Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. T. K. oraz H. K. (powoływanych dalej jako: "Skarżący") w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody P. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatu B. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania z wniosku Skarżących o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka o nr geod.[...], wchodzącej obecnie w skład części działek o nr[...], położonych w B., obręb W., A., do czasu ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2019r. nr [...] umarzającej w stosunku do Prezydenta Miasta B. jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej na dzień wywłaszczenia jako działka o nr geod.[...].
Z racji na skomplikowany i wielowątkowy charakter postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżących o zwrot nieruchomości, która na dzień wywłaszczenia stanowiła działkę o nr geod.[...], prawidłowa kontrola zaskarżonego postanowienia wymaga przypomnienia i uporządkowania najważniejszych okoliczności faktycznych i rozstrzygnięć prawnych wydanych w prowadzonym dotychczas postępowaniu.
W dniu 17 września 2013 r. Skarżący wystąpili do Wojewody P. z wnioskiem o zwrot na ich rzecz części nieruchomości oznaczonej nr [...] o powierzchni 2819 m2 (stanowiącej na dzień składania wniosku działkę o nr[...]) oraz nieruchomości oznaczonej nr [...] o powierzchni 1117 m2 (stanowiącej na dzień składania wniosku działki o nr [...]), położonych przy ul. K. w B. Postępowanie co do działki o nr [...] zakończyło się ostateczną decyzją Starosty Powiatu B. z dnia [...] listopada 2014r. o zwrocie tejże nieruchomości na rzecz Skarżących.
W zakresie natomiast wniosku o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], Starosta Powiatu B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. zawiesił prowadzone postępowanie do czasu zakończenia przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej prowadzonego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] marca 2001r., mocą której stwierdzono przejście z mocy prawa własności z dniem 1 stycznia 1999r. działki nr[...], zajętej pod drogę publiczną, na Gminę B. Na skutek decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody P. z dnia [...] marca 2001r. w części dotyczącej działki nr [...] w zakresie, w jakim obejmuje ona dawną działkę nr[...], Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. odmówił stwierdzenia, że z dniem 1 stycznia 1999r. działka nr [...] (czyli dawna działka nr [...]) stała się z mocy prawa własnością Gminy B. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2016r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1873/17 oddalił skargę Prezydenta Miasta B. na decyzję Ministra.
Powyższe rozstrzygnięcia odniosły ten skutek w przestrzeni stosunków własnościowych, że działka nr[...], z której następnie powstała działka o nr [...], i z której to później powstała m.in. działka nr[...], a w dalszej kolejności działki nr [...] "powróciła" do Skarbu Państwa, a Gmina Bi. utraciła do niej tytuł własności.
Na tej podstawie, Starosta Powiatu Bi. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne, zainicjowane wnioskiem Skarżących o zwrot części nieruchomości wywłaszczonej jako działka nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] umorzył je jako bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość organ uzasadnił faktem, iż w tożsamej sprawie, na wniosek Skarżących z dnia 6 kwietnia 2016r., zostało wszczęte odrębne postepowanie, które zakończyło się merytoryczną decyzją Starosty H. z dnia [...] grudnia 2016r. o odmowie zwrotu Skarżącym części nieruchomości oznaczonej jako działka o nr [...}. Powyższe rozstrzygnięcie Starosty utrzymał w mocy Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 4 lipca 2017r. sygn. akt II SA/BK 205/17 uchylił jednak oba te rozstrzygnięcia wskazując, że orzekające w sprawie organy przedwcześnie zastosowały instytucję umorzenia postępowania uniemożliwiając w ten sposób Skarżącym uzyskanie merytorycznego rozstrzygnięcia.
WSA stanął na stanowisku, że to wniosek Skarżących z dnia 17 września 2013 r. jako pierwszy zainicjował postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka 1363/6, tymczasem decyzja Starosty H. z dnia [...] grudnia 2016r. została ostatecznie uchylona decyzją Wojewody P. z dnia [...] marca 2017r., a prowadzone przed tym organem postępowanie z wniosku Skarżących z dnia 6 kwietnia 2016r. - umorzone. W konkluzji WSA nakazał Staroście Powiatu B. w ponownie prowadzonym postępowaniu zgromadzić pełny materiał dowodowy, w tym dołączyć do akt własnego postępowania akta postępowania prowadzonego przed Starostą H., a następnie rozstrzygnąć, czy istnieją podstawy do merytorycznego zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżących z dnia 17 września 2013 r.
