Uzasadnienie
Po rozpoznaniu wniosku doktorantki M. K. (powoływanej dalej też jako "skarżąca") o zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej na rok 2019/2020 Rektor Uniwersytetu w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] nie przyznał wnioskowanego stypendium.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że Doktorancka Komisja Stypendialna Wydziału Historii i Stosunków Międzynarodowych spośród 9 doktorantów, którzy złożyli wnioski stypendialne, zarekomendowała 5, którzy otrzymali najwyższą liczbę punktów, tj. 107 – 49 punktów. Złożony zaś przez Doktorantkę wniosek otrzymał jedynie 35 punktów. W podstawie rozstrzygnięcia Rektor powołał się na art. 200a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (dalej jako p.s.w.) oraz Regulamin, określający tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej w Uniwersytecie w B., który wprowadzono zarządzeniem nr 7 Rektora U. z dnia 5 czerwca 2012r.
Dalej też wyjaśnił, że Doktorancka Komisja Stypendialna Wydziału Historii i Stosunków Międzynarodowych, Instytutu Filozofii i Instytutu Socjologii opiniując wnioski doktorantów brała pod uwagę kryteria ustalone przez Radę Wydziału Historyczno-Socjologicznego Uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad dokonywania oceny doktorantów drugiego i kolejnych lat studiów ubiegających się o zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej. Punkty przyznawano za: (1) dorobek naukowy; (2) staże; (3) postępy w przygotowaniu rozprawy doktorskiej; (4) kierowanie i udział w grantach badawczych NCBiR, NCN. Konkludując Rektor stwierdził, że Doktorantka nie spełnia warunków określonych w § 2 ust. 1 i 3 oraz § 1 ust. 2 Regulaminu uprawniających do otrzymania, środków finansowych w wysokości kwoty zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej.
Od powyższej decyzji M. K. złożyła odwołanie, w którym zakwestionowała punktację przyznaną jej przez Doktorancką Komisję Stypendialną. Powołując poszczególne publikacje naukowe, skarżąca stwierdziła, że według załącznika do uchwały nr [...] określającego szczegółowy sposób punktowania wniosków za dorobek naukowy powinna otrzymać co najmniej 40 punktów, oraz istniała możliwość otrzymania dodatkowych 2 punktów za publikację oznaczona w odwołaniu numerem 2, co po przeliczeniu dawało jej od 40 do 42 punktów. Dodatkowo skarżąca wyjaśniła, że we wniosku uwzględniła także publikacje naukowe, które złożyła do druku, tj. (1) Honestas et turpitudo. M., pod red. E. D., J. U., M. K., K. Ł., B. 2019, Wydawnictwo Uniwersytetu w B. (redakcja materiałów pokonferencyjnych - w druku); (2) Między interesem prywatnym a dobrem publicznym - zaangażowanie wojewody kijowskiego T. Z. w organizację i przebieg kampanii chocimskiej 1621 roku (artykuł w materiałach pokonferencyjnych: H. Magnateria Rzeczypospolitej w XVI-XVIII wieku - w druku); (3) Obchody 11 listopada jako forma aktywności opozycji politycznej na obszarze północno-wschodniej Polski w ostatnim dziesięcioleciu PRL (artykuł w materiałach pokonferencyjnych: Pamięć o Niepodległej na pograniczu mazowiecko-podlaskim - w druku); (4) O dyplomacji kobiecej na dworze Konstancji Habsburżanki (w oparciu o analizę korespondencji K. i T. Z.) - artykuł w materiałach pokonferencyjnych: Kobiecy świat na dworze Wazów.
Królowie, królewny i królewski fraucymer - w druku); (5) Polityka dworu królewskiego wobec konfederacji żołnierskich na przykładzie działań T. Z. w dobie konfederacji lwowskiej 1622 roku (artykuł w materiałach pokonferencyjnych: Między obowiązkami, przywilejami a prawem Rzeczypospolitej XVI-XVIII wieku. Konfederacje staropolskie - w druku). Każda z tych publikacji, zdaniem skarżącej mogła, według załącznika do uchwały numer 209 otrzymać 2 punkty, co dawało dodatkowych 10 punktów.
