Uzasadnienie
Na wniosek Dyrektora Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Ł. wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie wymeldowania A. O. z pobytu stałego pod adresem: Ł., ul. W. P. [...].
Z treści wniosku, popartej załączonymi do niego dokumentami wynikało, że prawomocnym wyrokiem zaocznym z dnia [...]10.2003r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Ł. Wydział I C. nakazał m.in. A. O. opróżnienie i opuszczenie lokalu mieszkalnego Nr [...], położonego z budynku przy ulicy W. P. [...] w Ł. oraz wydanie go Gminie Miejskiej Ł. – Miejskiemu Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Ł. W stosunku do A. O. nadano wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności ustalając jednocześnie, że wyżej wymienionemu nie przysługują uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. Wyrok powyższy został wykonany w postępowaniu egzekucyjnym przez Komornika Sądowego Rewiru II-go przy Sądzie Rejonowym w Ł.. Czynności Komornika, polegające na dokonaniu eksmisji, przeprowadzone zostały w dniu [...]12.2003r. i skierowane były również wobec A. O., mimo jego nieobecności z powodu odbywania kary pozbawienia wolności. Opróżniony lokal wydano wierzycielowi i zamontowano nowe zamki w drzwiach wejściowych.
A. O. zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie i wezwany do złożenia wyjaśnień w piśmie z dnia [...]01.2004r. podał, iż przed zatrzymaniem i osadzeniem go w Zakładzie Karnym mieszkał w Ł. przy ulicy W. P. [...]. Nie wiedział o orzeczonej i wykonanej eksmisji – była żona zataiła przed nim ten fakt. Nie zamierza wymeldować się z miejsca stałego zameldowania chyba, że otrzyma lokal zastępczy.
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]02.2004r. Nr [...] orzekł o wymeldowaniu A. O. z lokalu położonego w Ł. przy ulicy W. P. [...].
A. O. zaskarżając powyższą decyzję do Wojewody P. podniósł, iż zarówno zaskarżona decyzja o jego wymeldowaniu, jak i wyrok o eksmisji są bardzo krzywdzące. W tej sytuacji powinien mieć zapewniony lokal zastępczy.
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]02.2004r. nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. nr 87, poz. 960 z 2001r. z późn. zmianami) oraz art. 104 kpa – wymeldował z pobytu stałego Pana A. O. z lokalu położonego w Ł. przy ulicy W. P. [...].
Na skutek odwołania Pana A. O. Wojewoda P. decyzją z dnia [...]04.2004r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, iż zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. nr 87, poz. 960 z 2001r. z późn. zmianami).
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, za pośrednictwem organu, wywiódł Pan A. O., polemizując z wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł., sygn. akt [...] oraz zarzucając naruszenie prawa poprzez nie przyznanie mu lokalu socjalnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przede wszystkim należy podkreślić, że podstawowe zarzuty skargi, dotyczące wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...]10.2003r. w sprawie [...], jak również kwestia przyznania skarżącemu lokalu socjalnego – nie mogą być przedmiotem merytorycznej oceny sądu administracyjnego oraz organów administracji państwowej, ponieważ nie należą do właściwości tychże sądów i organów. Rozstrzygnięcia sądów cywilnych winny być zaskarżane w określonym dla tych sądów trybie.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity:
Dz. U. nr 87, poz. 960 z 2001r. z późn. zmianami), zmodyfikowany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002r., sygn. akt K20/01 (OTK-A2002/3/34). W praktyce oznacza to, że dla wymeldowania danej osoby z pobytu stałego niezbędne jest spełnienie wyłącznie wymogu opuszczenia miejsca pobytu stałego. Tak więc ewidencja ludności polega aktualnie na rejestracji danych o miejscu pobytu – czyli rejestracja stanu faktycznego, a nie stanu prawnego.
W konkretnej sprawie, w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, organ prawidłowo ustalił, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie, bowiem doktryna i bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje, że w sytuacji wykonania wyroku eksmisyjnego – co ma miejsce w niniejszej sprawie – należy uznać, iż skarżący opuścił sporny lokal dobrowolnie. Tym samym zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 cytowanej w uzasadnieniu ustawy z dnia 10.04.1974r.
Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002r.).