Uzasadnienie
O. K. (dalej przywoływana jako "skarżąca") pismem z 12 kwietnia 2024 r. wniosła skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako "organ") z 8 kwietnia 2024 r., znak 010070/680/3421364/2023, którą uchylono decyzję z 12 lutego 2024 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a ponadto o umorzenie postępowania lub oddalenie skargi. Dodatkowo wskazano, że w związku z wniesieniem skargi organ ponownie dokonał analizy sprawy, w związku z czym 10 maja 2024 r. w ramach autokontroli wydano decyzję, którą uchylono zaskarżoną decyzję i na nowo ustalono okres, na który zostało przyznane prawo do świadczenia (na cały okres świadczeniowy, tj. od 1 czerwca 2023 r. do 31 maja 2024 r.).
Zarządzeniem tut. sądu z 25 czerwca 2024 r. wezwano organ do wskazania, czy decyzja wydana w ramach autokontroli stała się prawomocna, zaś w odpowiedzi organ stwierdził, że decyzja ta uprawomocniła się.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwana dalej "p.p.s.a."), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarga na decyzję z 8 kwietnia 2024 r. wpłynęła do Oddziału ZUS 15 kwietnia 2024 r., a zatem nie budzi wątpliwości sądu, że decyzja autokontrolna została wydana w terminie przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a. W sądzie nie została również zarejestrowana skarga na decyzję autokontrolną. Ponadto sam organ w odpowiedzi na zobowiązanie sądu wskazał, iż decyzja autokontrolna stała się prawomocna. W konsekwencji takiego działania wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżoną do tutejszego sądu decyzję, a tym samym odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Z tego względu postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe.
Mając na względzie powyższe, tut. sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 oraz art. 161 § 2 p.p.s.a.