Zdaniem skarżącej do oceny jej dorobku naukowego powinien być też zaliczony jej udział w konferencjach naukowych, a skoro w roku akademickim 2018/2019 uczestniczyła w czterech konferencjach doktorancko-profesorskich, które zgodnie z załącznikiem do uchwały numer 209 są punktowane po 4 punkty, to za aktywny w nich udział mogła otrzymać 16 punktów. Skarżąca zwróciła dodatkowo uwagę, że w roku akademickim 2018/2019 odbyła trzy staże naukowe, które miały charakter kwerend bibliotecznych i archiwalnych, za które zgodnie z punktacją zawartą w załączniku do uchwały nr 209 mogła otrzymać od 5 do 15 punktów.
W ocenie skarżącej Komisja Stypendialna błędnie też oceniała jej postępy w przygotowaniu pracy doktorskiej, wskazując, że w minionym roku akademickim przygotowała trzy nowe rozdziały doktorskiej, co było niezbędne ze względu na zmianę tematu pracy za tym idzie jej nową koncepcję. Zgodnie z punktacją zawartą w załączniku do uchwały 209, za pierwszy rozdział powinna otrzymać 1 punkt, a za kolejne po 12. W sumie dawało to jej możliwość uzyskania 25 punktów.
Podsumowując skarżąca stwierdziła, że gdyby Doktorancka Komisja Stypendialna przyznając, a następnie sumując punkty, uwzględniła wszystkie jej osiągnięcia naukowe i typy aktywności naukowej, które wykazała we wniosku, to powinna przyznać jej około 106 punktów. W ten sposób skarżąca znalazłaby się wśród tych, którzy zostali pozytywnie zaopiniowani do zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej w U. Na tej podstawie autorka odwołania zażądała ponownego przeliczenia punktów z uwzględnieniem wszystkich wymienionych osiągnięć i aktywności naukowych, które w oparciu o Regulamin nie zostały właściwie ocenione, oraz przyznanie jej prawa do zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. Rektor U. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r. o nieprzyznaniu skarżącej zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej. Rektor wskazał identycznie jak w uzasadnieniu swojej poprzedniej decyzji, że wnioski w tym zakresie złożyło 9 doktorantów, zaś Komisja po dokonaniu oceny wniosków i zgodnie z regułami ustalonymi w Regulaminie i uchwale nr 209 dokonała ich oceny. Według przyznanej punktacji wnioskodawczyni uzyskała 35 punktów, a więc zbyt małą ilość punktów ażeby otrzymać wnioskowane stypendium.
Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania w zakresie przyznania zaniżonej punktacji publikacji naukowych tj. "T. ", czyli o ochocie T. Z. służenia Rzeczypospolitej"' w latach 1618-1628, organ wyjaśnił, że przyznano za nią 5 punktów, a 1 punkt został odjęty ponieważ w ubiegłorocznym wniosku stypendialnym Doktorantka wymieniła tę pracę jako złożoną do druku i dostała 1 punkt. Odnosząc się do kolejnej publikacji tj. "O roli kobiet w życiu publicznym w XVII-wiecznej Rzeczypospolitej (w świetlej korespondencji K. z O. Z.)", organ wyjaśnił, że Doktorantka nie otrzymała w bazie E. punktów za ta publikacje, a zatem Komisja przyznała jedynie 2 punkty.
Odnosząc się do pozostałych prac są wymienionych we wniosku (w zaświadczeniach organizatorów) jako referaty na konferencjach, organ stwierdził, że nie ma żadnych dokumentów potwierdzających przyjęcie ich do druku. W tym zakresie Rektor przypomniał, że zgodnie z Regulaminem, Komisja przyznaje taką punktację, jaka wynika z systemu E., na podstawie wydruku, otrzymanego z Biblioteki Wydziału.
Za niezasadny organ uznał też zarzut Doktorantki dotyczący ilości punktów za udział w czterech konferencjach, podkreślając, że wszystkie wyszczególnione przez Doktorantkę konferencje otrzymały punkty, a ich liczba zależała od rangi konferencji i organizatora. W dwóch przypadkach konferencje oceniono na 3 pkt. W zakresie staży, które miały "charakter kwerend bibliotecznych i archiwalnych", organ wskazał, że punkty liczone są łącznie. W sumie było to siedem dni na wyjazdach krajowych, w przedziale 5-15 pkt i Komisja przyznała za nie 7 punktów.
