Uzasadnienie
Wojewoda P. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], uchylił decyzję Starosty S. z dnia [...] października 2019 r., nr [...], w sprawie ustalenia wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, wykazu obszarów gospodarstw rolnych posiadanych przez uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu wielkości udziałów przysługujących uprawnionym do udziału we wspólnocie gruntowej wsi S. gm. K. i umorzył postępowanie organu I instancji.
Decyzja Wojewody P. została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego oraz ocenie prawnej sprawy.
Po rozpoznaniu wniosków szeregu osób (szczegółowo wymienionych w decyzji), które wpłynęły do organu w dniach pomiędzy [...] lipca 2018 r. a [...] listopada 2018 r., Starosta S. decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 6a ust. 1 w zw. z art. 8d ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 703; dalej: ustawa), ustalił wykaz osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi S. gm. K., wykaz obszarów gospodarstw rolnych posiadanych przez uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi S. gm. K. oraz wykaz wielkości udziałów przysługujących uprawnionym do udziału we wspólnocie gruntowej wsi S., gm. K. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli J. S., A. S., A. M., W. K., S. Z., P. U., R. W., A. K., M. K. Odwołujący zaskarżyli decyzję w zakresie ustalenia, że B. J. jest uprawniona do udziału we wspólnocie gruntowej wsi S. oraz ustalenia, że W. W., A. P. oraz A. P. i K. P. przysługują oddzielne uprawnienia do udziału w przedmiotowej wspólnocie gruntowej.
Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające fakt, że do uregulowania wspólnoty gruntowej będącej przedmiotem tego postępowania poprzez wydanie stosownych decyzji doszło już w przeszłości. W "Rejestrze wspólnot gruntowych na pow. S.m" pod poz. 10 widnieją wpisy m.in. "położenie wspólnoty gruntowej – W.; "wydanie decyzji w sprawie uznania wspólnoty za podłeg. zagosp. - [...].III.64 r.", "data wydania decyzji o ustaleniu wielkości udziałów we wspólnocie gruntowej - [...].IX. 1964 r.".
Ponadto w załączonym do akt piśmie Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych w S. nr [...] zatytułowanym "Informacja z realizacji ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych z dnia 29 czerwca 1963 r. w/g stanu na dzień 14 czerwca 1969 r." na str. 8 w pkt 44 widnieje wpis: " W. gr. D. - obszar wspólnoty 69,20 ha (...). Wspólnota ta jest użytkowana przez mieszkańców wsi S. z woj. m. (...) Postępowanie prawne zostało zakończone dnia [...].IX.64 r. decyzją Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium P.R.N. w S.".
Dalej organ wyjaśnił, że w powyższych dokumentach brak wskazanych numerów ww. decyzji. Organ I instancji poszukiwał tych decyzji w Archiwum Państwowym w B., Archiwum Państwowym w W., P. Urzędzie Wojewódzkim w B., M. Urzędzie Wojewódzkim w W., Starostwie Powiatowym w S., Urzędzie Miejskim w D., Urzędzie Gminy w K., Archiwum Państwowym w S., u Sołtysa wsi W. i u Sołtysa wsi S., ale w odpowiedziach powyżsi adresaci poinformowali, iż nie są w posiadaniu decyzji objętych ww. zapytaniem.
W ocenie organu odwoławczego, wspólnota gruntowa wsi S. została uregulowana w myśl przepisów ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Fakt, iż w trakcie prowadzonego przez Starostę S. postępowania nie odnaleziono decyzji z 1964 r. wydanych przez Wydział Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S., dotyczących wspólnoty gruntowej mieszkańców wsi S., w żadnej mierze nie uzasadnia możliwości ponownego ich wydania. Wspomniany brak zachowanych egzemplarzy decyzji z 1964 r. nie oznacza, że ich nie wydano. Nie dowodzi też ich braku w obrocie prawnym, skoro inne dokumenty urzędowe wskazują na coś dokładnie przeciwnego. Zatem Starosta S. wydając zaskarżoną decyzję naruszył zasadę trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a.
Zdaniem organu odwoławczego, w trakcie rozpatrywania wniosków dotyczących uregulowania wspólnoty gruntowej wsi S. organ I instancji po ustaleniu, iż w odniesieniu do ww. wspólnoty gruntowej były już wydane uprzednio decyzje, winien był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające oraz zmierzające do odtworzenia tychże decyzji administracyjnych korzystając z przepisów działu IX ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. Wydanie decyzji w sprawach uregulowania wspólnot gruntowych w obecnym stanie prawnym winno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym na zasadach i w trybie określonym w k.p.a., zaś postępowanie dowodowe wymaga dokładnego badania treści ksiąg wieczystych, ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości) i innych dokumentów, m.in. tabel likwidacyjnych, tabel nadawczych, aktów notarialnych, umów pisemnych oraz przeprowadzonych badań w archiwach państwowych.
