Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, powołując się na artykuły od 1 do 4 – go oraz 22 ust. 1 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, orzekł o odmowie przyznania skarżącej A.L. uprawnień kombatanckich stwierdzając, iż podniesione przez skarżącą we wniosku okoliczności, dotyczące przeżyć wojennych (rozłąki z ojcem przebywającym w niewoli), nie podlegają przepisom ustawy.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A.L. podkreśliła, iż ojciec przebywał w niewoli niemieckiej przez pięć i pół roku, a po powrocie do domu był już niezdolny do pracy i w pracy na gospodarstwie rolnym musiała pracować ponad siły małoletnia wówczas skarżąca i jej brat. Stąd skarżąca odmowę przyznania uprawnień kombatanckich uważa za krzywdzącą. W piśmie uzupełniającym treść odwołania, skarżąca stwierdziła, iż organ błędnie ocenił wskazane we wniosku okoliczności świadczące o doznanej represji. Powtórzyła za wnioskiem, że lata 1939 – 1945 r. były tragedią dla rodziny skarżącej, polegającą na dyskryminacji, inwigilacji, poddawaniu torturom fizycznym, moralnym, germanizacji, zmuszaniu do pracy przy okopach. Skarżąca raz jeszcze opisała swoje przeżycia wojenne.
Organ po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2004r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji z [...] maja 2004r. z tożsamym uzasadnieniem.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego A.L. podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o pozytywne załatwienie wniosku w zakresie przyznania uprawnień kombatanckich.
Organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Postępowanie sądowe w sprawie należało umorzyć albowiem skarżąca na rozprawie wyznaczonej dla rozpatrzenia skargi skutecznie ją cofnęła (vide: zapis w protokole rozprawy – k. 39 akt). Cofnięcie skargi jest prawem strony skarżącej i co do zasady wiąże sąd.
Może być uznane za niedopuszczalne jedynie w przypadku dostrzeżenia, że oświadczenie o cofnięciu skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (vide: art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym przypadku nie zachodzą opisane wyżej okoliczności wyłączające związanie sądu cofnięciem skargi. Jest oczywistym bowiem, że opisane przez skarżącą fakty związane z jej przeżyciami z okresu okupacji niemieckiej, nie mieszczą się w pojęciu "działalności kombatanckiej", o jakiej mowa w art. 1-4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. "O kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego" (t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 371 ze zmianami). Z wypowiedzi skarżącej złożonej na rozprawie wynika zresztą, że u podstaw cofnięcia skargi legło uświadomienie przez samą stronę bezpodstawności jej żądania uznania za kombatantkę.
Skuteczne cofnięcie skargi czyniło bezprzedmiotowym postępowanie sądowe w sprawie, które podlegało umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).