W zakresie punktacji za postępy w pracy doktorskiej Rektor przyznał, że Komisja miała problem z oceną tych postępów w przypadku skarżącej. We wniosku znalazła się bowiem informacja o tym, że zostały napisane trzy rozdziały: 4, 5, 6, zostały one zgłoszone i ocenione już w ubiegłym roku. Następnie pojawiła się jednak informacja, że w trakcie trwania drugiego roku studiów uzupełniono trzy pierwsze rozdziały pracy, która to część pracy została zgłoszona i uwzględniona już wcześniej. Regulamin nie przewiduje natomiast punktów za "uzupełnienie" uprzednio złożonych rozdziałów.
Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła skarżąca zarzucając jej: (-) obrazę norm prawa materialnego tj. Zarządzenia nr 7 Rektora Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2012 r. poprzez jego błędne zastosowanie, (-) nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało obliczeniem nieprawidłowej ilości punktów, mającej przełożenie na treść decyzji stypendialnej, (-) nieprawidłowe ustalenie liczby punktów przysługujących za publikacje wpisane do bazy E., (-) błędne przyjęcie, że skarżącej nie przysługują punkty za napisane rozdziały oraz otwarcie przewodu doktorskiego. Powołując się na tak skonstruowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie wskazanej decyzji w całości i przekazanie jej do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że E. jest bazą wewnętrzną Wydziału Historyczno-Socjologicznego, w którym punktacje publikacji wpisuje odpowiedzialny za to pracownik, a w latach 2018-2019 był to magister P. R.. Obowiązkiem doktoranta, ubiegającego się o stypendium, jest dostarczenie publikacji osobie odpowiedzialnej za jej wpisanie do bazy E. i to tej osobie spoczywa odpowiedzialność za prawidłowe wpisanie publikacji i przypisanie jej właściwej liczby punktów. Publikacja, która jest przedmiotem sporu, ukazała się pod koniec 2018 roku i wtedy została przekazana pracownikowi odpowiedzialnemu za prowadzenie bazy E. Pracownik opierając się na obowiązujących wówczas przepisach przypisał do publikacji 5 punktów. W dniu 18 stycznia 2019 r. ukazał się natomiast Komunikat Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w którym przedstawiono listę wydawnictw punktowanych, na której znalazło się Wydawnictwo Zamku Królewskiego, w którym to wydawnictwie ukazał się tekst skarżącej pt. "T. ". W dniu 22 lutego 2019r. ukazało się natomiast rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie ewaluacji jakości działalności naukowej, w którym ustawodawca określił, że wszystkie monografie wydane w latach 2017-2018, których wydawcy zostali umieszczeni na liście opublikowanej w dniu 18 stycznia 2019 roku (Komunikat Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego) są zaliczane do wydawnictw punktowanych i będą punktowane zgodnie z rozporządzeniem z dnia 22 lutego 2019 r. W praktyce, jak podkreśliła skarżąca, oznaczało to, że rozdziały w monografii, które miały dotąd 5 punktów, a znalazły się na liście otrzymały 20 punktów, dlatego też pracownik prowadzący bazę E. powinien poprawić zamieszczoną w nim punktację i przypisać ww. publikacji skarżącej – 20 punktów.
Za niezasadne skarżąca uznała natomiast stanowisko organu jakoby komisja miała problem z oceną postępów pracy doktorskiej. Wyjaśniła, że Komisja odmówiła przyznania punktów za napisane i zaakceptowane rozdziały pracy doktorskiej oraz otwarcie przewodu argumentując, iż punkty za wspomniane osiągnięcia zostały przyznane w latach ubiegłych, tymczasem, jak podkreśliła skarżąca, w toku studiów dokonała ona zmiany tematu rozprawy doktorskiej, co skutkowało potrzebą wycofania przewodu doktorskiego oraz jego ponownego otwarcia. W ten sposób zmiana tematu spowodowała konieczność ingerencji w treść pracy, w tym potrzebę dostosowania poszczególnych rozdziałów do całościowego brzmienia tematu. Nieuwzględnienie wspomnianych okoliczności zaskutkowało z kolei błędnym ustaleniem stanu faktycznego, co przełożyło się na zmniejszenie przyznanej punktacji.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i odniosła zamierzony skutek albowiem zaskarżona decyzja Rektora U., jak i poprzedzająca ją decyzja z [...] grudnia 2019r. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 2325, dalej "p.p.s.a.").
Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości decyzji odmawiającej skarżącej przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej na rok akademicki 2019/2020.
Na wstępie należy wskazać, że na mocy art. 286 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669, dalej jako ustawa zmieniająca) doktoranci, którzy rozpoczęli stacjonarne studia doktoranckie rozpoczęte przed rokiem akademickim 2019/2020, mogą otrzymywać zwiększenie stypendium doktoranckiego, o którym mowa w art. 200a ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 3, na zasadach dotychczasowych. Stosownie do art. 286 ust. 2 powołanej ustawy, do dnia 31 grudnia 2023 r. regulaminy, o których mowa w art. 200a ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 3, przyjęte przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc.
Zatem wobec znajdującej zastosowanie w tej sprawie regulacji art. 200a ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U.z 2017r., poz. 2183) zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, o której mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5, przysługuje doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej. Tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego określa regulamin określony przez rektora po uzyskaniu opinii właściwego organu samorządu doktorantów, z uwzględnieniem zasady, że uprawnienie do otrzymywania tego stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich.
Cytowany przepis art. 200a ust. 1 u.p.s.w. określa jedynie minimalne reguły przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej. Takie uregulowanie oznacza, że to regulaminy poszczególnych uczelni precyzują sposób postępowania w tym zakresie. W istocie zatem prawo strony do zwiększenia stypendium jest gwarantowane przepisami tej ustawy, natomiast warunki jego przyznania pozostawione są względnemu uznaniu rektora uczelni, który określa je w drodze stosownego regulaminu. Szczegółowe kryteria i tryb przyznawania owego zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej w Uniwersytecie w B. (której doktorantką jest skarżąca) określone zostały natomiast w Regulaminie z 2012 roku (wprowadzonego zarządzeniem nr Rektora U. z dnia 5 czerwca 2012r.).
Zgodnie z § 1 ust. 2, § 2 ust. 1 i 3 Regulaminu z 2012 r. zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych, zwanej dalej dotacją projakościową, przyznawane jest przez Rektora na wniosek doktoranta, zaopiniowany przez właściwą komisję doktorancką. Komisja sporządza listę doktorantów, których rekomenduje do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z zachowaniem zasady, iż uprawnienie do zwiększenia stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich. W § 2 ust. 3 Regulaminu określono zaś, że zwiększenie stypendium przysługuje doktorantowi na drugim i kolejnych lat studiów, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy badawczej w poprzednim roku studiów; ocena osiągnięć doktoranta w pracy badawczej powinna uwzględniać w szczególności: publikacje, udział w konferencjach z wygłoszonym referatem lub plakatem dotyczącym tematyki pracy badawczej; odbyte staże związane z tematyką pracy badawczej; postępy w pracy doktorskiej/wszczęcie przewodu doktorskiego; kierowanie projektem naukowo – badawczym w ramach NCBiR lub NCN.
Jak wynika natomiast z § 2 ust. 4 zdanie pierwsze Regulaminu, Rada wydziału na wniosek komisji doktoranckiej właściwej jednostki organizacyjnej ustala szczegółowe zasady dokonywania oceny doktorantów drugiego i kolejnych lat studiów.
W myśl powyższych regulacji, zasady mające zastosowanie do wniosku złożonego przez skarżącą, Rada Wydziału Historyczno – Socjologicznego U. ustaliła w załączniku do uchwały nr 209 z dnia 9 marca 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad dokonywania oceny doktorantów drugiego i kolejnych lat studiów ubiegających się o zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej. Zauważyć jednak należy, że w załączniku do tej uchwały nie uregulowano wystarczająco szczegółowych zasad przyznawania zwiększenia stypendium. W zakresie publikacji wskazano, że są punktowane według bazy E., pozostałe publikacje, którym E. nie przyznał punków, oceniane są liczbą punktów 0-2. W zakresie konferencji naukowych wskazano widełkowe granice punktacji 0-10; za staże określono punktację od 5 do 15, a za uczestnictwo w projekcie naukowo – badawczy określono punktację od 5-15 punktów.
