Uzasadnienie
P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skargę na decyzję Głównego Inspektora Drogowego, utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł, na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art. 13l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.) oraz art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414, ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Właściwość miejscową sądów administracyjnych określa art. 13 § 2 P.p.s.a., według którego do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 P.p.s.a.).
Wykonując tę delegację Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 18 kwietnia 2011 r. wydał rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. nr 89, poz. 506 ze zm.). Stosownie do § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Sprawy objęte tym przekazaniem dotyczą, zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nakładania kar pieniężnych na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za każde naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z art. 92a ust. 3 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
Jak wynika z treści kwestionowanej decyzji, sprawa nie dotyczyła nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ustawy, ale kary pieniężnej określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu drogą ekspresową [...], na odcinku J. (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...]) – Ch. (skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...]), z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Przedmiotowa kara wymierzana została za nieuiszczenie wymaganej opłaty elektronicznej, które to naruszenie nie mieści się w katalogu naruszeń objętych dyspozycją art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego stwierdzić należy, że rozpoznanie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją nie zostało objęte przekazaniem o jakim stanowi rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 13 § 2 P.p.s.a., niniejsza sprawa należy do właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponieważ organem tym jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie, sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Prawidłowe pouczenie w tym przedmiocie zawiera również zaskarżona decyzja.
Zgodnie z art. 59 § 1 P.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przytoczonych przepisów, w pkt. 1 sentencji niniejszego postanowienia, stwierdzono niewłaściwość miejscową WSA w Białymstoku, natomiast w pkt. 2 sentencji sprawę przekazano do rozpoznania, według właściwości, WSA w Warszawie.