatowych wynika, że w tym czasie skarżący był w Łomży i podpisywał przedmiotową umowę, należy ponownie zaznaczyć, że ww. dokumenty dołączone do skargi nie zostały przedstawione organowi w trakcie postępowania administracyjnego. Nie mogły być zatem uwzględnione przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, skoro ich dysponentem był wyłącznie Skarżący, który, jak trafnie podkreślił organ, zaniechał przedstawienia tych dowodów na etapie postępowania administracyjnego.
Niezależnie od tego wskazać należy za Prezesem NFZ, że na przedłożonych dokumentach znajdują się wyłącznie podpisy osoby reprezentującej Szkołę Policealną Centrum Nauki i Biznesu "Ż.", brak jest natomiast podpisu skarżącego. Trudno zatem uznać, ażeby ww. dokument potwierdzał, iż w tym czasie skarżący przebywał w Łomży. Rację ma również organ twierdząc, że sama okoliczność, iż skarżący posiadał status słuchacza/ucznia Szkoły Policealnej Centrum Nauki i Biznesu "Ż." nie potwierdza jeszcze, że w dniach 11-17 września 2019 r. przebywał on w Łomży. Z harmonogramu zajęć dołączonego do skargi wynika, iż zjazd semestru pierwszego w miesiącu wrześniu 2019 r. miał miejsce w dniach 28-29 września 2019 r., a zatem już po czasie udzielania świadczeń.
Podsumowując, podzielić należy rozstrzygnięcie Prezesa NFZ, że w przedstawionym stanie faktycznym, spełnione zostały przesłanki z art. 50 ust. 16 ustawy o świadczeniach do nałożenia na skarżącego obowiązku zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych mu w dniach 11 – 17 września 2019 r. Przedmiotowe świadczenia, jak wykazano już wyżej, zostały udzielone mu po złożeniu oświadczenia o przysługującym mu prawie do świadczeń z publicznej opieki zdrowotnej. Wskazać należy, że potwierdzenie uprawnień do korzystania ze świadczeń w ramach ubezpieczenia zdrowotnego odbywa się w drodze weryfikacji ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie danych zgromadzonych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych prowadzonym przez NFZ. Powyższy wykaz zawiera dane otrzymane przez Fundusz z ZUS. Z danych uzyskanych z CWZ wynika zaś, że przed udzielonymi świadczeniami skarżący był uprawniony do renty rodzinnej od 9 lutego 2001r. do 30 czerwca 2019 r. i z tego tytułu podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu.
Następnie, w okresie od 15 grudnia 2019 r. do 13 marca 2020 r. posiadał prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) gminy. Natomiast od 1 lipca 2019 r. nie był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym z żadnego tytułu i tym samym posiadał status osoby nieuprawnionej do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W oparciu o przedmiotowe dane organ miał podstawy aby uznać, że skarżący we wskazanych wyżej dniach udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych był osobą nieubezpieczoną.
Podkreślić należy, że Prezes NFZ kierując do skarżącego zawiadomienie z dnia 1 grudnia 2022 r. o wszczęciu postępowania kompleksowo pouczył skarżącego o treści art. 50 ust. 18a ustawy o świadczeniach, tzn. że w ciągu 30 dni od dnia odebrania zawiadomienia skarżący może dokonać "wstecznego" zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego w rozpatrywanych dniach. W powołanym zawiadomieniu przedstawiono tabelę zawierającą datę, miejsce i koszt udzielonych świadczeń. Ponadto poinformowano skarżącego o możliwości przedłożenia dodatkowych dokumentów mogących mieć znaczenie w sprawie dotyczącej ustalenia obowiązku zwrotów kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej. Zawiadomienie zostało odebrane przez dorosłego domownika R. Ś. (babcię skarżącego) w dniu 4 stycznia 2023r. W dniu 6 stycznia 2023r. skarżący, za pośrednictwem drogi elektronicznej, wysłał jedynie jednozdaniowe oświadczenie, że w dniach 11-17 września 2019r. nie przebywał w szpitalu klinicznym w Otwocku. Jak wynika z powyższego skarżący nie dokonał "wstecznego" zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego, nie podjął też żadnych starań, aby to wykazać.
Odpowiadając z kolei na zarzut doręczania korespondencji na błędny adres skarżącego, tj. [...] (gdzie mieszka babcia skarżącego), a nie na adres jego zameldowania: [...], wskazać należy, że oba adresy ujawnione są Centralnym Wykazie Ubezpieczonych. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało przesłane na oba adresy skarżącego ujawnione w CWU. Przesyła skierowana na adres: [...], wróciła do organu z adnotację nie podjęto w terminie (k.27 akt administracyjnych), natomiast przesyłka zaadresowana: M. Ś., [...] została skutecznie doręczona dorosłemu domownikowi (k. 26 akt administracyjnych). Z tego też powodu, kolejne pisma kierowane do skarżącego, w tym również zaskarżona decyzja, były kierowane na ww. adres i skutecznie doręczane w trybie art. 43 k.p.a. W ocenie sądu, a wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, fakt, że skarżący nie przebywa w Polsce, nie powoduje w żadnym razie bezskuteczności dokonanych doręczeń.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, z którym to zawiadomieniem skarżący bezsprzecznie się zapoznał, o czym świadczy jego odpowiedź z 6 stycznia 2023r., zawarto wyraźne pouczenie, że w toku postępowania strony mają obowiązek zawiadomić organ prowadzący postępowania o każdej zmianie swego adresu. Skoro skarżący nie dochował należytej staranności w dbaniu o własne interesy i nie poinformował NFZ o zmianie adresu zamieszkania i nie wskazał aktualnego adresu, to zarzut doręczania korespondencji na błędny adres nie może odnieść oczekiwanego rezultatu na obecnym etapie prowadzonego postępowania.
Odnośnie pozostałych zarzutów sąd stwierdza, że przeprowadzone postępowanie doprowadziło do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Co do natomiast zarzutu przedawnienia roszczeń wskazać należy, że zgodnie z art. 50 ust. 20 u.o.ś. - nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 18 (tj. decyzji ustalającej obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności), jeżeli od dnia, w którym zakończono udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 15, upłynęło 5 lat. Taki okres bezsprzecznie nie upłynął od chwili udzielenia świadczeń skarżącemu w dniu 11-17 września 2019 r., tym samym, organ miał podstawy do wydania decyzji.
W tym stanie rzeczy uznać należało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie 151 p.p.s.a.