Uwzględniając powyższe orzeczenie oraz treść decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r., Starosta Powiatu B. ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2019r. umorzył w stosunku Prezydenta Miasta B.– reprezentującego Miasto B. postępowanie z wniosku Skarżących o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka o nr geod.[...], uznając za stronę Skarb Państwa.
Wskutek natomiast uzyskania informacji o ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] października 2013r. zezwalającej Prezydentowi Miasta B. na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy K. (drogi powiatowej) w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Starosta Powiatu B. wnioskiem z dnia 14 listopada 2019r. wystąpił do Wojewody P. o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności wydanej przez siebie decyzji z [...] lutego 2019r. Wskazał, że stroną postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżących o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest Miasto B., które na podstawie wyżej wskazanej decyzji zrid legitymuje się tytułem własności do nieruchomości obecnie wchodzącej w skład części działek nr [...].
W dalszej kolejności Starosta Powiatu B. postanowieniem z [...] stycznia 2020r. nr [...], na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości do czasu ostatecznego zakończenia przez Wojewodę P. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...[...] lutego 2019r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ stwierdził, że ostateczna decyzja Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2019r. wywołuje skutek w postaci błędnego ustalenia stron postępowania, a tym samym uniemożliwia organowi wydanie merytorycznego orzeczenia w prowadzonym przez siebie postępowaniu, gdyż wydanie decyzji wobec błędnie ustalonej strony stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Organ zaznaczył jednocześnie, że podejmie zawieszone postępowania po ostatecznym załatwieniu sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2019r.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik Skarżących zarzucając organowi I instancji błędne przyjęcie, iż sprawa prowadzona przez Wojewodę P. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia 25 lutego 2019r. stanowi zagadnienie wstępne i od jego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie przedmiotowej sprawy oraz wydanie decyzji kończącej postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżących z dnia 17 września 2013 r. W oparciu o powyższy zarzut pełnomocnik Skarżących wniósł o uchylenie postanowienia organu I instancji jako pozbawionego podstaw prawnych.
Rozpatrując sprawę w postępowaniu zażaleniowym Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] marca 2020r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając wyrażone w nim stanowisko, że prawidłowe ustalenie stron postępowania w sprawie o zwrot nieruchomości ma kluczowe znaczenie dla toczącego się postępowania.
Dalej odwołując się do okoliczności faktycznych sprawy, organ II instancji stwierdził, że Starosta Powiatu B. mając wiedzę, że ostateczną i prawomocną decyzją Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] października 2013r. zezwolono Prezydentowi Miasta B. na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy K. w trybie specustawy, między innymi na działce nr [...], nie powinien umarzać postępowania w stosunku do Prezydenta Miasta B., reprezentującego Miasto B. Z powyższej decyzji wynika bowiem, że z dniem gdy decyzja z.r.i.d. stała się ostateczna, nieruchomość oznaczona nr działki m.in. [...], będąca własnością Gminy B. stała się własnością Miasta B.. Daje to zatem podstawę do przyjęcia, iż stroną postępowania prowadzonego przed Starostą Powiatu B. o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest Miasto B. W konsekwencji orzeczone przez Starostę w decyzji z dnia [...] lutego 2019r. umorzenie postępowania w stosunku do Prezydenta Miasta B. z pominięciem faktu, iż decyzja z.r.i.d. stała się ostateczna, było zdaniem Wojewody, nieprawidłowe.
Dalej organ II instancji wyraził pogląd, że skoro Starosta podjął kroki w celu wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego, to w prowadzonej sprawie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji mając bowiem wiedzę o prowadzonym postępowaniu o stwierdzenie nieważności przez Wojewodę P. prawidłowo ocenił, że wynik tego postępowania ma istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania zwrotowego, albowiem błędne ustalenie stron postępowania rzutuje na dalszy tok prowadzonej sprawy. W ocenie Wojewody konstrukcja art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie daje podstaw do tego, aby nie uznawać zawisłego postępowania w trybie nadzwyczajnym za przesłankę zawieszenia postępowania.
W skardze wniesionej do sądu administracyjnego Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: (-) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, (-) art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie oraz (-) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie postanowienia organu I instancji w mocy. Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu powyższych zarzutów Skarżący zwrócili uwagę, że w kodeksie postępowania administracyjnego nie została przewidziana procedura pozwalająca na wydanie odrębnego aktu administracyjnego orzekającego o tym, czy konkretna osoba jest czy nie jest stroną postępowania. Dlatego też ich zdaniem nieprawidłowe przyznanie statusu strony postępowania skutkować powinno poinformowaniem takiego podmiotu o braku podstaw do przyznania statusu strony w formie pisemnej bez wydawania w tym zakresie decyzji.
Natomiast wyjaśnienie i uzasadnienie przyznania bądź pozbawienia danego podmiotu w toku postępowania przymiotu strony powinno nastąpić w decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W konsekwencji autorzy skargi wywiedli, że utrata statusy strony przez uczestnika postępowania nie jest zagadaniem wstępnym, ponieważ strona która w trakcie postępowania utraciła interes prawny ma możliwość odwołania się od wydanej decyzji.
Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i odniosła zamierzony skutek albowiem zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 2325, dalej "p.p.s.a.").
Argumentację merytoryczną przemawiającą za uwzględnieniem skargi należy poprzedzić wyjaśnieniem, że będąca przedmiotem kontroli sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Do opisanej wyżej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody P. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatu B. o zawieszeniu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania o zwrot części nieruchomości do czasu ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2019r. umarzającej w stosunku do Prezydenta Miasta B. jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej na dzień wywłaszczenia jako działka o nr geod. [...].
Jak wynika z ustaleń organu i niespornych okoliczności sprawy kontrolowane postanowienie wydane zostało w ramach postępowania wszczętego na wniosek Skarżących z dnia 17 września 2013r. o zwrot części nieruchomości oznaczonej jako działka o nr geod. [...]. Przedmiotowe postępowanie, jak już zasygnalizowano w części historycznej uzasadnienia, pozostawało zawieszone od dnia 27 listopada 2013r. do dnia 20 lipca 2016r., a po jego podjęciu Starosta Powiatu B. ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2019r. umorzył w stosunku Prezydenta Miasta B.– reprezentującego Miasto B. postępowanie z wniosku Skarżących o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka o nr geod.[...], uznając za stronę Skarb Państwa. Ustaliwszy jednak, że na skutek ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. zezwalającej Prezydentowi Miasta B. na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy K. w trybie specustawy, między innymi na działce nr [...], nieruchomość ta stała się własnością Miasta B., Starosta Powiatu B. wystąpił do Wojewody P. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] lutego 2019r., a następnie zawiesił prowadzone postępowanie o zwrot nieruchomości oznaczonej nr [...] uznając, że dopiero ostateczne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z [...] lutego 2019r. (w trybie stwierdzenia nieważności) pozwoli na prawidłowe ustalenie stron tego postępowania i merytoryczne załatwienie wniosku Skarżących z dnia 17 września 2013r.
Jako podstawę zawieszenia postępowania orzekające organy przyjęły art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Istota rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie sprowadza się więc do oceny, czy zastosowana w niniejszej sprawie podstawa zawieszenia, a mianowicie wszczęcie postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2019r. umarzającej w stosunku Prezydenta Miasta B.– reprezentującego Miasto B. postępowania z wniosku Skarżących o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka o nr geod.[...], stanowi zagadnienie wstępne dla prowadzonej od dnia 17 września 2013r. sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości.
W tym miejscu trzeba wyjaśnić, iż pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. O istnieniu kwestii prejudycjalnej decyduje jej związek z aktualnie rozpatrywaną sprawą administracyjną i charakter stosowanych w niej norm prawa materialnego (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 420/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOS). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym.
