Uzasadnienie
Skarżący I. J. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...], wydaną w przedmiocie zobowiązania do zapłaty tytułem zwrotu wydatków poniesionych zastępczo na poczet opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. W skardze został też zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżący opisał swoją trudną sytuację finansową w 2013 r. i w chwili obecnej oraz podniósł m.in., że nie zgadza się ze zbyt wysoką kwotą naliczoną za pobyt matki w domu pomocy społecznej w stosunku do kwoty otrzymanej, która wynosi 40,52 % i nie uwzględnia jego okresów bez pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej: "p.p.s.a" i ma on charakter zamknięty.
Stosownie do treści tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że strona wnosząca stosowny wniosek może domagać się wstrzymania wykonania aktu lub czynności jeżeli należycie, w sposób niebudzący wątpliwości uprawdopodobni niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wydanej w przedmiocie zobowiązania skarżącego do zapłaty tytułem zwrotu wydatków poniesionych zastępczo na poczet opłat za pobyt matki w domu pomocy społecznej.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił argumentów w stopniu, który przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania wskazanego wyżej aktu. W uzasadnieniu skargi, w której zawarty został wniosek, skarżący przedstawił jedynie swoją trudną sytuację finansową oraz wskazał na zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, przedstawiona w skardze sytuacja ekonomiczna skarżącego, nie poparta żadnymi dokumentami, nie odzwierciedla rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, co uniemożliwia Sądowi należytą ocenę sytuacji skarżącego w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgromadzona dokumentacja sprawy służy weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672, postanowienie NSA z 12 lipca2013 r., sygn. akt II OZ 605/13).
Ponadto, należy zwrócić uwagę, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd istnieje możliwość zwrotu przez organ pobranej od skarżącego opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Oznacza to, że uiszczenie przez stronę ustalonej opłaty w zasadzie nie wywołuje skutku nieodwracalnego, w rozumieniu ww. przepisu. Jest to bowiem świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne, a jak już wspomniano, przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji odnoszą się do takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, czy też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (vide: postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 10 października 2014 r. sygn.akt II SA/Sz 855/14, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
W postanowieniu z dnia 20 maja 2014 r. II GSK 1020/14, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wypowiedział się, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
Odnosząc powyższą tezę do okoliczności niniejszej sprawy, sąd jeszcze raz podkreśla, że wykazana przez skarżącego sytuacja finansowa nie pozwala na jednoznaczne uznanie, iż wskutek zapłaty spornej kwoty, skarżącemu grozi szkoda o rozmiarze przekraczającym zwykłe następstwa zapłaty takiej kwoty, a do odwrócenia skutku tej zapłaty nie wystarczy ewentualny zwrot przez organ poniesionych kosztów umieszczenia matki w domu pomocy społecznej.
Mając na względzie powyższe, sąd uznał, że skarżący nie wykazał w sposób dostateczny i nie uprawdopodobnił wystarczająco zaistnienia w tej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stąd też sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie