Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał R. M. prawo pomocy w zakresie m.in. obejmującym ustanowienie adwokata. Stosownie do powyższego Okręgowa Rada Adwokacka w B. wyznaczyła adwokata K. K. (k. 315).
Pismem z 29 października 2015 r. adwokat K. K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2015 r. oddalającym skargę. W skardze kasacyjnej zawarła również wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej przez adwokata z urzędu za postępowanie kasacyjne, jednocześnie oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił przedmiotową skargę kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że w sytuacji, gdy skarga kasacyjna zostanie wniesiona po upływie terminu bez wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia – skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu. Sąd wskazał, że taka też sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 j.t.). W myśl § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Należy podnieść, iż zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie wynagrodzenia za skargę kasacyjną nie może zostać uwzględniony. Podzielić bowiem trzeba stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z 22 grudnia 2004 r. (sygn. OZ 720/04), iż pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu do ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W niniejszej sprawie nie można uznać, że skarżący, wskutek czynności podejmowanych przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika K. K. (drugiego już pełnomocnika, bo pierwszy sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi), uzyskał pomoc prawną. Wprawdzie adwokat K. K. wniosła skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, jednakże nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, co spowodowało, że skarga kasacyjna została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.
Z tych względów należało oddalić wniosek o przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Podnieść przy tym należy, iż stanowisko powyższe ma również umocowanie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt I OZ 1073/15 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), które odnosi się do zbliżonego stanu faktycznego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 § 1, art. 258 §2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.