Treść powołanych regulacji, odwołujących się w zakresie publikacji naukowych do punktacji wpisanej do wewnętrznej bazy E., a w pozostałym zakresie mających charakter widełkowy, ma ten skutek, że sposób weryfikacji poszczególnych wniosków, powinien wynikać z protokołu posiedzenia Komisji Doktoranckiej, czyli w sprawie niniejszej z protokołu z dnia [...] listopada 2019 r. A zatem protokół ten powinien zawierać wskazanie jakie okoliczności różnicowały punktację za poszczególne osiągnięcia naukowe konkretnych doktorantów, które osiągnięcia i dlaczego punktowano wyżej w danej kategorii osiągnięć, a które i dlaczego uznano za mniej istotne. Wyjaśnienie to powinno odnosić się do konkretnych osiągnięć wskazanych we wnioskach. Lektura protokołu posiedzenia Komisji Doktoranckiej z dnia [...] listopada 2019 r. nie zawiera powyższych elementów.
Tymczasem nie ulega wątpliwości, że ocena poszczególnych wniosków doktorantów i przyznawanie im konkretnej liczby punktów za osiągnięcia ma charakter uznaniowy. Uznaniowość nie może być jednak mylona z dowolnością. Uznaniowość co prawda oznacza, że to do organu należy wybór jednego z możliwych sposobów postępowania, jednakże wybór ten powinien wynikać z określonych przesłanek, być poparty stosowną argumentacją wskazującą na należyte rozważenie wszystkich dopuszczalnych opcji postępowania. Innymi słowy uznaniowość tym się różni od arbitralności (dowolności) rozstrzygnięcia, że działanie podjęte w ramach uznania następuje po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy/zagadnienia, z odwołaniem się do argumentacji dlaczego podjęto takie a nie inne działanie i dokonano wyboru takiego, a nie innego sposobu postępowania. Wynika to z podstawowych zasad postępowania administracyjnego: zasady legalności (art. 6 k.p.a.), zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), zasady budzenia zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.). Standardy postępowania administracyjnego powinny, zdaniem sądu, obowiązywać również w postępowaniu przed Komisją Doktorancką.
Zachowanie opisanych standardów w przedmiotowym postępowaniu było tym bardziej uzasadnione, że za wpisy punktacji i ich aktualizację w wewnętrznej bazie E. odpowiada pracownik Wydziału, który jest jednocześnie jednym z wnioskujących o przyznanie stypendium, o jakie aplikowała skarżąca.
Ponadto, jak wynika z przedłożonej przez skarżącą na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020r. – Bibliografii publikacji pracowników Wydziału Historyczno – Socjologicznego U., większość publikacji z 2018 roku została oceniona na 20 punktów, w tym publikacja pracownika odpowiedzialnego za prowadzenie bazy Expertus, podczas, gdy publikacji naukowej skarżącej "Takie prywatki stoją trochę za publiki" została przyznana liczba - 5 punktów.
Powyższe nieprawidłowości i zaniechania pracy Komisji Doktoranckiej przełożyły się na charakter i kształt uzasadnienia obydwu decyzji Rektora będących przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej (pierwszoinstancyjnej z dnia 4 grudnia 2019 r. i zaskarżonej z dnia 31 stycznia 2020r.). Ich uzasadnienia nie spełniają bowiem wymagań wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności z decyzji tych nie wynika, czy Rektor zastosował identyczne kryteria oceny do wszystkich wniosków doktorantów i jakie to były kryteria dla poszczególnych rodzajów osiągnięć oraz jak zaważyły one na przyznaniu konkretnej liczby punktów dla każdego doktoranta, w tym skarżącej, za każde osiągnięcie w danej kategorii. Co prawda Komisja doktorancka rekomenduje (opiniuje) wnioski i przedstawia Rektorowi listę osób z najwyższą liczbą punktów, zgodnie jednak z § 1 ust. 2 Regulaminu to Rektor przyznaje zwiększenie stypendium, na wniosek doktoranta zaopiniowany przez Komisję.
