Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendanta Miejskiego Policji w B nr [...], którą skierowano M. C. R. na badania lekarskie z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości.
Skargę na decyzję organu II instancji złożył do sądu administracyjnego M.C. R. - reprezentowany przez adwokata A. K., wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Pełnomocnik skarżącego argumentował, iż wykonanie w/w decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Przeprowadzenie badań skutkować bowiem będzie bezprzedmiotowością skargi, co należy rozpatrywać w kategorii trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji (postanowienia) może nastąpić na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja o skierowaniu na badania lekarskie. Pełnomocnik skarżącego podał, iż wykonanie tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, albowiem przeprowadzenie badań powodować będzie bezprzedmiotowość skargi.
Skład orzekający w sprawie niniejszej nie podziela stanowiska, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w sytuacji skarżącego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazać bowiem trzeba, iż wykonanie tego rozstrzygnięcia nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów (nie jest to decyzja pozbawiająca w/w tych uprawnień), a jedynie powoduje konieczność poddania się określonemu badaniu (por. postanowienie NSA z dnia 08 października 2007 r. w sprawie sygn. I OZ 726/07, nie publ. oraz postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 09 listopada 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Sz 1018/07, nie publ.). O pozbawieniu tych uprawnień, zgodnie z przepisem art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) orzeka starosta w sytuacji między innymi stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, jak również w sytuacji niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 - 5 (art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b tej ustawy). Wskazana decyzja starosty podlega jednakże odrębnemu zaskarżeniu.
Uzupełniająco zauważyć należy, iż czasowe uniemożliwienie określonej osobie uczestniczenia w ruchu w roli kierującego pojazdem – co mogłoby ewentualnie nastąpić w sytuacji negatywnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego lub niepoddania się badaniu - nie jest co do zasady związane z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności świadczących o tym, że w niniejszej sprawie takie zagrożenie mogłoby powstać, skarżący nie podał i nie wynikają one z akt sprawy.
Skarżący nie wskazał również innych, istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jego wnioskiem.
Zgodnie z dominującym kierunkiem orzecznictwa, sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Skład orzekający w sprawie niniejszej nie dopatrzył się z urzędu takich okoliczności.
Podnieść również wypada, iż postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest postępowaniem wpadkowym, w którym sąd nie rozstrzyga o istocie sprawy (o legalności, czyli zgodności z prawem materialnym czy procesowym zakwestionowanego aktu, czynności). Dlatego też w tym postępowaniu sąd nie badał prawidłowości zastosowania przez organ przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym i przepisów wykonawczych do niej dotyczących legalności skierowania strony na badania lekarskie. Rozpatrzenie tych okoliczności nastąpi podczas merytorycznego rozpoznawania skargi.
Mając powyższe na uwadze, na mocy przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.