Dalej organ wyjaśnił, że z treści uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (druk sejmowy VII.3193, www.sejm.gov.pl) wynika, iż celem ustawodawcy było uregulowanie stanu prawnego wyłącznie tych wspólnot gruntowych, odnośnie których nigdy nie została wydana stosowna decyzja administracyjna. Tymczasem z pozyskanych przez organ I instancji dokumentów wynika, że Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. wydało decyzję z dnia [...].IX.1964 r. Mając więc na uwadze zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zachodzi w niniejszym postępowaniu brak podstaw do pozytywnego rozpatrzenia złożonych wniosków, ponieważ zaistniałaby sytuacja ponownego orzeczenia w tej samej sprawie zakończonej decyzją.
Wobec tego organ odwoławczy zobowiązany jest wydać decyzję uchylającą decyzję organu I instancji i umarzającą postępowanie przed nim z powodu zaistnienia przesłanki określonej wart. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Skargi na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnieśli A. M. i J. S., w których zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie:
- 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez ich zastosowanie pomimo braku spełnienia przesłanek ustawowych, a skutkujących bezpodstawnym umorzeniem postępowania z uwagi na wystąpienia przesłanki rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną;
- 2. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nawet z uzasadnienia decyzji Wojewody P. (zwłaszcza 3 akapit od końca na str.
- 5) wynika jednoznacznie, że w przekonaniu organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie ustalił okoliczności koniecznych do wyjaśnienia zakresu sprawy, a mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - co oznacza, że przedmiotowa decyzja w tych okolicznościach winna być przekazana do ponownego rozpoznania;
- 3. art. 7, 8, 11 i 77 § 1 i 2 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego uzasadniającego podjęte rozstrzygnięcie - a zwłaszcza poprzez dokonanie powierzchownych i fragmentarycznych ustaleń faktycznych prowadzących do wniosku, że skarżona decyzja Starosty S. rozstrzygała kwestię uregulowaną inną decyzją ostateczną (res iudicata); miało to przy tym miejsce w sytuacji, gdy nawet:
- a) organ odwoławczy nie dysponował treścią wymienionej w uzasadnieniu skarżonej decyzji - wcześniejszej decyzji z 11.IX.1964 r.,
- b) nie ustalił miarodajnie czy decyzja z 1964 r. została zmieniona, czy uchylona;
- c) na podstawie istniejących fragmentarycznych informacji o zakresie decyzji z 1964 r. można ustalić, że jej zakres przedmiotowy nie był zbieżny z zakresem przedmiotowym skarżonej decyzji wydanej w I instancji przez Starostę S.;
- 4. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego i przekonywującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia stanowiącego faktycznie niewyjaśnienie istoty sprawy;
- 5. art. 8a ust. 5 w zw. z art. 9 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, poprzez uchylenie się od merytorycznego rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. oraz odwołań z dnia [...] października 2019 r. oraz z dnia [...] listopada 2019 r. od decyzji Starosty S. z dnia [...] października 2019 r.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarg skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja została wydana w oderwaniu od specyficznego stanu sprawy. Organ II instancji przyjął tezę, że nawet brak znajomości treści decyzji z 1964 r. (nieistnienie jej egzemplarza) nie podważa jego przekonania o funkcjonowaniu jej w obrocie prawnym. Ponadto w ocenie organu można domniemywać, że z samego faktu powstania decyzji z 1964 r. można już wnioskować jej tożsamość z decyzją organu I instancji wydaną w 2019 r. Jednakże organ ten dokonał wadliwych ustaleń faktycznych. W rzeczywistości ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Starosta S. orzekł o uznaniu nieruchomości gruntowych składających się z działek ewidencyjnych nr: [...] o pow. 4,8182 ha, [...] o pow. 0,5759 ha, [...] o pow. 0,3371 ha położonych w obrębie S., gmina K. oraz działki nr [...] o pow. 73,91 ha położonej w obrębie W. gm. D. — za Wspólnotę Gruntową wsi S. w rozumieniu przepisów ustawy, a następnie decyzją z dnia [...] października 2019 r. w sprawie [...], ustalił wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi S. oraz ustalił wykaz obszarów gospodarstw rolnych posiadanych przez uprawnionych oraz wykaz wielkości udziałów przysługujących uprawnionym do udziału we wspólnocie.
