Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] (błędnie podano w skardze [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...] w sprawie odmowy wydania S. B. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. S. w B. w celu umieszczenia obiektu handlowego.
Skargę na powyższą decyzję (jak również na decyzję SKO znak [...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył E. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna, w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Z powyższego wynika, iż istnieją dwie kategorie podmiotów uprawnionych do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego: podmioty mające własny (subiektywny) interes prawny w poddaniu kontroli określonego aktu administracyjnego (występujące w sprawie dotyczącej ich interesów lub obowiązków opartych o przepisy prawa materialnego i z tego tytułu posiadające legitymację materialną) oraz podmioty występujące na rzecz innych osób, dla ochrony porządku obiektywnego, a więc nie będące stronami stosunku opartego na przepisach prawa materialnego. Druga z wymienionych kategorii podmiotów posiada legitymację do złożenia skargi tylko w zakresie określonym przepisami prawa (vide wyrok NSA z dnia 08 marca 2005 r. w sprawie sygn. akt OSK 1229/04 Lex 175364). Jest to legitymacja wyłącznie procesowa.
W sprawie niniejszej skarżący E. O. zakwestionował decyzję SKO w B. z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie odmowy wydania S. B. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod tymczasowy obiekt handlowy. Decyzja ta nie dotyczyła zatem skarżącego, a innej osoby – S. B. Również z akt postępowania administracyjnego wynika, iż stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją (właścicielem obiektu, którego dotyczy spór) był S. B., a nie E. O. i do S. B., a nie skarżącemu, doręczane były orzeczenia.
Skarga wniesiona przez E. O. nie jest zatem skargą złożoną we własnej sprawie, opartą o zarzut naruszenia rozstrzygnięcia bezpośrednio go dotyczącego (mającego wpływ na jego prawa i obowiązki).
Skarżący nie występuje również w roli podmiotu uprawnionego do działania na rzecz obiektywnego porządku prawnego (prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich czy organizacji społecznej).
W związku z powyższym należało ocenić, że E. O. nie posiada legitymacji procesowej ani materialnej do zaskarżenia decyzji SKO z dnia [...] lutego 2008 r.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Na marginesie można uzupełniająco wskazać, iż w skardze podano dwa numery decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. jako decyzji zaskarżonych przez E. O. (nr [...] i nr [...]) i dwa numery decyzji pierwszoinstancyjnych, które w/w orzeczenia poprzedzały (nr [...] i nr [...]).
Z akt nadesłanych przez SKO przy skardze wynika, iż E. O. dotyczyła decyzja organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...], wydana w wyniku odwołania w/w od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...] i skarga na tę decyzję została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 287/08 oraz postanowieniem z dnia 27 maja 2008 r. nieprawomocnie odrzucona.
Skarga na decyzję SKO znak [...] (błędnie oznaczona jako [...]) została zarejestrowana pod sygnaturą niniejszej sprawy.
Istnienie przedstawionych powyżej nieścisłości nie uniemożliwiało wydania orzeczenia, albowiem ich wyjaśnienie było możliwe na podstawie nadesłanych razem ze skargą akt administracyjnych i informacji o skargach zarejestrowanych w tutejszym sądzie. Nie zaistniała zatem potrzeba wzywania skarżącego do sprecyzowania skargi w tym zakresie.