Rekomendacja Komisji nie zwalnia zatem Rektora, który działa w tej sprawie jako organ administracji publicznej, od wyczerpującego wyjaśnienia motywów swojej decyzji oraz wskazania materiału dowodowego, w oparciu o który ją podejmuje (art. 107 § 3 k.p.a.).
Tymczasem pomimo, że skarżąca już na etapie odwołania, zakwestionowała liczbę przypisanych jej punktów w bazie E. za ww. publikację naukową, to organ to tych zarzutów de facto się nie odniósł. Skoro zaś Wydawnictwo Zamku Królewskiego znalazło się w wykazie wydawnictw punktowanych (Komunikat Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 18 stycznia 2019 r.) na poz. 490 i jednocześnie lista ta w postaci uzupełnionej i rozszerzonej ukazała się w dniu 17 grudnia 2019 r. (wydawnictwo znalazło się na poz. 665) to niezrozumiałe jest przypisanie publikacji skarżącej, o jakiej mowa powyżej - 5 punktów, zamiast 20.
Na powyższe okoliczności nienależytego wyjaśnienia zaskarżonych rozstrzygnięć, jak też na inne istotne okoliczności w sprawie skarżąca zwracała uwagę w trakcie postępowania przed Rektorem. W odwołaniu zgłaszała szereg wątpliwości odnośnie zastosowania nieweryfikowalnego sposobu punktacji w bazie E., wskazała też, że wystąpiła z referatami na czterech ogólnopolskich konferencjach profesorskich, za co zgodnie z załącznikiem do uchwały nr [...] powinna otrzymać 16 punktów. Tymczasem, jak wynika z zaskarżonej decyzji Komisja przyznała skarżącej punktację jedynie za 2 konferencji po 3 punkty. Zastrzeżenia skarżącej dotyczyły też braku punktacji za postępy pracy doktorskiej. Wskazała, że pomimo, że niefortunnie 3 nowe rozdziały swojej pracy o numerach 1-3 nazwała uzupełnieniem, to jednak są to zupełnie nowe rozdziały 1, 2 i 3, które nie były nigdzie wcześniej zgłaszane, a zatem powinny być punktowane.
Tych i inne zastrzeżenia co do sposobu przyznanej punktacji nie zostały jednak należycie uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Tymczasem wyjaśnienie tych kwestii powinno być szersze, zwłaszcza biorąc pod uwagę treść złożonej na rozprawie bibliografii publikacji pracowników Wydziału Historyczno – Socjologicznego U., obrazującej sposób punktacji publikacji skarżącej na tle publikacji pozostałych doktorantów z 2018 roku.
Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. A zatem Rektor nie powinien był bezkrytycznie przyjąć ustaleń Komisji Doktoranckiej w zakresie przyjętej sumarycznej punktacji poszczególnych wniosków, jak i nie powinien był zignorować wniosków dowodowych skarżącej, ale nawet jeśli uznał je za bezpodstawne, powinien wyjaśnić stronie swój tok rozumowania ze wskazaniem dlaczego ocenia zgłaszane dowody jako nieużyteczne dla załatwienia sprawy. To jednak z naruszeniem prawa nie nastąpiło, co nie pozwala przyjąć ustalonego przez organ stanu faktycznego za niebudzący wątpliwości i wiarygodny, zaś podjętego rozstrzygnięcia za nienaruszające prawo.
Zarzucane uchybienia nie mogą być uznane za mało istotne z punktu widzenia wpływu na wynik sprawy, bowiem to właśnie sposób punktowania doktorantów, nieznajdujący odzwierciedlenia ani w protokole Komisji, ani w uzasadnieniu decyzji Rektora, zadecydował o przyznaniu konkretnej osobie zwiększenia stypendium doktoranckiego.
Powyżej przedstawione uchybienia sprawiają, że zaskarżone decyzje w istocie całkowicie wymyka się kontroli sądowoadministracyjnej. Nie można bowiem ocenić, na jakich faktycznie przesłankach została oparta odmowa przyznania skarżącej zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej. Dlatego też decyzje te podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ w sposób właściwy uzasadni swoje stanowisko, a jednocześnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej odniesie się do wszystkich podnoszonych przez nią zarzutów w odwołaniu, jak i skardze.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.