Natomiast organ odwoławczy uznał, że zachodzi tożsamość dwóch decyzji z 1964 r. z przedmiotem postępowania toczącego się przed Starostą S. w sprawie niniejszej ([...]). A przecież obecnie w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], o uznaniu nieruchomości gruntowych składających się na wspólnotę gruntową wsi S., natomiast brak jest decyzji w zakresie ustalenia osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz przysługujących im udziałów. Zauważyć przy tym należy, że decyzja z [...] kwietnia 2019 r. reguluje status kilku działek leżących obecnie w obrębie wsi S. (czyli na obszarze woj. m.) oraz działki o powierzchni 73,91 ha leżącej na terenie województwa p. Oznacza to zatem, że nawet ta ostatnia działka nie jest tożsama z działką o której mowa w decyzji z 1964 r.
Dalej skarżący wskazali, że z zapisów z rejestru wspólnot gruntowych prowadzonego przez Starostę S. wynika, iż dotyczy on " Wspólnoty W. gm. D. — obszar wspólnoty 69,20 ha (...) Wspólnota ta jest użytkowana przez mieszkańców wsi S.", gdy tymczasem w sprawie Starosty S. nr [...], postępowanie dotyczy Wspólnoty Gruntowej wsi S., a nie Wspólnoty Gruntowej wsi W.. Po drugie z rejestru wspólnot gruntowych prowadzonego przez Starostę S. wynika: "położenie wspólnoty gruntowej - W. - gdy tymczasem przedmiotem postępowania przed Starostą S. są także działki ewidencyjne o nr [...], które nie znajdują się w W. a w S, w obrębie S. gm. K. czyli po drugiej stronie B. (wieś S. znajduje się w Województwie M., zaś wieś W. w województwie p., po innych stronach rzeki B.).
Po trzecie, z rejestru wspólnot gruntowych prowadzonego przez Starostę S. na podstawie decyzji z 1964 r. wynika, iż "obszar wspólnoty W. wynosi 69,20 ha ", gdy tymczasem przedmiotem ustalenia w postępowaniu przed Starostą S. w sprawie [...], są cztery nieruchomości gruntowe o łącznej powierzchni — 79,6412 ha (w tym nieruchomość nr [...] położona w obrębie W. o pow. 73,91 ha), co wskazuje także na znaczące różnice przedmiotowe w zakresie powierzchni Wspólnoty (różnica 10,4412 ha). Po czwarte z rejestru wspólnot gruntowych prowadzonego przez Starostę S. nie wynika w żadnym zakresie, jakich działek ewidencyjnych dotyczyły decyzje z 1964 r., a także czy decyzje te wprost odnosiły się do działek o uregulowanie których wystąpiono w postępowaniu przed Starostą S., a mianowicie działek [...].
Po piąte brak tożsamości podmiotowej Wspólnoty a mianowicie przesłanek na jakich Wojewoda P. uznał, iż zapis w rejestrze wspólnot gruntowych "W. gm. D." jest tożsamy ze Wspólnotą Gruntową wsi S.. Zdaniem więc skarżących zestawienie zapisów z rejestru wspólnot gruntowych w pow. S. prowadzonego przez Starostę S., nie potwierdzają w żadnym zakresie, iż obie decyzje z 1964 r. (jeżeli zostały wydane i istnieją) wprost i jednoznacznie odnoszą się do nieruchomości stanowiących działki ew. [...] o zagospodarowanie których wnieśli mieszkańcy wsi S. w postępowaniu przed Starostą S. w sprawie [...].
Dalej skarżący wyjaśnili, że przez cały 2017 r. Starosta S. poszukiwał wydanych w 1964 r. decyzji, a ponadto przed wszczęciem postępowania także mieszkańcy wsi S. poszukiwali w.w decyzji, ale bez pozytywnego efektu. Z informacji uzyskanych nieformalnie wynikało, iż akta sprawy administracyjnej miały zostać przekazane z S. w latach 70-tych do Rady Narodowej w K., gdzie następnie w latach 90-tych spłonęły w pożarze Urzędu Gminy K. I to zapewne jest przyczyną, iż w/w decyzje z 1964 r. obiektywnie nie mogą być ani odnalezione, ani odtworzone.
