Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], stwierdzającą: 1) że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pod nazwą "Przebudowa po istniejącej trasie linii napowietrznej wysokiego napięcia 110 kV relacji GPZ S. - GPZ A., w miejscowościach M., O., M., M., A., gmina M.", została wydana z naruszeniem prawa;
- 2) nie uchylającą ww. ostatecznej decyzji Kolegium, z tego powodu, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiodła H. J. wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalanie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Brak zatem we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (vide: postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z 22 lutego 2008 r., sygn. II OZ 131/08).
Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona zaś dokumentacja sprawy może posłużyć jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w omówionym art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672 oraz postanowienie z 20 września 2011r., II GSK 1826/11). Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie akt sprawy, ale nie prowadzi autonomicznego postępowania dowodowego. Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się również bez badania zasadności skargi. Instytucja ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą prawdopodobnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego.
Nie chodzi jednak o normalne, zwykłe konsekwencje wykonania aktu, ale o skutki dodatkowe, które nie stanowią wyłącznie odzwierciedlenia treści aktu, lecz dotyczą okoliczności będących ich następstwem o charakterze niebezpieczeństw kwalifikowanych (tak m.in. WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 16 lutego 2015r. II SA/Rz 78/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnego uzasadnienia, nie przywołała też żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia