Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2019 r. referendarz sądowy – na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz.
19) – przyznał adwokat I. K. kwotę 295,20 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie adwokat I. K. zaskarżyła sprzeciwem w części dotyczącej wysokości wynagrodzenia. Postanowieniu zarzuciła naruszenie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 3150 zł. Wskazując na powyższe adwokat wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie wynagrodzenia w kwocie 600 zł – zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 8 pkt 3 rozporządzenia.
Zdaniem wnoszącej sprzeciw charakter sprawy był typowo majątkowy i takiego charakteru sprawy nie pozbawia fakt, że skarżący nie podał w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący określił kwotę 3150 zł jako wartość przedmiotu zaskarżenia (iloczyn miesięcznej stawki stypendium specjalnego i ilości miesięcy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje.
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Sąd nie znajduje podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego.
Przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącemu stypendium specjalnego w roku akademickim 2018/2019. W związku z charakterem tej sprawy nie można uznać, jak oczekuje tego pełnomocnik, że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna.
Sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna i do wynagrodzenia pełnomocnika stosować należy § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia, to sprawy, gdzie przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną. Sprawa taka musi w sposób bezpośredni wiązać się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między taką należnością a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje (z reguły określa wysokość) należności. Z taką sprawą nie mamy do czynienia w analizowanym przypadku.
Sprawa dotycząca odmowy przyznania stypendium specjalnego jest "inną sprawą", za prowadzenie, której należy się pełnomocnikowi stała kwota przewidziana w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia, a nie sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, za którą przysługuje wynagrodzenie uzależnione od wartości tej należności.
Wobec powyższego w pełni zasadnie referendarz sądowy przyznał adwokatowi kwotę wynagrodzenia za zastępstwo prawne opierając się na przepisie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" cyt. rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy, jako że sprzeciw nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, zaskarżone postanowienie referendarza należało utrzymać w mocy, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.