Zdaniem skarżących, skoro w ocenie organu odwoławczego zaistniały wątpliwości co do tożsamości prowadzonego postępowania z innym postępowaniem z 1964 r., obowiązkiem Wojewody P. było przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie przeprowadzanie takowego postępowania bezpośrednio przez organ II instancji. Do uznania, że sprawa została prawomocnie osądzona (rozstrzygnięta) nie wystarcza samo stwierdzenie, iż w obydwu sprawach chodzi o to samo roszczenie i że identyczne są strony obydwu postępowań; mimo bowiem identyczności stron i dochodzonego roszczenia stan rzeczy osądzonej nie występuje, jeżeli uległy zmianie okoliczności, a więc jeżeli roszczenie stało się w świetle nowych faktów uzasadnione. W przedmiotowym postępowaniu przed Starostą S. istnieją jedynie zapisy w rejestrze wspólnot gruntowych (strona 3 i 4 decyzji), z których wynika jedynie, iż "wspólnota dotyczy wsi W.", "obszar wspólnoty wynosi 69,20 ha", "wspólnota jest użytkowana przez mieszkańców wsi S.".
Powyższe zapisy odnoszące się do decyzji z 1964 r. w żaden sposób nie pozwalają na logiczne ustalenie, iż w/w zapisy jednoznacznie dotyczą nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne o nr [...] o łącznej powierzchni 79,6412 ha (w tym nieruchomości nr [...] położona w obrębie W. o pow. 73,91 ha), a zatem że są tożsame z postępowaniem w sprawie [...] Starosty S.. W oparciu zatem o bezpodstawnie wykreowany przez organ II instancji zarzut res iudicata, Wojewoda P. uchylił się w całości od merytorycznego rozpoznania odwołań i faktycznie zamknął mieszkańcom wsi S. prawo do uregulowania prawa do nieruchomości wspólnych posiadanych przez Wspólnotę wsi S. od wielu lat i pokoleń. Po uchyleniu zatem decyzji Starosty S. przez organ II Instancji i umorzeniu postępowania, uprawnieni mieszkańcy wsi S. — uprawnieni do udziału we Wspólnocie Gruntowej wsi S., nie mają możliwości złożenia kolejnego wniosku celem uregulowania wspólnoty gruntowej z uwagi na wygaśniecie terminu na złożenie takowego wniosku (31 grudnia 2016 r.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że Starosta S. regulując stan przedmiotowej wspólnoty gruntowej nie zachował procedury wynikającej z ustawy – chodzi o kolejność wydawanych decyzji. Biorąc pod uwagę, że nieruchomości gruntowe uznano za wspólnotę gruntową decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], to wydanie przez organ I instancji decyzji z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] nastąpiło z pominięciem wydania decyzji na podstawie art. 8a ust. 7 ustawy. Ponadto zauważyć należy, że decyzja Starosty S. z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi S. gm. K. została wydana z naruszeniem przepisów ustawy – brak decyzji ustalającej wspólnotę gruntową.
Natomiast materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje na istnienie w obrocie prawnym decyzji w sprawie uznania wspólnoty za podlegającą zagospodarowaniu – [...].III.1964 r. oraz decyzji o ustaleniu wielkości udziałów we wspólnocie – [...].IX.1964 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Materialnoprawną podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 703; dalej: ustawa).
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdyż zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie uznania, że były podstawy do umorzenia postępowania pierwszej instancji, które to naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie art. 8c ust. 1 ustawy, które to naruszenie, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., miało wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy, ustalenie, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową, ustalenie wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie następuje na wniosek złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2016 r. przez uprawnionego do udziału we wspólnocie gruntowej, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lub 2, albo przez jego następcę prawnego. Z kolei z ust. 4 tego przepisu wynika, że starosta wydaje decyzję, o ustaleniu, które nieruchomości spośród nieruchomości, o których mowa w art. 1 ust. 1, stanowią wspólnotę gruntową. Starosta wydaje też decyzję o ustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie (ust. 5).
Natomiast w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, o których mowa w art. 6 ust. 1 lub 2, starosta wydaje decyzję o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie na podstawie art. 6 ust. 1 lub 2 (ust. 7). Zgodnie zaś z art. 8c ust. 1 ustawy, w przypadku gdy decyzja, o której mowa w art. 8a ust. 7, stała się ostateczna, ustalenie, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową oraz ustalenie wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie gruntowej następuje na wniosek uprawnionego do udziału we wspólnocie gruntowej, o którym mowa w art. 6a.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ odwoławczy pominął fakt (w uzasadnieniu swojej decyzji), że decyzja Starosty S. z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], została wydana na mocy art. 6a ust. 1 w zw. z art. 8d ustawy, w realiach odpowiadających dyspozycji art. 8a ust. 4 i ust. 7 oraz art. 8c ust. 1 ustawy. Zauważenia bowiem wymaga, że w obrocie prawnym pozostają decyzje ostateczne Starosty S.: z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we Wspólnocie Gruntowej wsi S. gm. K. (wydana na podstawie art. 8a ust. 7 ustawy) oraz z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], o uznaniu nieruchomości gruntowych składających się z działek ewidencyjnych, oznaczonych w operatach ewidencji gruntów nr [...] za Wspólnotę Gruntową wsi S. w rozumieniu przepisów ustawy (na podstawie art. 8a ust. 4 i art. 8b ustawy). Ponadto podkreślenia wymaga, że wnioski w sprawie niniejszej, zostały złożone w oparciu o przepis art. 8c ust. 1 ustawy i to wyznaczyło przedmiot niniejszego postępowania.
