Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2013 r., którym ustalono W. I. opłatę legalizacyjną w kwocie 50.000 zł z tytułu samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...]. w G. Zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 27 stycznia 2014 r., zaś skargę W. I. złożył w dniu 27 lutego 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako złożonej z jednodniowym opóźnieniem.
W dniu 23 maja 2014 r. wyznaczony stronie z urzędu pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując że skarżący nie jest osobą biegłą w procedurze sądowoadministracyjnej i pozostawał w przekonaniu, że trzydziestodniowy termin na złożenie skargi winien być traktowany jak termin miesięczny i upływał w dniu 27 lutego 2014 r. Pełnomocnik wskazał, że o fakcie spóźnienia on jako pełnomocnik dowiedział się dopiero w dniu 21 maja 2014 r., gdy podjął czynności związane z reprezentacją strony. Podkreślił, że skarga do chwili złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie została odrzucona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Istotnie skarga w sprawie niniejszej została złożona jako spóźniona, bowiem termin jej wniesienia mijał w dniu 26 lutego 2014 r., zaś skarżący złożył ją w dniu 27 lutego 2014 r. Uwagę na ten fakt zwrócił organ w odpowiedzi na skargę. Złożony wniosek o przywrócenie terminu zasługuje jednak na uwzględnienie, bowiem odpowiada wymaganiom formalnym wynikającym z art. 87 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.:
Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Został również przekonująco uzasadniony, a uzasadnienie to – w kontekście sytuacji procesowej, w jakiej znalazł się skarżący w sprawie niniejszej – zasługuje na uwzględnienie.
Należy wskazać, że do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu tj. do dnia 23 maja 2014 r. (data nadania na poczcie, k.
62) sąd, skargi złożonej w lutym 2014 r., a która wpłynęła do tutejszego sądu w dniu 18 marca 2014 r. - nie odrzucił. Zanim zatem czynności w sprawie podjął wyznaczony z urzędu pełnomocnik – skarżący mógł pozostawać w błędnym przekonaniu, że sąd ocenił skargę jako złożoną w ustawowym terminie, zwłaszcza że na jednodniowe spóźnienie w jej złożeniu wskazywał organ w odpowiedzi na skargę. Stąd też należy przyjąć, jak trafnie podniósł pełnomocnik strony, że wiedza skarżącego o spóźnieniu powstała dopiero w dniu rozpoczęcia reprezentacji przez pełnomocnika, który zorientował się w kwestii uchybienia terminu. Miało to miejsce w dniu 21 maja 2014 r., zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożony w dniu 23 maja 2014r. za pośrednictwem organu (tj. zgodnie z art. 87 § 3 p.p.s.a.) wpłynął w terminie siedmiodniowym od dnia ustania przyczyny spóźnienia.
W ocenie sądu w zaistniałych okolicznościach należało również przywrócić skarżącemu termin. Liczenie terminów jest czynnością, która może wywoływać wątpliwości u osób nieposiadających odpowiedniego doświadczenia prawniczego, zatem skutki ewentualnego uchybienia – zwłaszcza tak niewielkiego jak w sprawie niniejszej, bo zaledwie jednodniowego – nie powinny odbierać skarżącemu prawa do sądu. Prawo to zostanie natomiast zachowane w sytuacji przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie niniejszej. Wniosek powyższy jest tym bardziej uzasadniony w kontekście podjętych w sprawie przez sąd czynności mających na celu nadanie skardze biegu (wezwanie do uiszczenia wpisu, nadesłania braku formalnego skargi) – mimo, że była ona spóźniona.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.