Uzasadnienie
Decyzją z dn. [...].04.2004 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dn. [...].03.2004 r. odmawiającą M. U. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego, wolnostojącego na działce nr [...]/[...] we wsi P. Stan sprawy przedstawiał się następująco:
W dniu 17.12.2003 r. M. U. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego wolnostojącego o wymiarach 10 x 10 m na działce nr [...]/[...] we wsi P. Decyzją z dn. [...].03.2004 r. Wójt Gminy S. odmówił ustalenia warunków zabudowy powołując się na okoliczność, że z dniem 31.12.2003 r. przestał obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S., zaś obowiązująca ustawa z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717) w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 nakazuje spełnienie warunków, które nie zachodzą w przypadku inwestycji planowanej przez M. U. Organy obydwu instancji były zgodne co do tego, iż przy konieczności łącznego spełnienia 5-ciu warunków przez inwestora, nie jest możliwy do spełnienia warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy mówiący o tym, że "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu".
Tymczasem, działka wnioskodawcy o nr [...]/[...] położona w P. jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym i trzema budynkami gospodarczymi, które znajdują się na terenie istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Obiekty te są o tej samej funkcji i rodzaju zabudowy i wszystkie posiadają wjazd od strony drogi gminnej (także działka nr [...]/[...]) a nie od drogi powiatowej. Zdaniem organów, na działce nr [...]/[...] nie ma możliwości określenia zasad i wymagań dla lokalizacji drugiego domu mieszkalnego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych a zwłaszcza ustalenia linii zabudowy. Linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a ta przebiega wzdłuż południowej ściany budynku mieszkalnego usytuowanego na działce wnioskodawcy oraz wzdłuż południowych ścian budynków na działkach sąsiednich.
Jest to ściśle określona linia zabudowy i tylko wzdłuż tej linii możliwe jest wznoszenie budynków. Skoro jeden budynek mieszkalny na działce wnioskodawcy jest już posadowiony wzdłuż wyznaczonej linii zabudowy, to brak jest możliwości ustalenia warunków dla drugiego. Nie jest możliwe też urządzenie wjazdu innego niż z drogi gminnej.
M. U., zarówno w odwołaniu jak i w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zgodził się ze stanowiskiem organów. Twierdził, iż zostały spełnione wymagania z art. 61 ust. 1 pkt 1 dla wydania pozytywnej decyzji. Podał, że jego działka (jak też sąsiednie) ma dostęp do dwóch dróg: od północy do drogi powiatowej, od południa – do drogi gminnej. Planowana zabudowa może mieć wjazd od południa tj. od drogi gminnej.
Jeśli chodzi o linię zabudowy od strony północnej działek to wskazał, że jest możliwość ustalenia tej linii, gdyż linia ta została już ustalona dla działek sąsiadujących o nr [...]/[...] K. A. i nr [...]/[...] J. K. Na dowód przedłożył decyzje wydane tym sąsiadom w 1999 r., ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skarżący stwierdził, że doszło do naruszenia zasady równego traktowania obywateli, pozbawiono go możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i to w sytuacji, kiedy organ wydał decyzję negatywną z powodu własnej opieszałości w 2004 r., zaś skarżący złożył wniosek 17.12.2003 r. kiedy obowiązywał jeszcze plan zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium wyjaśniło, że decyzje dopuszczające lokalizację budynków na działkach sąsiednich o nr [...]/[...] i [...]/[...] zostały wydane w czasie obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego i tylko p. K. uzyskał pozwolenie na budowę, której nie rozpoczął. Nie można mówić więc o "zabudowie" sąsiedniej, jaka jest wymagana w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która by pozwalała na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona przede wszystkim z racji zbyt pobieżnego rozpoznania sprawy oraz braku jej analizy w kontekście wszystkich obowiązujących przepisów dotyczących wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zamiarem skarżącego była budowa nowego domu mieszkalnego. Powołując się na treść art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717) organy stwierdziły, że inwestycja nie będzie spełniać wymogów tam określonych. Wymogi określone w w/w przepisie są wielorakie, zaś organy skupiły się tylko na omówieniu linii zabudowy oraz niemożliwości ustanowienia wjazdu na działkę skarżącego z drogi powiatowej tj. od strony północnej. Biorąc pod uwagę rodzaj planowanej inwestycji i obiektów budowlanych już istniejących po sąsiedzku nie wyjaśniono, na czym miałoby polegać zakłócenie w zakresie "kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych... intensywności wykorzystania terenu".
Organ nie ustosunkował się również do podnoszonej przez skarżącego okoliczności, że działka jego ma dostęp do dwóch dróg i wcale nie musi urządzać wjazdu z drogi powiatowej, lecz pozostawić już istniejący wjazd z drogi gminnej od strony południowej.
Na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588).
Z decyzji organów nie wynika, aby w/w przepisy były przedmiotem analizy na tle niniejszego stanu faktycznego, co organy winny uczynić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W szczególności, zwrócić należałoby uwagę na § 4 (ust.
- 4) stanowiący o sposobie określania linii nowej zabudowy.
Powyższe uchybienia prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad wynikających z przepisów art. 6 i art. 7 k.p.a.
Faktem jest również to, że organ I instancji dopuścił się zbędnej zwłoki nie wydając decyzji w miesiącu grudniu 2003 r. (wniosek został złożony 17.12.2003 r.) w sytuacji, gdy załatwienie sprawy nie wymagało prowadzenia żadnego postępowania dowodowego. Uchybienie to (art. 35 § 1 § 2 k.p.a.) nie miało wprawdzie wpływu na merytoryczny aspekt decyzji, lecz spowodowało utrudnienie dla skarżącego w uzyskaniu pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, czego przyczyną stała się nieważność od 1.01.2004 r. dotychczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nie można natomiast zgodzić się z zarzutem skargi o naruszeniu przez organy "konstytucyjnej zasady równego traktowania obywateli", albowiem decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały wydane sąsiadom skarżącego –
p. K. i A.– w 1999 r. w obowiązującym innym stanie prawnym. Określona w tych decyzjach linia zabudowy może być pewną ogólną wskazówką dla organów (przy ponownym rozpoznaniu sprawy), lecz przy braku zabudowy do dnia dzisiejszego, nie spełnia parametru wymaganego przez obecnie obowiązujący przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, który mówi o "co najmniej jednej działce sąsiedniej zabudowanej...".
Nie mniej jednak, uchybienia wymienione powyżej przez Sąd stały się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 145 § 1 ust. 1c), art. 152 i art. 200 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.