W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, gdyż nie uwzględnił funkcjonowania w obrocie prawnym obu ostatecznych decyzji Starosty S. z dnia [...] września 2017 r. i z dnia [...] kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma o tym mowy, zaś nawiązanie do tej okoliczności nastąpiło dopiero w odpowiedzi na skargę, co jest spóźnione i nie sanuje wadliwości decyzji, a na dodatek organ wyciągnął z tego faktu mylne wnioski. Naruszył tym samym przepis art. 16 k.p.a. dotyczący trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Dopóki bowiem obie te decyzje funkcjonują w obrocie prawnym, dopóty Starosta S. zobowiązany był do rozstrzygnięcia wniosków osób uprawnionych, złożonych na podstawie art. 8c ust. 1 ustawy. Ponownego przypomnienia zatem wymaga, że decyzja organu I instancji wydana została jako konsekwencja jego decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. i z dnia [...] kwietnia 2019 r. Kwestia zaś ewentualnego funkcjonowania w obrocie prawnym również decyzji z "[...].III.1964 r. w sprawie uznania wspólnoty za podlegającą zagospodarowaniu" oraz decyzji z "[...].IX.1964 r. o ustaleniu wielkości udziałów w tej wspólnocie", nie może w realiach niniejszej sprawy mieć decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Co najwyżej może stanowić to ewentualną podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty S. z dnia [...] września 2017 r. i z dnia [...] kwietnia 2019 r.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy naruszył także przepis art. 105 k.p.a. Przyjął on bowiem, że w sprawie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania. Tymczasem postępowania nie można było umorzyć nie tylko ze względu na fakt funkcjonowania decyzji z dnia [...] września 2017 r. i z dnia [...] kwietnia 2019 r., ale także i dlatego, że w sprawie nie ma przekonujących dowodów na okoliczność, że decyzja Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].IX.1964 r. o ustaleniu wykazu osób uprawnionych i wielkości przysługujących im udziałów we Wspólnocie Gruntowej W. gr. D. - obszar wspólnoty 69,20 ha, jest tożsama z decyzją Starosty S. z dnia [...] października 2019 r. Jak trafnie podnieśli w skardze skarżący, sam organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do odtworzenia decyzji administracyjnych z 1964 r. i winien to zrobić na podstawie dokładnego badania treści ksiąg wieczystych, ewidencji gruntów i budynków i innych dokumentów, m.in. tabel likwidacyjnych, tabel nadawczych, aktów notarialnych, umów pisemnych oraz przeprowadzenia badań w archiwach państwowych.
Z jednej więc strony organ odwoławczy zarzuca organowi I instancji niewyjaśnienie stanu faktycznego dającego podstawę do rozstrzygnięcia sprawy, z drugiej zaś arbitralnie przesądza, nie wiadomo na jakiej podstawie, o tożsamości podmiotowej i przedmiotowej decyzji Starosty S. z dnia [...] października 2019 r. z decyzją Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].IX.1964 r. Stanowisko to jest tym bardziej nieuzasadnione (co najmniej przedwczesne) gdy się zważy, że w decyzji z 1964 r. mowa jest o Wspólnocie Gruntowej W. gr. D. i obszarze wspólnoty 69,20 ha, zaś w decyzji Starosty S. z dnia [...] października 2019 r. mowa jest o Wspólnocie Gruntowej wsi S. gm. K. i obszarze wspólnoty 79,6412 ha (patrz decyzje z dnia [...] września 2017 r. i z dnia [...] kwietnia 2019 r.). Bez dokładnego zatem wyjaśnienia powyższych rozbieżności (o ile to się w ogóle da zrobić z uwagi na odległości czasowe pomiędzy decyzjami i brak stosownej dokumentacji), nie może być mowy o przyjęciu, jak to uczynił organ odwoławczy, tożsamości przedmiotu i podmiotów z tych decyzji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się wpisy sądowe w kwotach po 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwotach po 480 zł oraz opłaty skarbowe od udzielonych pełnomocnictw w kwotach po w kwocie 17 zł.