O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 1698/07, CBOSA).
Zatem, organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., obowiązany jest ustalić, czy występuje opisany wyżej związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a stwierdzonym zagadnieniem. W razie gdy związek ten nie występuje, obowiązany jest przyjąć, iż nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Zawieszając postępowanie na podstawie zacytowanego przepisu organ nie może jednak kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania (tak NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 803/16, CBOSA).
Uwzględniając powyższe rozważania, sąd doszedł do wniosku, że zastosowana w niniejszej sprawie postawa zawieszenia nie odpowiada tym warunkom. Problem w niniejszej sprawie – co wyraźnie podkreślił organ odwoławczy - sprowadzał się do ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania w sprawie o zwrot nieruchomości. Jak wynika z art. 136 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 65)., stroną postępowania o zwrot nieruchomości jest poprzedni właściciel lub jego spadkobierca. W postępowaniu o zwrot nieruchomości stronami, oprócz wnioskodawcy, będą także podmioty praw rzeczowych przysługujących do nieruchomości w chwili rozpatrywania sprawy o jej zwrot, a więc jej aktualny właściciel, użytkownik wieczysty oraz podmioty ograniczonych praw rzeczowych na nieruchomości (tak WSA w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2011r., sygn. akt IV SA/Po 929/1, CBOSA).
Prawidłowe ustalenie stron postępowania ma bez wątpienia kluczowe znaczenie dla toczącego się postępowania, tym niemniej, o czym wyraźnie zapomniano w przedmiotowej sprawie, właściwe ustalenie stron w postępowaniu administracyjnym jest obowiązkiem organów administracji na każdym jego etapie.
W rozpatrywanej sprawie, na obecnym jej etapie, ustalenie kręgu stron postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżących o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, nie wydaje się skomplikowane. Skoro bowiem ostateczną decyzją Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] października 2013 r. zezwolono Prezydentowi Miasta B. na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy K. w trybie specustawy, między innymi na działce nr[...], to z dniem, gdy przedmiotowa decyzja z.r.i.d. stała się ostateczna, nieruchomość oznaczona m.in. nr działki[...], będąca własnością Gminy B. stała się własnością Miasta B. Zatem to Miasto B., co przyznają też wprost orzekające w sprawie - organy, jest stroną postępowania zwrotowego wszczętego wnioskiem Skarżących z dnia 17 września 2013r.
Dla prawidłowego ustalenia kręgu stron tego postępowania nie mam zatem wpływu wydana przez Starostę B. decyzja z [...] lutego 2019r. umarzającej w stosunku do Prezydenta Miasta B. jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego o zwrot nieruchomości oznaczonej na dzień wywłaszczenia jako działka o nr geod. [...]. Wyeliminowanie z obrotu prawnego tejże decyzji nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego art. 97 §1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji również przeszkody do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Organ nie miał zatem podstawy do zawieszenia wszczętego w tym zakresie postępowania.
W przedmiotowej sprawie, jak trafnie zarzucili Skarżący, organy nie wykazały bezpośredniego związku pomiędzy prowadzonym przez Wojewodę P. postępowaniem nieważnościowym wobec decyzji Starosty Powiatu B. z [...] lutego 2019r., a postępowaniem w przedmiocie zwrotu na ich rzecz wywłaszczonej nieruchomości. Nie bez znaczenia dla takiej oceny ma też fakt, co należy uwzględnić zważywszy na długotrwałość prowadzonego postępowania, że instytucja zawieszenia postępowania de facto tamuje tok tego postępowania i wpływa negatywnie na realizację ogólnej zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma natomiast żadnych powodów, by dokonywać interpretacji przepisów w ten sposób, by po raz kolejny "odroczyć" wydanie decyzji orzekającej merytorycznie w zakresie wniosku Skarżących z 17 września 2013r.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewody P. oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Powiatu B. naruszają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowały koniecznością ich uchylenia.
Z tych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c) p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy (pkt 2 wyroku).