Uzasadnienie
W złożonej do tut. Sądu skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej jednorazową opłatę adiacencką, Spółdzielnia Mleczarska "M." w G. wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji organu I instancji. Wnioskodawca wskazał, że wydanie tegoż postanowienia skutkuje wykonalnością decyzji organu I instancji ustalającej opłatę adiacencką. Uiszczenie należności wynikającej z tej decyzji, bez uprzedniego merytorycznego rozpoznania odwołania, doprowadzi do nieodwracalnej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku jedynie w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
W świetle powyższego należało przyjąć, iż wniosek skarżącej Spółdzielni, dotyczący wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji jest dopuszczalny. Mimo, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie opłaty adiacenckiej, to w wyniku jego wydania decyzja organu I instancji stała się ostateczna a w konsekwencji wykonalna. Nie może budzić zatem wątpliwości, iż decyzja organu I instancji mieści się w pojęciu "aktów wydanych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy", a zatem może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Dlatego też przyjąć należy, iż w sprawie sądowoadministracyjnej, której przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji.
Z decyzji organu I instancji wynika, iż na skarżącą Spółdzielnię został nałożony obowiązek uiszczenia opłaty adiacenkiej w wysokości 2. 218,50 zł. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na skarżącą Spółdzielnię obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne.
W ocenie Sądu uregulowanie tej należności nie stworzy stanu, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. Nadmienić przy tym należy, że to strona skarżąca winna wykazać okoliczności uzasadniające powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Ogólne wskazanie na przesłankę ustawową "nieodwracalnej szkody" nie może stanowić uzasadnienia jej wystąpienia.
Dlatego też, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w oparciu o art. 61 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 1 sentencji postanowienia).
Nie mógł być również uwzględniony wniosek dotyczący wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydanego w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, z uwagi na jego procesowy charakter. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z 17 lipca 2006 r., I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się orzeczenia rozstrzygające określone kwestie proceduralne, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W tej sytuacji nie może być mowy o jego wstrzymaniu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku.
W świetle powyższego orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.