Uzasadnienie
A. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na czynność Starosty H. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 marca 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie, że wniesienie skargi poprzedził złożeniem wniosku o usunięcie naruszenia prawa zaskarżoną czynnością, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego i do uzupełnienia braków doręczono skarżącemu 26 marca 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 11).
Mimo upływu zakreślonego, siedmiodniowego terminu, wpis sądowy nie został uiszczony, a brak formalny nie został przez skarżącego usunięty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Tytułem wstępu wyjasnić należy, iż zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnym (uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., w sprawie sygn. akt: I OPS 3/07) skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Przesądzenie przez NSA w wyżej opisanej uchwale, że czynność w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu ma charakter czynności materialno – technicznej dotyczącej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa oznacza, że strona zamierzająca poddać taką czynność kontroli sądu powinna wyczerpać, przed wniesieniem skargi, drogę postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jego § 3 stanowi zaś, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż w konkretnym przypadku skarżący nie wykazał, iż został wyczerpany tryb zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Pomimo wezwania skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, iż wniesienie skargi poprzedził wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, powyższy obowiązek w zakreślonym terminie nie został spełniony. W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż skarga niniejsza została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym i jako taka jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Niezależnie od tego, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie.
Natomiast w myśl art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Skarżący A. G. został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie zawierało zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków. W wyznaczonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, tj. do dnia 2 kwietnia 2012 r. (poniedziałek) powyższy obowiązek nie został spełniony, co również uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu i czyniło koniecznym jej odrzucenie.
Z tych względów, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.